Het leven staat aan. En niet zo’n beetje ook. Ik merk de laatste tijd meer dan normaal om mij heen en in de praktijk, dat ik dacht: laat ik daar toch eens wat over opschrijven. Voor wie mij vooral kent van de paarden: geen paniek, die komen vanzelf weer voorbij. Maar vandaag even over de mens. Die loopt tenslotte vaak gewoon naast het paard mee. Het komt namelijk steeds vaker voor dat we in een soort stroomversnelling zitten, op heel veel vlakken. Er is behoorlijk wat aan de hand in de wereld, dat zien we allemaal wel. Ik noem het zelf soms maar de symptomen van alles wat aan het verschuiven is. Ik merk het ook duidelijk in de praktijk. Eigenlijk kwamen mensen altijd al met dit soort vragen bij mij. De een komt met spanning in het lijf, de ander met vermoeidheid, pijn, onrust, slecht slapen of gewoon dat gevoel van: er klopt iets niet meer, maar ik kom er zelf niet helemaal uit. Onder al die verschillende verhalen zit vaak iets wat op elkaar lijkt: iemand voelt dat er iets anders mag. En wat dat ‘anders’ dan precies is, is juist het mooie om samen uit te zoeken. Wat ik nu merk, is dat het sneller zichtbaar wordt. Bij sommige mensen geeft dat een soort error. Een kortsluiting gevoel. Paniek soms zelfs, waardoor men vastloopt. Want als je dit nooit zo hebt ervaren, wat moet je er dan mee? Mensen voelen onder al die lagen sneller waar ze omheen hebben geleefd. Ze merken sneller wat energie kost. Oude patronen, oude vermoeidheid, oude bescherming of spanning in lichaam en geest komen makkelijker naar boven. Soms schrikt iemand daarvan, omdat er werd gedacht dat iets al begrepen was of misschien zelfs al achter zich lag. En juist dan zie je dat een standaard aanpak, of doen zoals je het altijd deed, niet altijd meer past. De een moet eerst ontladen, de ander moet juist zakken. De een zit te hoog in het hoofd, de ander draagt al jaren spanning in het lichaam. De een is zichzelf kwijtgeraakt in zorgen voor anderen, de ander voelt vooral dat het eigen systeem constant aan blijft staan. Daarom heb ik nooit zo geloofd in een vast verhaal voor iedereen. Mensen zijn niet hetzelfde. Het lichaam reageert niet hetzelfde. De energie en het karakter zijn niet hetzelfde. En we hebben ook niet allemaal dezelfde ervaringen in het leven. Iemand die al jaren spanning meedraagt, heeft iets anders nodig dan iemand die vastloopt omdat hij zichzelf onderweg is kwijtgeraakt. Om nog maar niet te spreken over alle andere, vaak onzichtbare blokkades die mensen met zich mee kunnen dragen. Eigenlijk is dit precies waar ik al die jaren zelf ook mijn werk voor heb gedaan. Niet alleen door behandelingen te geven, maar vooral door te blijven kijken, voelen, leren, aanpassen en door ontwikkelen. Technieken onderzoeken, combineren, soms weer loslaten als ze niet meer kloppen en verder verfijnen als ze wel iets doen. Mijn werkwijze is daardoor ook niet iets wat ooit klaar is en dan voor iedereen hetzelfde blijft. Dat zou makkelijk zijn, maar zo werkt het leven niet. En mensen al helemaal niet. Ik zeg vaak: de kracht ligt in de eenvoud. Maar eenvoud is niet hetzelfde als simpel. En ook niet als makkelijk. Voor mij gaat het om kijken naar de mens die voor je staat. Niet alleen naar de klacht of het verhaal, maar naar wat er op dat moment zichtbaar wordt. Waar zit de spanning? Waar houdt iemand vast? Waar stroomt het niet? Waar zit iemand nog in bescherming? En waar zijn invloeden aan het werk die niet eigen zijn aan iemands energie? Ik heb het idee dat dat nu nog belangrijker wordt en dat zie ik om me heen ook gebeuren. Dingen gaan snel. Verandering gaat snel. Dat zien we ook in de normale wereld om ons heen. Dat bedoel ik niet nostalgisch, hoewel het soms wel zo voelt. Wat je denkt, voelt en uitzendt lijkt