Het leven staat aan. En niet zo’n beetje ook.

Ik merk de laatste tijd meer dan normaal om mij heen en in de praktijk, dat ik dacht: laat ik daar toch eens wat over opschrijven.

Voor wie mij vooral kent van de paarden: geen paniek, die komen vanzelf weer voorbij. Maar vandaag even over de mens. Die loopt tenslotte vaak gewoon naast het paard mee.

Het komt namelijk steeds vaker voor dat we in een soort stroomversnelling zitten, op heel veel vlakken. Er is behoorlijk wat aan de hand in de wereld, dat zien we allemaal wel. Ik noem het zelf soms maar de symptomen van alles wat aan het verschuiven is.

Ik merk het ook duidelijk in de praktijk. Eigenlijk kwamen mensen altijd al met dit soort vragen bij mij. De een komt met spanning in het lijf, de ander met vermoeidheid, pijn, onrust, slecht slapen of gewoon dat gevoel van: er klopt iets niet meer, maar ik kom er zelf niet helemaal uit.

Onder al die verschillende verhalen zit vaak iets wat op elkaar lijkt: iemand voelt dat er iets anders mag.

En wat dat ‘anders’ dan precies is, is juist het mooie om samen uit te zoeken.

Wat ik nu merk, is dat het sneller zichtbaar wordt. Bij sommige mensen geeft dat een soort error. Een kortsluiting gevoel. Paniek soms zelfs, waardoor men vastloopt. Want als je dit nooit zo hebt ervaren, wat moet je er dan mee?

Mensen voelen onder al die lagen sneller waar ze omheen hebben geleefd. Ze merken sneller wat energie kost. Oude patronen, oude vermoeidheid, oude bescherming of spanning in lichaam en geest komen makkelijker naar boven. Soms schrikt iemand daarvan, omdat er werd gedacht dat iets al begrepen was of misschien zelfs al achter zich lag.

En juist dan zie je dat een standaard aanpak, of doen zoals je het altijd deed, niet altijd meer past.

De een moet eerst ontladen, de ander moet juist zakken. De een zit te hoog in het hoofd, de ander draagt al jaren spanning in het lichaam. De een is zichzelf kwijtgeraakt in zorgen voor anderen, de ander voelt vooral dat het eigen systeem constant aan blijft staan.

Daarom heb ik nooit zo geloofd in een vast verhaal voor iedereen.

Mensen zijn niet hetzelfde. Het lichaam reageert niet hetzelfde. De energie en het karakter zijn niet hetzelfde. En we hebben ook niet allemaal dezelfde ervaringen in het leven. Iemand die al jaren spanning meedraagt, heeft iets anders nodig dan iemand die vastloopt omdat hij zichzelf onderweg is kwijtgeraakt. Om nog maar niet te spreken over alle andere, vaak onzichtbare blokkades die mensen met zich mee kunnen dragen.

Eigenlijk is dit precies waar ik al die jaren zelf ook mijn werk voor heb gedaan. Niet alleen door behandelingen te geven, maar vooral door te blijven kijken, voelen, leren, aanpassen en door ontwikkelen. Technieken onderzoeken, combineren, soms weer loslaten als ze niet meer kloppen en verder verfijnen als ze wel iets doen.

Mijn werkwijze is daardoor ook niet iets wat ooit klaar is en dan voor iedereen hetzelfde blijft. Dat zou makkelijk zijn, maar zo werkt het leven niet. En mensen al helemaal niet.

Ik zeg vaak: de kracht ligt in de eenvoud.

Maar eenvoud is niet hetzelfde als simpel. En ook niet als makkelijk.

Voor mij gaat het om kijken naar de mens die voor je staat. Niet alleen naar de klacht of het verhaal, maar naar wat er op dat moment zichtbaar wordt. Waar zit de spanning? Waar houdt iemand vast? Waar stroomt het niet? Waar zit iemand nog in bescherming? En waar zijn invloeden aan het werk die niet eigen zijn aan iemands energie?

Ik heb het idee dat dat nu nog belangrijker wordt en dat zie ik om me heen ook gebeuren.

Dingen gaan snel. Verandering gaat snel. Dat zien we ook in de normale wereld om ons heen. Dat bedoel ik niet nostalgisch, hoewel het soms wel zo voelt.

Wat je denkt, voelt en uitzendt lijkt sneller terug te komen. Ook als je hier eerder niet zo mee bezig was, begint het op te vallen. Wat je wegduwt of in een hoekje wegstopt, komt sneller weer voor je te staan.

Dan kun je nog zoveel weten, maar als het niet klopt met waar je werkelijk staat, blijft het vaak vooral een mooi inzicht in je hoofd.

Voor mijn gevoel zitten we in een tijd waarin het niet meer alleen gaat om informatie verzamelen om iets op te lossen. Het gaat steeds meer om voelen wat klopt en dat ook durven toepassen. Juist daarin raken mensen nu soms even de weg kwijt. Niet iedereen is gewend om vanuit dat stuk te functioneren. Juist als je zo te werk durft te gaan en dit voor jezelf ontwikkelt, worden er deuren geopend.

Als iets wel aansluit bij jouw systeem, bij jouw energie en bij waar jij op dat moment in je leven staat, dan kan er soms ineens veel sneller iets gaan schuiven. Dan kom je er niet alleen sneller doorheen, maar vaak ook krachtiger uit.

Ik denk dat het een indrukwekkende tijd gaat worden voor mensen die merken dat ze opnieuw richting willen bepalen.

Niet omdat iedereen nu meteen zijn baan moet opzeggen, zijn huis moet verkopen en met een linnen broek op een berg moet gaan zitten wachten op een teken. Al mag dat natuurlijk ook, als dat echt je pad is.

Niet iedereen weet meteen hoe die richting eruit mag zien of hoe ze deze verandering in kunnen gaan zetten. Zeker niet als het meer vanuit gevoel mag komen in plaats van alleen uit informatie en ‘weten’.

Juist als er vanbinnen iets verandert, gaat de buitenwereld vaak vanzelf mee schuiven. Niet altijd groots en spectaculair, maar juist praktisch. Andere keuzes, echte rust nemen of een ander ritme. Dingen die je op papier allang wist, maar nu pas echt voelt en waar je ook naar gaat handelen. Bijvoorbeeld die altijd bekende: het minder moeten. Ik zie deze mooie verandering juist veel terug in de praktijk en dingen kunnen echt snel gaan. Er lijkt meer diepgang en besef te komen, ook bij de mens die hier eerder niet per sé voor open stond, maar wel graag hulp wilde.

Voor mij is het allemaal geen kant en klaar verhaal. Ik werk niet met een vaste methode die je zomaar over iedereen heen legt. Het is luisteren, kijken en voelen wat er op dat moment klopt.

Daar zit bij mij ook een groot stuk voorwerk in. Het vraagt focus en afstemming. En het loopt ook door in mijn eigen dagelijkse leven. Niet voor niets noem ik mijn werk liever een levensstijl. Ik kan dit werk niet doen zonder passie en zonder het zelfwerk dat ik dagelijks doe, want dan zou ik zelf ook vastlopen.

Normaal schrijf ik af en toe iets over de paarden en wat ik daarin tegenkom, maar het werken met mensen hoort net zo goed bij mijn dagelijkse praktijk. Alleen deel ik daar minder over, terwijl het eigenlijk altijd door elkaar heen loopt.

Bij de paarden krijg ik de mens er vaak gratis bij, zeg ik altijd maar. Want hoe een paard beweegt, reageert of vasthoudt, staat zelden helemaal los van de mens ernaast. En andersom zie ik bij mensen ook vaak dingen terug die het lichaam, het hoofd of de energie allang probeert te vertellen.

Voor mijn gevoel staat alles de laatste tijd behoorlijk aan. Er hangt veel spanning, dingen volgen elkaar snel op en soms kan het lastig zijn om daar zelf nog rust of beweging in te krijgen. Daarom deel ik dit ook voor de mensen die hier iets in herkennen. Herkenning kan namelijk ook al veel in beweging zetten.

Merk je dat je vastloopt, dat je lichaam blijft reageren of dat je zelf niet goed meer weet hoe je verder moet, dan hoef je daar niet alleen mee te blijven rondlopen. Je bent welkom bij mij in de praktijk, maar een behandeling op afstand is ook mogelijk. Dan kijken we samen naar wat er bij jou speelt en wat er nodig is om weer wat ruimte te krijgen.