Alleen bestaat een paard niet uit losse onderdelen. Er zit een lichaam aan, een hoofd. Maar er is ook gevoel, er zijn ervaringen. Er kan spanning zijn, er is een zenuwstelsel. Een paard heeft zijn eigen energie en manier van verwerken. En dan heb je ook nog de verbinding met jou als eigenaar of ruiter, want die hoort net zo goed bij het geheel.

Een paard kan niet zeggen:

‘Joh, mijn hoofd zit vol, mijn lichaam compenseert mede daardoor al een tijdje en ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe ik mezelf moet gebruiken.’

Dat was soms wel makkelijk geweest, want dan zet je gewoon een kop koffie, paard erbij, even praten en klaar. Maar zo werkt het niet. Een paard vertelt het op een andere manier. Door bijvoorbeeld net niet lekker door het lichaam te gaan. Door vast te houden of te staken. Door steeds hetzelfde stukje moeilijk te vinden. Door prikkelbaar te zijn of zich af te sluiten. Of door jou simpelweg het gevoel te geven: er klopt iets niet.

En daar kan ik op mijn manier wat mee.

Als ik zeg dat ik naar het complete paard kijk, bedoel ik dus niet dat ik van neus tot staart even alles langsloop. Het gaat mij om het geheel. Hoe werkt het lichaam samen? Hoe werkt de interne motor zoals ik het noem? Waar houdt het paard spanning vast? Wat gebeurt er mentaal? Is het koppie vol? Is er nog verbinding met de eigenaar? Of zijn paard en mens samen een beetje in een patroon terechtgekomen waar niemand echt vrolijker van wordt?

En eerlijk is eerlijk: je begint als eigenaar meestal niet bij ‘het complete plaatje’.

Je begint gewoon bij: wat zie ik, wat voel ik en wie moet hier even naar kijken?

Dat is ook precies zoals het vaak gaat. Eerst de logische dingen langs: lichaam, zadel, training, tanden, hoeven, noem maar op.

En daar heb ik in eerdere verhalen natuurlijk al vaker over geschreven. Er komen genoeg paarden op mijn pad waarbij de dierenarts al is geweest, de instructrice meekijkt, het zadel is nagekeken en de eigenaar echt niet achterover heeft gezeten. Maar dan komt het stukje waar veel mensen mij uiteindelijk voor appen.

Alles is bekeken en er is vaak ook al iets behandeld. Het gaat misschien ook wel iets beter.

Maar toch blijft dat gevoel hangen van: ‘dit is het nog niet helemaal’.

Het gaat dan vaak niet meer om een duidelijke plek of een simpel antwoord. Dan mag je breder kijken. Niet alleen naar het lichaam, maar ook naar het hoofd, de energie en soms ook naar wat er tussen paard en eigenaar gebeurt. Want dat hoort net zo goed bij het complete plaatje.

Daarom behandel ik op mijn manier niet alleen de plek waar het probleem zichtbaar wordt. Soms zit de grootste verandering juist ergens anders. Soms werk ik zonder directe aanraking en zie je dat het paard mentaal ontspant en er beweging komt. Soms komt er rust in het hoofd en laat het lichaam daarna pas los. En soms gebeurt er iets in de verbinding tussen paard en eigenaar, waardoor er ineens weer ruimte komt om verder te gaan.

Dat vind ik zelf een van de mooiste stukken van dit werk.

‘De kracht ligt in de eenvoud’, zeg ik altijd. Maar ‘eenvoud’ is iets anders dan oppervlakkig...

Ik voel waar spanning verandert en mag veranderen, waar het paard iets loslaat, waar het lichaam iets meeneemt naar een ander gebied. En dat kan ik tijdens de behandeling meteen bijsturen en die interne motor weer fijn laten samenwerken. Ik zeg weleens met een knipoog: verstoringen in de breedste zin van het woord blijven meestal niet heel lang verborgen

Daar zit voor mij veel waarde in, want een paard verandert niet volgens een stappenplan uit een boekje. Het ene paard laat direct veel zien, het andere doet het stilletjes. De een zucht, gaapt en zakt. De ander staat ineens zachter te kijken. Soms merkt de eigenaar meteen verschil, soms wordt het pas later duidelijk tijdens het rijden, in de omgang of in hoe het paard weer contact zoekt.

Wat ik vaak terug hoor, is niet alleen:

‘hij loopt beter.’

Maar vooral:

‘Hij voelt meer als een geheel.’

‘Ze is rustiger in haar hoofd.’

‘Mijn hulpen komen weer aan.’

‘Ik snap hem weer beter.’

‘Het voelt alsof we elkaar weer gevonden hebben.’

En dat is precies waarom het complete paard zo belangrijk is, want wat je ziet in het been, de rug, het gedrag of de training, staat vaak niet op zichzelf. Het hangt samen met hoe je paard zich in zijn lichaam voelt, hoeveel ruimte er in het hoofd is, hoe de energie stroomt en hoe de verbinding tussen jullie voelt.



En als jij al een tijdje voelt dat je paard iets probeert te vertellen, dan is dat gevoel niet gek. Misschien vraagt je paard niet om harder trainen of om nog een keer alleen diezelfde plek te behandelen. Misschien is het juist tijd dat iemand even meekijkt naar het geheel. Naar wat er in het lichaam gebeurt, maar ook naar wat er mentaal speelt. Naar de spanning die je paard vasthoudt, de energie die wel of niet stroomt en de verbinding tussen jullie samen.

Want ook jij kunt onderdeel zijn van dat geheel. Misschien heb je zelf na een behandeling ook wel gemerkt dat er op meerdere lagen iets veranderde.

Niet alleen in het lichaam, maar misschien ook in het hoofd, de ontspanning, jullie verbinding of het rijden. Soms zijn dat grote verschillen. Soms juist kleine dingen waarvan je later denkt: hé, dit gaat eigenlijk weer makkelijker.

Daarom zeg ik ook vaak: kijk niet alleen naar hoe het vandaag is, maar ook naar hoe het over twee à drie weken voelt. Een paard heeft soms ook even tijd nodig om alles te laten landen.

Ik vind het altijd mooi om zulke ervaringen terug te horen. Niet omdat iedereen dat openbaar hoeft te delen, maar omdat die updates vaak precies laten zien waar deze manier van werken over gaat. De appjes die later nog binnenkomen met kleine overwinningen of grote mijlpalen vind ik dan ook altijd mooi om te krijgen.

‘Gary, dit moest ik toch even met je delen!’ lees ik dan ook vaak met een grote glimlach.

Daar word ik oprecht blij van en ik zeg niet voor niets dat ik heel dankbaar ‘werk’ heb.

Lees je dit en denk je: ‘dit gaat eigenlijk ook over mijn paard’?

Kijk dan gerust eens verder op mijn website of lees ervaringen op mijn Facebookpagina. En als je voelt dat je een vraag wilt stellen, mag een appje natuurlijk altijd!

Tot snel!

Gary