sneller terug te komen. Ook als je hier eerder niet zo mee bezig was, begint het op te vallen. Wat je wegduwt of in een hoekje wegstopt, komt sneller weer voor je te staan. Dan kun je nog zoveel weten, maar als het niet klopt met waar je werkelijk staat, blijft het vaak vooral een mooi inzicht in je hoofd. Voor mijn gevoel zitten we in een tijd waarin het niet meer alleen gaat om informatie verzamelen om iets op te lossen. Het gaat steeds meer om voelen wat klopt en dat ook durven toepassen. Juist daarin raken mensen nu soms even de weg kwijt. Niet iedereen is gewend om vanuit dat stuk te functioneren. Juist als je zo te werk durft te gaan en dit voor jezelf ontwikkelt, worden er deuren geopend. Als iets wel aansluit bij jouw systeem, bij jouw energie en bij waar jij op dat moment in je leven staat, dan kan er soms ineens veel sneller iets gaan schuiven. Dan kom je er niet alleen sneller doorheen, maar vaak ook krachtiger uit. Ik denk dat het een indrukwekkende tijd gaat worden voor mensen die merken dat ze opnieuw richting willen bepalen. Niet omdat iedereen nu meteen zijn baan moet opzeggen, zijn huis moet verkopen en met een linnen broek op een berg moet gaan zitten wachten op een teken. Al mag dat natuurlijk ook, als dat echt je pad is. Niet iedereen weet meteen hoe die richting eruit mag zien of hoe ze deze verandering in kunnen gaan zetten. Zeker niet als het meer vanuit gevoel mag komen in plaats van alleen uit informatie en ‘weten’. Juist als er vanbinnen iets verandert, gaat de buitenwereld vaak vanzelf mee schuiven. Niet altijd groots en spectaculair, maar juist praktisch. Andere keuzes, echte rust nemen of een ander ritme. Dingen die je op papier allang wist, maar nu pas echt voelt en waar je ook naar gaat handelen. Bijvoorbeeld die altijd bekende: het minder moeten. Ik zie deze mooie verandering juist veel terug in de praktijk en dingen kunnen echt snel gaan. Er lijkt meer diepgang en besef te komen, ook bij de mens die hier eerder niet per sé voor open stond, maar wel graag hulp wilde. Voor mij is het allemaal geen kant en klaar verhaal. Ik werk niet met een vaste methode die je zomaar over iedereen heen legt. Het is luisteren, kijken en voelen wat er op dat moment klopt. Daar zit bij mij ook een groot stuk voorwerk in. Het vraagt focus en afstemming. En het loopt ook door in mijn eigen dagelijkse leven. Niet voor niets noem ik mijn werk liever een levensstijl. Ik kan dit werk niet doen zonder passie en zonder het zelfwerk dat ik dagelijks doe, want dan zou ik zelf ook vastlopen. Normaal schrijf ik af en toe iets over de paarden en wat ik daarin tegenkom, maar het werken met mensen hoort net zo goed bij mijn dagelijkse praktijk. Alleen deel ik daar minder over, terwijl het eigenlijk altijd door elkaar heen loopt. Bij de paarden krijg ik de mens er vaak gratis bij, zeg ik altijd maar. Want hoe een paard beweegt, reageert of vasthoudt, staat zelden helemaal los van de mens ernaast. En andersom zie ik bij mensen ook vaak dingen terug die het lichaam, het hoofd of de energie allang probeert te vertellen. Voor mijn gevoel staat alles de laatste tijd behoorlijk aan. Er hangt veel spanning, dingen volgen elkaar snel op en soms kan het lastig zijn om daar zelf nog rust of beweging in te krijgen. Daarom deel ik dit ook voor de mensen die hier iets in herkennen. Herkenning kan namelijk ook al veel in beweging zetten. Merk je dat je vastloopt, dat je lichaam blijft reageren of dat je zelf niet goed meer weet hoe je verder moet, dan hoef je daar niet alleen mee te blijven rondlopen. Je bent welkom bij mij in de praktijk, maar een behandeling op afstand is ook mogelijk. Dan kijken we samen naar wat er bij jou speelt en wat er nodig is om weer wat ruimte te krijgen.

