Het verhaal van Marloes & Vie
‘Ik kan haar best rijden, maar ik heb het gevoel dat ik haar de hele rit bij elkaar moet houden.’
Dat was een van de eerste dingen die Marloes tegen mij zei over haar merrie Viva Donna. Marloes had haar 'Vie' inmiddels een aantal jaar en kende haar ondertussen behoorlijk goed. Onder het zadel lukte er namelijk best veel. Ze konden trainen, ze kregen les en er zat zeker ontwikkeling in. Maar alles kostte moeite. De achterhand erbij houden, de voorhand niet kwijtraken, netjes door een bocht komen en ondertussen ook nog proberen de ontspanning vast te houden. Zodra Marloes zelf even minder scherp was, leek het hele bouwwerk weer een beetje uit elkaar te vallen.
Maar het was niet alleen tijdens het rijden dat haar iets opviel. Vooral na het rijden leek Vie steeds vaker wat dicht te slaan. Waar ze normaal uit zichzelf nog even contact zocht, bij Marloes kwam staan of nieuwsgierig bleef hangen, trok ze zich nu vaker wat terug. Marloes kon er niet precies de vinger op leggen, maar voelde wel dat Vie ergens moeite mee had.
‘Soms denk ik echt: ligt het nou aan mij?’, vertelde ze. ‘Want ze doet het wel, alleen nooit vanzelf.’
Misschien herken je dat gevoel wel. Dat je paard niet heel duidelijk zegt: ‘ik kan niet’, maar tegelijkertijd ook niet het gevoel geeft van: 'kom maar op, we gaan ervoor'. Het zit er een beetje tussenin. En juist dat zijn vaak de paarden waarbij eigenaren lang blijven zoeken, want er hoeft helemaal geen groot of duidelijk probleem te zijn. Alles kan nagekeken zijn, je kunt goede begeleiding hebben en je training kan prima in elkaar zitten. Toch blijft ergens dat onderbuikgevoel hangen: er klopt iets niet helemaal.
Toen ik Vie voor het eerst bekeek, zag ik eigenlijk vrij snel iets wat ik vaker tegenkom. Voor mijn gevoel stond er niet een geheel voor me. De voorhand deed zijn ding, het middenstuk probeerde mee te komen en ergens daarachter kwam ook nog een achterhand aanzetten. De verbinding door het hele paard heen miste.
En dat hoefde Marloes zelf helemaal niet zo te benoemen. Zij voelde het eigenlijk al iedere rit: zodra ze een deel erbij had, raakte ze ergens anders weer iets kwijt. Had ze de achterhand mooi aangesloten, dan moest ze weer werken om de voorkant erbij te houden. Kreeg ze daar weer verbinding, dan verdween ergens anders de ontspanning. Ze was eigenlijk continu bezig om Vie bij elkaar te houden. Ook beschreef Marloes het alsof Vie af en toe mentaal kon 'vertrekken' onder het zadel: snel afgeleid, soms zelfs schrikkerig.
Ik zeg hier zelf vaak over:
‘Als de motor niet als geheel draait, merk je dat ergens onder het zadel.’
Tijdens een behandeling kijk ik daarom nooit alleen naar dat ene ding waarvoor iemand mij bij het paard vraagt. Natuurlijk luister ik naar het verhaal van de eigenaar en naar wat er in het rijden of in de omgang opvalt, maar daarna kijk ik vooral op mijn manier naar het hele paard. Naar het lichaam, de (ont)spanning, de uitstraling, de reacties, het contact en naar wat er op een dieper niveau meespeelt. En vaak kijk ik ook een stukje naar de interactie en verbinding tussen ruiter en paard. Ik werk daarin niet volgens een vast lijstje waarbij ik eerst A doe, daarna B en uiteindelijk bij C uitkom (was het maar zo makkelijk, soms is het voor mij ook hard werken ). Het ene paard vraagt lichamelijk meer aandacht, bij het andere zit het koppie behoorlijk vol en vaak loopt het allemaal veel meer door elkaar heen dan wij mensen graag zouden willen.