Een paard is geen mens. Gelukkig niet, want anders hadden we op stal nog meer meningen erbij 🫢 Maar een paard is ook geen machine. Ik zie dat dat soms nog vergeten kan worden op bepaalde vlakken. Meestal omdat wij als mens een probleem al snel willen weten en begrijpen: waar zit het? Welk been? Welke spier? Welke plek doet moeilijk? Waar komt het vandaan?  Dat is logisch en daar zijn we ook mens voor, want als je paard niet fijn loopt, niet lekker meewerkt of ineens ander gedrag laat zien, dan wil je gewoon weten wat er aan de hand is.

Een van de zinnen die ik echt veel hoor, is: ‘Ik kan er de vinger niet op leggen, maar er klopt iets niet.’ Dat zijn vaak precies de paarden waar ik het meest nieuwsgierig van word. Niet omdat het meteen groot en meeslepend hoeft te zijn, maar juist omdat een eigenaar meestal al veel eerder voelt dat er iets speelt. En voor de buitenwereld hoeft dat niet eens duidelijk zichtbaar te zijn. Dan kom ik op stal en hoor ik een verhaal dat eigenlijk alle kanten op gaat. Het paard is niet echt kreupel, maar loopt ook niet helemaal lekker. In de omgang is hij of zij anders dan eerst. Met rijden zit er meer spanning op. Hij reageert sneller geïrriteerd, of juist vlak. De eigenaar zegt dan vaak: ‘misschien stel ik me aan hoor, maar hij is gewoon niet helemaal zichzelf.’ En ondertussen hebben er vaak al meerdere mensen meegekeken, is er links en rechts iets uitgesloten, zijn er adviezen gegeven en toch... blijft er iets knagen. Dat knagende gevoel neem ik serieus. Juist ook omdat ik in de praktijk vaak zie dat gedrag niet het probleem is, maar een signaal. Alleen is het niet altijd makkelijk dat signaal goed te vertalen of je komt er maar niet achter. Dan heet een paard lastig, gevoelig, eigenwijs, kijkerig, snel aangebrand of gewoon een beetje een merrie, terwijl je dan juist ook kan denken: ‘maar wat probeert mijn paard eigenlijk duidelijk te maken?’.

‘Hij hoefde even helemaal niets’ Sommige paarden laten geen duidelijke signalen zien, maar staan wel voortdurend ‘aan’. Miro is zo’n paard Een paard dat al langere tijd ‘aan’ stond, zonder dat iemand er precies de vinger op kon leggen. Er was nog geen uitgesproken probleemgedrag, geen grote escalaties, maar Miro was wel altijd alert, met een lijf dat nooit echt leek te ontspannen. Zijn eigenaresse, Sanne, vertelde me hoe lastig dat voor haar was. Dat ze steeds het gevoel had dat hij geen moment helemaal losliet, alsof hij voortdurend bezig was met wat er zou kunnen komen. Terwijl ze dit vertelde, zei ze ook eerlijk dat ze dat gevoel bij zichzelf herkende: dat altijd een beetje vooruitdenken, een beetje scherp blijven.

Lina schakelde mij vorig jaar voor het eerst in voor haar merrie Solenne. Ze merkte rond de herfst dat Solenne veranderde: ze was minder soepel, prikkelbaarder in de omgang en oogde minder ontspannen. Het viel samen met de overgang van weidegang naar paddock en stal. ‘Ze lijkt wat prikkelbaar en net wat strammer,” legde Lina bij aanvang van de behandeling uit. ‘Alsof ze zich tegen iets verzet, maar ik kan niet precies aanwijzen wat. Ze lijkt wat minder goed in haar vel te zitten.’ Lina was er op tijd bij, voordat de kou echt doorzette. Solenne stond inmiddels al een paar weken op de paddock, in plaats van op de zomerweide. Door deze overgang en de seizoenswisseling gaf Solenne enkele subtiele signalen, die Lina aan het denken hadden gezet. Ze vond dat ze er wat mee moest en dat resulteerde in een afspraak. Lina noemde het met een lach ‘een herfst APK voor Solenne’, een term die ik ook passend vond. We kwamen er namelijk achter dat Solenne voornamelijk hulp nodig had om in haar lijf mee te schakelen met de veranderende omstandigheden die de seizoenswisseling met zich mee brengt. Het verschil was destijds opvallend, volgens Lina. Binnen een paar dagen bewoog Solenne weer soepeler en ook het prikkelbare gedrag in de omgang verdween naar de achtergrond. Fysiek leek ze fitter en energieker, wat Lina in de training mooi kon benutten. Voor Lina was de timing van een behandeling in de herfst perfect: ze had hierdoor de signalen die ze van Solenne kreeg om kunnen buigen, zodat ze niet uitgroeiden tot echte problemen.

Hier sta je niet bij stil als paardeneigenaar . . . Of jij wel? Laat ik eens een vast herkenbare situatie beschrijven die we als paardeneigenaar tegen kunnen komen. Bij jezelf, of bij een stalgenootje: 👉🏻 ‘Verdorie, m’n paard is kreupel of loopt niet goed.’ 👉🏻 ‘Ik heb het gevoel dat mijn paard wat onder de leden heeft. Hij/zij is niet zichzelf’. Kan je het vervolg al raden? 😉 Zodra er signalen bij je binnenkomen over het welzijn van je paard, wordt de gevoelige snaar geraakt en gaan de alarmbellen af. Bij sommigen zo hard, dat alle rampscenario’s de revue passeren en de situatie eigenlijk nog meer wordt versterkt. Je hoofd koel houden als je niet weet wat er aan de hand is met je paard, is voor velen onder ons een uitdaging. Kon je paard maar praten... Goed, er is vastgesteld dat je paard niet zuiver loopt of zich inderdaad niet lekker voelt. Daarin maak je zelf stappen of roep je hulp van de dierenarts in met als gevolg dat de scherpe kantjes eraf zijn: het probleem is (enigszins) vastgesteld en er wordt naar gehandeld. Die opluchting die je dan voelt is natuurlijk superfijn en je kan weer gaan denken aan het opbouwen van de training. Heerlijk!

Ik laat graag klanten aan het woord, maar wat vind ík wat je na een behandeling kan verwachten? 😊 Laat ik het aan de hand van veelgestelde vragen en praktijkervaring ook eens kort uitleggen in mijn eigen woorden. Een behandeling zet allereerst op veel vlakken, zowel mentaal als fysiek, dingen in werking bij je paard. Onderschat dit dus zeker niet! De meeste paarden laten tijdens de behandeling al merken wat er gebeurt, anderen zijn meer introvert en geven subtiele signalen af. En in sommige gevallen kunnen er bij jouzelf ook dingen loskomen, jullie zijn immers een team (wie kan daarover mee praten? 😉). Belangrijk is dan ook om jou en je paard de tijd te geven om de behandeling te verwerken. Ik zeg vaak: ‘kijk naar hoe het voor de behandeling was en hoe het over 3 weken is’. Verandering kan niet altijd van de ene op de andere dag plaats vinden, hoewel ik dit in praktijk wel met regelmaat tegenkom. Overigens is elke behandeling & paard uniek: ik beschrijf hier dus een paar standaard voorbeelden die ik regelmatig tegenkom in de praktijk. 💪🏻

👉🏻 ‘Ik heb de afstandsbediening van de achterhand eindelijk gevonden! En er is ook nog eens een extra vonkje 🌟 tussen ons overgeslagen’ 😁  Dit vertelde Alice met een grote smile op haar gezicht. Ik was een half jaar geleden bij haar geweest voor een eerste behandeling voor haar paard Donut 🐴. Ze vertelde dat ze Donut als ‘projectje’ 2 jaar geleden had gekocht en dat ze het liefst alles in haar uppie deed. Dit betekende voor haar dat ze het met haar eigen rijervaring en kennis wilde doen. Ze vertelde dat dit voor haar gevoel ook goed ging, de bekende ups en downs waren er natuurlijk, maar er zat een stijgende lijn in. En naast het rijden was de band tussen haar en Donut ook steeds beter geworden, hij was echt ‘haar’ paard geworden. Kortom; de dingetjes waar ze tegenaan liepen op de grond of in het rijden, dat losten ze samen als team op. 💪 Een uitgangspunt wat Alice erg fijn vond, omdat er volgens haar ‘zoveel meningen’ waren over van alles en nog wat in de paardensport. En dus besloot ze het met Donut in haar uppie aan te pakken.

📣 Vertel mij dit altijd vooraf! Of nou ja, in de praktijk zit het anders… meestal wordt het niet vertelt. Dan kom ik een stal binnen en begroet ik de eigenaar. Samen lopen we naar de stal van het paard in kwestie en spreken we voor de stal nog een paar dingen door. Dan heb ik het vaak al door; ‘iets wordt er niet vertelt’. Meestal hebben we de uitdagingen of het medisch verleden wel al besproken, dus dat kan het niet zijn. Goed, verder gaan en de behandeling starten… En dan, als ik al in stal sta en soms pas halverwege de behandeling, komt het hoge woord er uit: ‘Ze houdt niet van mannen!’ ‘Oh, normaal had hij je alláng de stal uitgetrapt’! Of, helemaal aan het eind van de behandeling: ‘Goh, heb haar nog nooit zo relaxt gezien. Wat bijzonder! Meestal doet ze *noemt gevaarlijk gedrag op, zoals bijten en slaan* en kan je niet in haar buurt komen. Fijn dat ze jouw behandeling wel accepteert!’. Ja, heel fijn. Achteraf 😉 Want verdorie, daar sta ik dan als typische man – met toch wel een mannelijk uiterlijk, denk ik zo - , bij een potentieel woest paard in stal die me hoogstwaarschijnlijk de stal uit had willen zetten – uhhh, trappen. Omdat hij of zij niet ‘van mannen houdt’ of bijna niemand zou ‘accepteren’. Hoe ga ik dit oplossen?