Bij Vie begon ik eerst maar eens met wat rust en ruimte te creëren. Ze had genoeg vastgehouden. Dus voordat ik ergens heel gericht mee aan de slag ging, mocht er eerst wat spanning vanaf. Vanuit daar kon ik verder werken met wat zich aandiende en merkte ik steeds beter waar haar lichaam en het geheel nog ondersteuning konden gebruiken.
Tijdens de behandeling begon Vie eerst wat te schuiven met haar achterbenen. Daarna kwam er steeds meer reactie door haar lijf, haar buik begon enthousiast mee te borrelen en uiteindelijk zakte haar hoofd steeds verder naar beneden. Marloes stond rustig naast haar en zei na een tijdje: ‘ze staat nu al anders.’
Meer hoefde ze eigenlijk niet te zeggen, want dat zag ik ook. Er kwam meer rust in het geheel. Niet alleen ontspanning op een bepaalde plek, maar vooral het gevoel dat de verschillende stukken weer meer met elkaar gingen samenwerken. En precies dat vind ik belangrijk. Ik hoef een paard niet in een bepaald hokje te krijgen en ik wil ook niet alles voor een paard ‘oplossen’. Ik wil de basis zo goed mogelijk neerzetten, zodat het paard vanuit die basis zelf weer verder kan. Samen met de eigenaar.
Een paar weken later kreeg ik een berichtje van Marloes. Het eerste wat haar was opgevallen, was dat ze tijdens het rijden minder hard hoefde te werken. Ze hoefde Vie niet meer iedere seconde bij elkaar te houden, de achterhand kwam makkelijker mee en haar hulpen kwamen beter aan. Maar wat haar vooral opviel, was dat het rijden rustiger voelde. Niet omdat er opeens allerlei spectaculaire dingen gebeurden of omdat ze ineens kunstjes konden die daarvoor niet lukten. Juist omdat het minder hard werken was geworden voor allebei.
En ook na het rijden merkte Marloes verschil. Vie sloot zich minder af en zocht uit zichzelf weer vaker contact. Iets kleins misschien, maar voor Marloes juist een belangrijk signaal. Ze vertelde me ook iets anders wat ik mooi vond: ‘ik durfde haar ineens weer wat meer zelf te laten doen, in plaats van ieder pasje te controleren.’
Dat vond ik misschien nog wel minstens zo belangrijk. Want als je lange tijd het gevoel hebt dat jij degene bent die alles bij elkaar moet houden, sluipt dat er vanzelf in. Je gaat meer doen, meer corrigeren en meer opletten. Niet omdat je je paard niet vertrouwt, maar juist omdat je zo graag wilt dat het goed gaat. Als je vervolgens merkt dat je paard zelf weer wat meer verantwoordelijkheid kan pakken, ontstaat er automatisch ook bij jou wat meer rust.
Je hoeft niet altijd precies te kunnen benoemen wat er aan de hand is met je paard. Soms voel je het al veel eerder dan dat je er woorden aan kunt geven. Je merkt dat je harder moet werken, dat een oefening steeds op hetzelfde punt vastloopt, dat je paard na het rijden anders reageert of dat het contact net niet meer hetzelfde voelt.
Misschien zit de winst dan ook niet altijd in nog beter rijden, nog meer corrigeren of nog harder je best doen. Soms is het juist goed om even terug te gaan naar de vraag waarom jij eigenlijk zoveel moet doen om je paard bij elkaar te houden.
Voor Marloes zat daar uiteindelijk het verschil. Niet in harder werken met Vie, maar juist in minder hoeven doen. Meer ruimte, meer vertrouwen en vooral weer het gevoel dat Vie zelf ook mee kon doen, in plaats van dat Marloes haar iedere pas bij elkaar moest houden.
En misschien is dat ook wel een mooie vraag om eens mee naar stal te nemen: hoeveel moet jij eigenlijk doen om je paard bij elkaar te houden?
Warme groet,
Gary
Delen? Dat kan hier:










