crystal-vision

Je paard is geen mens, maar ook geen machine

Fri, 08 May 2026 07:47:06 GMT

Een paard is geen mens.

Gelukkig niet, want anders hadden we op stal nog meer meningen erbij ��

Maar een paard is ook geen machine. Ik zie dat dat soms nog vergeten kan worden op bepaalde vlakken. Meestal omdat wij als mens een probleem al snel willen weten en begrijpen: waar zit het? Welk been? Welke spier? Welke plek doet moeilijk? Waar komt het vandaan?

Dat is logisch en daar zijn we ook mens voor, want als je paard niet fijn loopt, niet lekker meewerkt of ineens ander gedrag laat zien, dan wil je gewoon weten wat er aan de hand is.

Alleen bestaat een paard niet uit losse onderdelen. Er zit een lichaam aan, een hoofd. Maar er is ook gevoel, er zijn ervaringen. Er kan spanning zijn, er is een zenuwstelsel. Een paard heeft zijn eigen energie en manier van verwerken. En dan heb je ook nog de verbinding met jou als eigenaar of ruiter, want die hoort net zo goed bij het geheel.

Een paard kan niet zeggen:

‘Joh, mijn hoofd zit vol, mijn lichaam compenseert mede daardoor al een tijdje en ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe ik mezelf moet gebruiken.’

Dat was soms wel makkelijk geweest, want dan zet je gewoon een kop koffie, paard erbij, even praten en klaar. Maar zo werkt het niet. Een paard vertelt het op een andere manier. Door bijvoorbeeld net niet lekker door het lichaam te gaan. Door vast te houden of te staken. Door steeds hetzelfde stukje moeilijk te vinden. Door prikkelbaar te zijn of zich af te sluiten. Of door jou simpelweg het gevoel te geven: er klopt iets niet.

En daar kan ik op mijn manier wat mee.

Als ik zeg dat ik naar het complete paard kijk, bedoel ik dus niet dat ik van neus tot staart even alles langsloop. Het gaat mij om het geheel. Hoe werkt het lichaam samen? Hoe werkt de interne motor zoals ik het noem? Waar houdt het paard spanning vast? Wat gebeurt er mentaal? Is het koppie vol? Is er nog verbinding met de eigenaar? Of zijn paard en mens samen een beetje in een patroon terechtgekomen waar niemand echt vrolijker van wordt?

En eerlijk is eerlijk: je begint als eigenaar meestal niet bij ‘het complete plaatje’.

Je begint gewoon bij: wat zie ik, wat voel ik en wie moet hier even naar kijken?

Dat is ook precies zoals het vaak gaat. Eerst de logische dingen langs: lichaam, zadel, training, tanden, hoeven, noem maar op.

En daar heb ik in eerdere verhalen natuurlijk al vaker over geschreven. Er komen genoeg paarden op mijn pad waarbij de dierenarts al is geweest, de instructrice meekijkt, het zadel is nagekeken en de eigenaar echt niet achterover heeft gezeten. Maar dan komt het stukje waar veel mensen mij uiteindelijk voor appen.

Alles is bekeken en er is vaak ook al iets behandeld. Het gaat misschien ook wel iets beter.

Maar toch blijft dat gevoel hangen van: ‘dit is het nog niet helemaal’.

Het gaat dan vaak niet meer om een duidelijke plek of een simpel antwoord. Dan mag je breder kijken. Niet alleen naar het lichaam, maar ook naar het hoofd, de energie en soms ook naar wat er tussen paard en eigenaar gebeurt. Want dat hoort net zo goed bij het complete plaatje.

Daarom behandel ik op mijn manier niet alleen de plek waar het probleem zichtbaar wordt. Soms zit de grootste verandering juist ergens anders. Soms werk ik zonder directe aanraking en zie je dat het paard mentaal ontspant en er beweging komt. Soms komt er rust in het hoofd en laat het lichaam daarna pas los. En soms gebeurt er iets in de verbinding tussen paard en eigenaar, waardoor er ineens weer ruimte komt om verder te gaan.

Dat vind ik zelf een van de mooiste stukken van dit werk.

‘De kracht ligt in de eenvoud’, zeg ik altijd. Maar ‘eenvoud’ is iets anders dan oppervlakkig...

Ik voel waar spanning verandert en mag veranderen, waar het paard iets loslaat, waar het lichaam iets meeneemt naar een ander gebied. En dat kan ik tijdens de behandeling meteen bijsturen en die interne motor weer fijn laten samenwerken. Ik zeg weleens met een knipoog: verstoringen in de breedste zin van het woord blijven meestal niet heel lang verborgen

Daar zit voor mij veel waarde in, want een paard verandert niet volgens een stappenplan uit een boekje. Het ene paard laat direct veel zien, het andere doet het stilletjes. De een zucht, gaapt en zakt. De ander staat ineens zachter te kijken. Soms merkt de eigenaar meteen verschil, soms wordt het pas later duidelijk tijdens het rijden, in de omgang of in hoe het paard weer contact zoekt.

Wat ik vaak terug hoor, is niet alleen:

‘hij loopt beter.’

Maar vooral:

‘Hij voelt meer als een geheel.’

‘Ze is rustiger in haar hoofd.’

‘Mijn hulpen komen weer aan.’

‘Ik snap hem weer beter.’

‘Het voelt alsof we elkaar weer gevonden hebben.’

En dat is precies waarom het complete paard zo belangrijk is, want wat je ziet in het been, de rug, het gedrag of de training, staat vaak niet op zichzelf. Het hangt samen met hoe je paard zich in zijn lichaam voelt, hoeveel ruimte er in het hoofd is, hoe de energie stroomt en hoe de verbinding tussen jullie voelt.

En als jij al een tijdje voelt dat je paard iets probeert te vertellen, dan is dat gevoel niet gek. Misschien vraagt je paard niet om harder trainen of om nog een keer alleen diezelfde plek te behandelen. Misschien is het juist tijd dat iemand even meekijkt naar het geheel. Naar wat er in het lichaam gebeurt, maar ook naar wat er mentaal speelt. Naar de spanning die je paard vasthoudt, de energie die wel of niet stroomt en de verbinding tussen jullie samen.

Want ook jij kunt onderdeel zijn van dat geheel. Misschien heb je zelf na een behandeling ook wel gemerkt dat er op meerdere lagen iets veranderde.

Niet alleen in het lichaam, maar misschien ook in het hoofd, de ontspanning, jullie verbinding of het rijden. Soms zijn dat grote verschillen. Soms juist kleine dingen waarvan je later denkt: hé, dit gaat eigenlijk weer makkelijker.

Daarom zeg ik ook vaak: kijk niet alleen naar hoe het vandaag is, maar ook naar hoe het over twee à drie weken voelt. Een paard heeft soms ook even tijd nodig om alles te laten landen.

Ik vind het altijd mooi om zulke ervaringen terug te horen. Niet omdat iedereen dat openbaar hoeft te delen, maar omdat die updates vaak precies laten zien waar deze manier van werken over gaat. De appjes die later nog binnenkomen met kleine overwinningen of grote mijlpalen vind ik dan ook altijd mooi om te krijgen.

‘Gary, dit moest ik toch even met je delen!’ lees ik dan ook vaak met een grote glimlach.

Daar word ik oprecht blij van en ik zeg niet voor niets dat ik heel dankbaar ‘werk’ heb.

Lees je dit en denk je: ‘dit gaat eigenlijk ook over mijn paard’?

Kijk dan gerust eens verder op mijn website of lees ervaringen op mijn Facebookpagina. En als je voelt dat je een vraag wilt stellen, mag een appje natuurlijk altijd!

Tot snel!

Gary

Gedrag is niet altijd het probleem, maar vaak wel het signaal

Tue, 31 Mar 2026 13:44:09 GMT

Een van de zinnen die ik echt veel hoor, is:

‘Ik kan er de vinger niet op leggen, maar er klopt iets niet.’

Dat zijn vaak precies de paarden waar ik het meest nieuwsgierig van word. Niet omdat het meteen groot en meeslepend hoeft te zijn, maar juist omdat een eigenaar meestal al veel eerder voelt dat er iets speelt. En voor de buitenwereld hoeft dat niet eens duidelijk zichtbaar te zijn.

Dan kom ik op stal en hoor ik een verhaal dat eigenlijk alle kanten op gaat. Het paard is niet echt kreupel, maar loopt ook niet helemaal lekker. In de omgang is hij of zij anders dan eerst. Met rijden zit er meer spanning op. Hij reageert sneller geïrriteerd, of juist vlak. De eigenaar zegt dan vaak: ‘misschien stel ik me aan hoor, maar hij is gewoon niet helemaal zichzelf.’ En ondertussen hebben er vaak al meerdere mensen meegekeken, is er links en rechts iets uitgesloten, zijn er adviezen gegeven en toch... blijft er iets knagen.

Dat knagende gevoel neem ik serieus. Juist ook omdat ik in de praktijk vaak zie dat gedrag niet het probleem is, maar een signaal. Alleen is het niet altijd makkelijk dat signaal goed te vertalen of je komt er maar niet achter. Dan heet een paard lastig, gevoelig, eigenwijs, kijkerig, snel aangebrand of gewoon een beetje een merrie, terwijl je dan juist ook kan denken: ‘maar wat probeert mijn paard eigenlijk duidelijk te maken?’.

Gelukkig zijn er veel eigenaren die hun paard goed genoeg kennen en besluiten om het probleem als een signaal te zien.

Ik zie regelmatig paarden die in eerste instantie vooral ‘gedrag’ lijken te hebben. Bij het poetsen wat onrustig, met aansingelen chagrijnig, onder het zadel net niet willen zakken in het lijf, sneller gefrustreerd bij een oefening, moeite met aanraking, sneller vollopen in het hoofd of gewoon minder fijn in het contact. Op papier zijn het soms kleine dingen. In de praktijk zijn het juist vaak die kleine dingen die mij vertellen dat er van binnen ergens iets niet lekker samenwerkt.

En dat bedoel ik breed. Soms zit het meer in het lichaam, soms meer in de spanning, soms in allebei of speelt er nog een andere factor. Een paard kan ergens op corrigeren, compenseren of gewoon een tijdje op zijn tenen lopen zonder dat het meteen een groot, duidelijk probleem wordt. Totdat de eigenaar voelt: ‘ja hallo, dit is niet meer hoe mijn paard normaal is.’ Dat moment vind ik belangrijk, want daar begint voor mij vaak de echte ingang. Niet pas als het helemaal escaleert, maar juist wanneer iemand nog zegt: ‘ik weet niet wat het is, maar ik voel dat er iets is.’

Dat vind ik trouwens ook vaak het mooie aan de bewuste paardeneigenaar. Die twijfelt vaak aan zichzelf, maar zit er met dat gevoel opvallend vaak echt dicht bij. Niet omdat je alles moet kunnen verklaren, maar omdat je je paard kent. Je ziet de blik veranderen, je voelt verschil in het lijf, je merkt dat reacties anders worden of dat de ontspanning wegblijft. En dan kan de omgeving nog zo vaak zeggen dat het wel meevalt of dat het erbij hoort, maar als jij voelt dat het niet klopt, dan is dat voor mij waardevolle informatie.

Tijdens een behandeling kijk ik dus ook nooit alleen naar de klacht of vraag die iemand letterlijk uitspreekt. Ik kijk naar het totaalplaatje. Hoe staat een paard erbij? Waar zit de spanning? Hoe reageert het paard op contact, op aanwezigheid, op aanraking, op rust? Waar sluit het zich af en waar komt juist ruimte? En hoe is de verbinding met de eigenaar? Vaak vallen er dan gaandeweg puzzelstukjes op hun plek, voor mij, maar zeker ook voor de eigenaar. Dan krijg je bevestiging op dat onderbuikgevoel waar je misschien al weken of maanden mee liep.

En nee, dat hoeft niet zwaar of ingewikkeld gemaakt te worden. Ik hou zelf juist van nuchter kijken, maar wel eerlijk. Als een paard ander gedrag laat zien, dan heeft dat een reden. Ik ben niet zo van het wegzetten als ‘dat is gewoon zijn karakter’ zonder verder te kijken. Natuurlijk, karakter bestaat ook. Maar gedrag wat verandert, gedrag wat terugkomt, gedrag wat samenhangt met spanning, weerstand of afsluiten, dat wil meestal iets vertellen. Dan vind ik het zonde als we alleen naar de buitenkant blijven kijken, zeker als je al allerlei dingen hebt uitgesloten.

Wat ik eigenaren dan ook vaak teruggeef, is dat ze hun gevoel serieuzer mogen nemen. Niet paniekerig, niet meteen alle rampscenario’s erbij halen, maar gewoon erkennen wat ze allang zien. Je paard doet niet ineens zomaar anders. En als jij het verschil merkt, dan is dat vaak omdat het er ook echt is.

Misschien herken je dit wel. Dat je paard niet per se ‘een groot probleem’ heeft, maar dat het gewoon niet meer vanzelf gaat. Dat je voelt dat er iets onder zit, alleen nog niet precies wat. Dan kan het heel waardevol zijn om daar eens met een andere blik naar te laten kijken. Niet alleen naar gedrag of lichaam als los ding, maar naar wat eronder meespeelt, fysiek en mentaal.

Dat is ook precies waarom ik mijn werk doe zoals ik het doe. Niet om een mooi verhaal op te hangen (ik ben meestal van weinig woorden), maar om samen met paard en eigenaar helder te krijgen waar het wringt en daar beweging in te brengen. Vaak geeft dat niet alleen ontspanning bij het paard, maar ook rust bij de eigenaar.

Omdat je eindelijk voelt: 'zie je wel, ik was niet gek, er was echt iets'.

Heb je het idee dat ik eens met je mee mag kijken naar jouw paard, dan mag je altijd een appje sturen. Of kijk rustig verder op de website, daar vind je een introductie over mijn manier van werken en ervaringen van anderen.

Tot snel!

Gary

Het verhaal van Sanne & Miro

Thu, 26 Feb 2026 09:27:14 GMT

‘Hij hoefde even helemaal niets’

Sommige paarden laten geen duidelijke signalen zien, maar staan wel voortdurend ‘aan’. Miro is zo’n paard Een paard dat al langere tijd ‘aan’ stond, zonder dat iemand er precies de vinger op kon leggen. Er was nog geen uitgesproken probleemgedrag, geen grote escalaties, maar Miro was wel altijd alert, met een lijf dat nooit echt leek te ontspannen.

Zijn eigenaresse, Sanne, vertelde me hoe lastig dat voor haar was. Dat ze steeds het gevoel had dat hij geen moment helemaal losliet, alsof hij voortdurend bezig was met wat er zou kunnen komen. Terwijl ze dit vertelde, zei ze ook eerlijk dat ze dat gevoel bij zichzelf herkende: dat altijd een beetje vooruitdenken, een beetje scherp blijven.

Bij aanvang van de behandeling van Miro heb ik eerst de tijd genomen om te kijken en te voelen hoe Miro erbij stond. Niet door iets te corrigeren, maar door aanwezig te zijn en af te stemmen op wat zijn lichaam liet zien. Niet alleen hoe zijn ademhaling liep, waar hij spanning vasthield zonder dat hij daar woorden aan kon geven, maar vooral: hoe zijn interne motor wel of niet aan stond en waar nog ruimte was voor verbetering of ondersteuning. Ik werk daarin niet met een heel vast stappenplan, maar volg wat het paard aangeeft. Er kan veel opgepikt worden uit o.a. hoe die interne motor functioneert en vanuit daar werk ik verder, laag voor laag, in het tempo dat het lichaam en paard zelf toestaat. Zo vervolgde ik de behandeling bij Miro.

Sanne vertelde ondertussen hoe ze in de afgelopen periode steeds het gevoel had gehad dat ze langs Miro heen werkte, hoe hard ze ook haar best deed. ‘Het is alsof hij me wel hoort, maar niet helemaal kan landen,’ beschreef ze. ‘Alsof hij altijd net een stap vooruit is.’ Dit soort zinnen zeggen vaak veel, want ze beschrijven wat een paard toch laat zien, zonder dat het paard het met woorden uit kan leggen.

Door rustig te blijven werken en niets te forceren, ontstond er gaandeweg verandering. Miro’s houding werd zachter, zijn ademhaling zakte dieper weg in zijn lijf en de spanning die hij zo lang had vastgehouden begon langzaam los te laten. Dat loslaten kwam niet opeens, maar in kleine stapjes die zich aandienden zodra zijn lichaam merkte dat het niets hoefde vast te houden.

Nadat ik alles had afgerond, bleef hij nog geruime tijd rustig staan. De ontspanning werkte ook naar Sanne door en ze vertelde:

‘Dit heb ik hem nog nooit zo zien doen. Het lijkt alsof hij eindelijk kan rusten. Alsof hij niet meer hoeft te dragen wat hij al die tijd heeft vastgehouden.’

Ze vertelde dat dit moment haar ook raakte, omdat ze voelde hoe dicht de spanning bij mens en paard soms naast elkaar kunnen bestaan. Het besef van de wisselwerking die er tussen mens en paard is, werd even echt bevestigd.

Ongeveer drie weken later kreeg ik een appje van Sanne. Ze schreef dat de ontspanning bij Miro was gebleven en dat die rust langzaam was gaan doorwerken in zijn hele lijf. Dat hij ruimer en lichter begon te bewegen, met meer souplesse, en dat hij tijdens het rijden meer ging meedenken in plaats van steeds vooruit te springen. Wat haar misschien nog wel het meest opviel, was dat er ook momenten waren waarop hij zelfs durfde af te wachten. Er was meer focus en samenwerking ontstaan. Voor Sanne betekende dit een paard wat in haar woorden ‘echt met plezier van beide kanten te rijden was’.

Ze schreef ook dat ze voelde dat Miro in die weken lichamelijk nieuwe mogelijkheden had gevonden, alsof er knopjes waren aangegaan die hij eerder niet kon gebruiken. Niet omdat er iets was aangeleerd, maar omdat zijn lichaam weer ruimte had gekregen om andere keuzes te maken.

Dit is wat ik vaak zie bij paarden die lange tijd ‘aan’ hebben gestaan. Ze worden geen totaal ander paard (want dat hoeft ook niet), maar vinden zichzelf terug. Er gebeurt niet altijd of meteen iets spectaculairs aan de buitenkant, maar er ontstaat ruimte. En vanuit die ruimte volgt vaak vanzelf meer beweging, meer souplesse en een ander contact.

Als je dit herkent bij jouw paard - dat gevoel van altijd alert zijn, zonder duidelijke oorzaak - dan weet je hoe waardevol het zou zijn wanneer er weer ruimte ontstaat. Bij Miro begon die ruimte met niet meer vanuit constante alertheid te hoeven reageren. Zijn interne motor zoals ik het noem, was weer gekalibreerd en hij kon daarna zelf met Sanne’s begeleiding de puntjes op de i zetten. De behandeling vormde daarmee een nieuw fundament, waarop ze samen verder konden bouwen.

Dit was het verhaal van Sanne en Miro en een voorbeeld van hoe een behandeling kan verlopen. Geen enkel paard en eigenaar is hetzelfde. Juist de combinatie tussen mens en paard maakt ieder proces uniek en vraagt om een persoonlijke benadering. Elke behandeling verloopt anders, omdat ieder paard en iedere eigenaar hun eigen geschiedenis, lichaam en dynamiek meebrengen. En dat is een van de dingen die maakt dat ik mijn werk zo leuk vind: ik ontmoet de meest uiteenlopende en bijzondere mensen & dieren. Dat ik een stukje bij mag dragen aan hun bewustzijn, groei, welzijn en natuurlijk het plezier samen, voelt voor mij als dankbaarheid. Dat mag ook wel eens gezegd worden ��

Tot snel!

Gary

Met dank aan Sanne & Miro voor het mogen delen van hun verhaal!

Herfst APK: het verhaal van Lina & Solenne

Sat, 04 Oct 2025 09:29:00 GMT

Lina schakelde mij vorig jaar voor het eerst in voor haar merrie Solenne. Ze merkte rond de herfst dat Solenne veranderde: ze was minder soepel, prikkelbaarder in de omgang en oogde minder ontspannen. Het viel samen met de overgang van weidegang naar paddock en stal.

‘Ze lijkt wat prikkelbaar en net wat strammer,” legde Lina bij aanvang van de behandeling uit. ‘Alsof ze zich tegen iets verzet, maar ik kan niet precies aanwijzen wat. Ze lijkt wat minder goed in haar vel te zitten.’

Lina was er op tijd bij, voordat de kou echt doorzette. Solenne stond inmiddels al een paar weken op de paddock, in plaats van op de zomerweide. Door deze overgang en de seizoenswisseling gaf Solenne enkele subtiele signalen, die Lina aan het denken hadden gezet. Ze vond dat ze er wat mee moest en dat resulteerde in een afspraak.

Lina noemde het met een lach ‘een herfst APK voor Solenne’, een term die ik ook passend vond. We kwamen er namelijk achter dat Solenne voornamelijk hulp nodig had om in haar lijf mee te schakelen met de veranderende omstandigheden die de seizoenswisseling met zich mee brengt.

Het verschil was destijds opvallend, volgens Lina. Binnen een paar dagen bewoog Solenne weer soepeler en ook het prikkelbare gedrag in de omgang verdween naar de achtergrond. Fysiek leek ze fitter en energieker, wat Lina in de training mooi kon benutten. Voor Lina was de timing van een behandeling in de herfst perfect: ze had hierdoor de signalen die ze van Solenne kreeg om kunnen buigen, zodat ze niet uitgroeiden tot echte problemen.

Een jaar later

Dit jaar stond ik rond dezelfde tijd weer opnieuw bij Lina & Solenne in de paddock en het viel meteen op, waarom Lina weer een behandeling gepland had. Solenne keek me nieuwsgierig aan, maar de rugspieren voelden strakker en ook had ze een iets verharde blik in de ogen. Ze bewoog in haar lichaam met een kleine terughoudendheid.

Lina herkende dit beeld meteen.

‘Het is elk jaar hetzelfde,’ zuchtte ze. ‘Zodra ze minder gras en beweging krijgt, lijkt ze even zoekende in haar eigen lijf.’

Lina somde op wat haar opviel aan Solenne: een lichte, wisselende stijfheid, opkomende stalbenen, minder glans in de vacht door de naderende vachtwissel en een wisselend energieniveau. De ene keer was ze slomer dan normaal, dan was ze weer prikkelbaarder en gevoeliger. Lina merkte dat dit ook op haar buik sloeg. De mest leek onregelmatig, de ene keer vast en de andere keer dun.

Het zijn kleine tekenen, maar ze vielen bij Lina gelukkig meteen op. De herfst is voor paarden een periode van schakelen: minder beweging, kouder weer, ander voer. Het lichaam werkt harder om warm te blijven, spieren koelen sneller af en de weerstand kan tijdelijk dalen. Deze veranderingen kunnen zorgen voor stress, zeker als je paard geniet van de vrijheid in de weide en weer meer tijd in stal door moet brengen. Een behandeling kan bijdragen om deze overgang soepel te laten verlopen, zodat kleine ongemakken niet uitgroeien tot echte problemen.

De behandeling & Solenne's reactie

Tijdens de behandeling van Solenne kwam ik de voor mij gebruikelijke dingen tegen die aandacht nodig hebben, zeker in de herfstperiode. Verschillende processen in Solenne’s lichaam waren van slag en konden hun draai en samenwerking niet volledig vinden. Van een stukje energie in de organen tot doorstroming in het lymfe- en zenuwstelsel. Met mijn verschillende behandeltechnieken gaf ik al deze lagen aandacht. Ook mentaal mocht Solenne meer helderheid krijgen, zodat ze een aanraking of een vraag tijdens het rijden niet met prikkelbaar gedrag hoefde te beantwoorden. In de spieren leek Solenne nog niet teveel spanning vastgezet te hebben: door het bijsturen in de diepere processen kwam ook het lichaam van Solenne meer in de ontspanning, waar de spieren in o.a. de rug ook op reageerden.

Solenne reageerde zoals ze vorig jaar ook deed: eerst wat terughoudend, daarna een diepe zucht en een zichtbare ontspanning . Haar lichaamshouding vertelde genoeg over de directe uitwerking van de behandeling. Langzaam kwam er weer doorstroming op gang, haar buik borrelde fanatiek mee als reactie.

Lina keek het aan en knikte.

‘Het is alsof ze even alles loslaat,’ merkte ze tevreden op.

Zelf voelde Lina ook mee in de behandeling. Ze voelde zich rustiger worden, haar ademhaling werd automatisch dieper en Solenne begon haar steeds meer op te zoeken. De lichte frustratie en zorgen die Lina voelde over Solenne’s veranderende gedrag ebden langzaam weg en maakten plaats voor rust. Ze zag en voelde, net als ik, verandering ontstaan. Solenne keek inmiddels met een zachtere blik de wereld in: iets wat ik vaak aan het eind van een behandeling terug zie. Er is weer ontspanning gevoeld en dat werkt vaak ook door bij de eigenaar.

Na afloop van de behandeling stapte Solenne al meteen met een soepelere beweging weg, haar rugspieren kon ze duidelijk al meer loslaten. Niet alleen in het lijf, maar ook in gedrag was ze merkbaar rustiger. Ze oogde nog steeds alert, maar we merkten dat ze alles in haar hoofd weer op een rijtje had staan. Ze had het overzicht weer terug, in plaats van een ‘vol koppie’ zoals ik het noem.

Wat jij nu kunt doen

De ervaring met onder andere Solenne laat zien hoe belangrijk het is om niet te wachten tot stijfheid of ander ongemak groter worden of typisch ‘stalgedrag’ weer opspeelt. Zelf kan je natuurlijk goed op de signalen van je paard letten, want jij kent je paard het beste en je kunt handelen wanneer nodig. In de training kan je bijvoorbeeld langer aandacht besteden aan een warming-up, de kwaliteit van je hooi en de mest/wormen kan je laten checken en je kan voor extra supplementen zorgen waar nodig.

Is dat niet voldoende, heb je het gevoel dat er meer of iets anders nodig is of ben je zoekende? Dan kan je een (preventieve) behandeling overwegen om je paard lichamelijk én geestelijk te ondersteunen bij deze seizoenswisseling. Een behandeling is een gerichte manier om je paard te helpen soepel en gezond de winter in te gaan. Het voorkomt dat tijdelijke spanning zich vastzet in niet alleen spieren en gewrichten, maar ook mentaal.

Op deze pagina vind je alle informatie over een behandeling. Je bent welkom om daar verder te lezen om te kijken wat ik voor jullie kan betekenen.

Zoals Lina na de behandeling zei:

‘Het voelt alsof ik Solenne een voorsprong geef op de winter. En dat is precies de geruststelling die ik nodig heb.’

Dat is het doel van een herfst APK: zorgen dat je paard niet alleen de winter doorkomt, maar dat hij of zij zich er ook goed bij voelt.

Tot snel!

Gary

Met dank aan Lina voor het mogen delen van haar & Solenne’s verhaal!

Als paardeneigenaar sta je hier vaak niet bij stil ... Jij wel?

Wed, 09 Oct 2024 12:27:19 GMT

Hier sta je niet bij stil als paardeneigenaar . . . Of jij wel?

Laat ik eens een vast herkenbare situatie beschrijven die we als paardeneigenaar tegen kunnen komen. Bij jezelf, of bij een stalgenootje:

�� ‘Verdorie, m’n paard is kreupel of loopt niet goed.’

�� ‘Ik heb het gevoel dat mijn paard wat onder de leden heeft. Hij/zij is niet zichzelf’.

Kan je het vervolg al raden? �� Zodra er signalen bij je binnenkomen over het welzijn van je paard, wordt de gevoelige snaar geraakt en gaan de alarmbellen af. Bij sommigen zo hard, dat alle rampscenario’s de revue passeren en de situatie eigenlijk nog meer wordt versterkt. Je hoofd koel houden als je niet weet wat er aan de hand is met je paard, is voor velen onder ons een uitdaging. Kon je paard maar praten...

Goed, er is vastgesteld dat je paard niet zuiver loopt of zich inderdaad niet lekker voelt. Daarin maak je zelf stappen of roep je hulp van de dierenarts in met als gevolg dat de scherpe kantjes eraf zijn: het probleem is (enigszins) vastgesteld en er wordt naar gehandeld. Die opluchting die je dan voelt is natuurlijk superfijn en je kan weer gaan denken aan het opbouwen van de training. Heerlijk!

En juist dit is het punt waarin je als eigenaar vaak niet stil staat bij de eventuele nasleep van ziekte of kreupelheid bij je paard. Natuurlijk, je wil naar voren kijken, het achter je laten en dat moet ook. Maar: heb je wel eens meegemaakt of gezien, dat het weer opnieuw oppakken van de training na kreupelheid of ziekte niet zo soepel verloopt als je zou willen of verwacht? Misschien zegt je gevoel ook wel: ‘er is nog iets, maar ik weet niet wat’. ��‍♀️

Waar de een hier met aangepaste training en goed luisteren naar wat het paard aangeeft zelf doorheen kan komen, is er voor de ander nog een puzzelstukje wat ontbreekt of wil het helemaal niet meer zo fijn als voorheen, ondanks alle inspanningen. Als je dit herkent, is het goed mogelijk dat je paard nog behoefte heeft om op een andere manier bijgestuurd te worden om er weer helemaal bovenop te komen. ��

Wat ik in de praktijk merk, is dat allerlei gebeurtenissen in ons leven – en dus ook in die van jouw paard – een impact hebben op zowel lichaam als geest (mentaal). Als gevolg van de minder fijne gebeurtenissen zoals ziekte, stress of kreupelheid, gaat het paard tijdelijk corrigeren. Bij kreupelheid of een hoefzweer gaat het paard bijvoorbeeld zijn spieren anders inzetten en haalt het dus kracht en energie ergens anders uit het lichaam weg. En bij ziekte kan het paard naast lichamelijk ook op mentaal niveau ergens anders energie vandaan halen, of juist teveel weglekken. Soms met het gevolg dat al eerder onzichtbare sluimerende problemen juist dan omhoog komen, klaar om opgeruimd te worden.

De interne motor zoals ik het noem, wordt dus aardig belast. Dat zal ook ergens een keer gecompenseerd en aangevuld moeten worden, wanneer het paard weer fysiek opgeknapt is. Niet alle paarden hebben echter zo’n ‘reservepotje’ of kunnen (energie)tekorten volledig aanvullen en uitbalanceren.

Die interne motor moet dan weer aan geslingerd worden, maar hoe?

En heb je al eens gedacht aan de impact van een verhuizing voor je paard (stress en prikkels), het overlijden van een weidemaatje of dracht? Of de manier waarop jijzelf niet lekker in je vel zit en wat je daarvan meeneemt naar je paard?

Waar het ene paard goed in balans is en dus tijdelijk kan compenseren, is het voor het andere paard net teveel en kunnen dingen na een periode van stress of pijn lichamelijk of geestelijk niet goed verwerkt worden. En is dit laatste het geval, dan kan je dit als eigenaar merken in de omgang en training: ‘het wil net niet helemaal lekker gaan, er is nog iets’.

Juist dit is een van de momenten waarop een behandeling heel waardevol is om in te gaan zetten. Samen met een schone lei beginnen, een frisse start maken. De spreekwoordelijk ‘puntjes op de i’ zetten die je misschien zelf nog niet zag, maar al wel aanvoelde. Dat laatste stukje wat niet klopt voor jouw gevoel, weer kloppend maken. Geen gekwakkel meer! ��

Wekelijks behandel ik paarden die een periode uit de running zijn geweest, waarvan de eigenaar denkt: ‘hier mag ik nog iets mee’. Voor de een is dit een hele duidelijke beslissing en logische stap, de ander is nog zoekend naar wat er precies nodig is en of ze dit ook zelf kunnen oplossen in de training of omgang. In beide gevallen biedt een behandeling helderheid en inzicht voor jou als eigenaar. Ik kijk en behandel zowel het lichamelijke als geestelijke deel in de breedste zin van het woord en juist dat is wat jou een antwoord op kan leveren op de vraag: ‘er is iets, maar ik weet niet wat’. De ene keer een antwoord in woorden zodat je kunt handelen en veranderingen door kunt voeren, de andere keer een antwoord puur in resultaten of juist een combinatie van beiden. Samen met je paard ga ik graag aan de slag om die energiereserves weer aan te vullen en de gehele nasleep van een minder fijne periode op te ruimen. ��

�� Zit jij of een stalgenootje in een soortgelijke situatie?

Sta er dan zeker eens bij stil dat je paard na ziekte of blessure ook de tijd nodig kan hebben om wat hij of zij heeft gecompenseerd, weer in balans te brengen. Het ene paard pakt dit makkelijker op dan de ander.

��Wil je je paard fysieke & mentale ondersteuning bieden om soepel door deze periode heen te komen? Dan ben je welkom een behandeling in te plannen. Ook preventief of als ‘APK’ is dit waardevol voor ieder paard. ��

Ben je nieuwsgierig geworden waar ik nog meer aan werk tijdens een behandeling en of dit ook wat is voor jouw paard? Lees dan rustig verder op www.paardenbehandelen.nl .

Daarnaast kan je daar en ook op Facebook ervaringsverhalen lezen, zodat je kan voelen of dit bij jou en je paard aansluit.

Als je meteen een afspraak wil plannen, mag je een appje sturen naar 06 – 527 320 52.

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

Wat kan je verwachten na een behandeling?

Sat, 01 Jun 2024 11:38:05 GMT

Ik laat graag klanten aan het woord, maar wat vind ík wat je na een behandeling kan verwachten? ��

Laat ik het aan de hand van veelgestelde vragen en praktijkervaring ook eens kort uitleggen in mijn eigen woorden.

Een behandeling zet allereerst op veel vlakken, zowel mentaal als fysiek, dingen in werking bij je paard. Onderschat dit dus zeker niet! De meeste paarden laten tijdens de behandeling al merken wat er gebeurt, anderen zijn meer introvert en geven subtiele signalen af. En in sommige gevallen kunnen er bij jouzelf ook dingen loskomen, jullie zijn immers een team (wie kan daarover mee praten? ��).

Belangrijk is dan ook om jou en je paard de tijd te geven om de behandeling te verwerken.

Ik zeg vaak: ‘kijk naar hoe het voor de behandeling was en hoe het over 3 weken is’. Verandering kan niet altijd van de ene op de andere dag plaats vinden, hoewel ik dit in praktijk wel met regelmaat tegenkom. Overigens is elke behandeling & paard uniek: ik beschrijf hier dus een paar standaard voorbeelden die ik regelmatig tegenkom in de praktijk. ��

Je paard op rust zetten na de behandeling is niet nodig. Er zijn klanten die dezelfde dag nog op concours gaan en de verandering al merken. Anderen gaan weer liever voor een longeersessie of grondwerk de dag erna. Ikzelf adviseer meestal om de dag dat je weer voor het eerst opstapt, kort te longeren vooraf. Mocht je paard even wat vreugdesprongen willen maken, dan kan hij/zij dit aan de longe doen. En soms is je paard juist opeens super relaxt, zoals ik het vaak noem: ‘een slappe toffee’. ��

Omdat er veel processen in het lichaam op gang worden gebracht door de behandeling, is het voor je paard fijn om hier op eigen tempo aan te kunnen wennen. Jij als eigenaar voelt dit zelf goed aan, meestal gaat dit proces vloeiend en merk je meteen de resultaten van de behandeling. Vaak wordt als eerste opgemerkt dat het paard soepeler is, meer door het lijf beweegt, meer ‘schwung’ heeft, er meer focus is, hulpen beter aankomen, de sprankeling weer terug is, etc. Als ruiter zal je hier letterlijk en figuurlijk in mee moeten gaan bewegen, zodat je paard hierin bevestigd wordt en er op die souplesse & mindset verder getraind kan worden. Ik zeg altijd dat de interne motor op alle vlakken goed moet draaien en hier werk ik dan ook aan, zodat alles naar een nieuw niveau getild kan worden: fysiek én mentaal.

�� Mathilde deelde dit een kleine week na de behandeling met mij:

“Wauw!! �� Ik dacht dat ik vandaag een ander paard onder m’n kont had. Moest gewoon wennen aan de ruime bewegingen van Levi. Mijn instructrice zei dat hij veranderd was in zijn spieren en voller leek en vroeg wat ik gedaan had. Mooi compliment, heel blij mee! Ben benieuwd wat het nog meer gaat brengen!”

Soortgelijke reacties hoor en lees (en zie) ik met regelmaat, en dan zeg ik altijd: ‘daar doen we het voor!’ . Soms is tijdens de behandeling zelf al te zien dat het paard een andere houding aanneemt. Bijvoorbeeld doordat de strakheid in het lichaam oplost en spieren hierdoor kunnen ontspannen, waardoor het paard correcter kan staan. Onder mijn handen voel ik vaak dingen op z’n plek schuiven en corrigeren, wat voor de eigenaar soms te zien, maar zeker onder het zadel te voelen is.

Ik zeg wel eens grappend: ‘we hadden een voor- en na foto moeten nemen’, maar als je me kent weet je dat ik niet zo van de foto’s ben en liever gewoon m’n werk doe.

Bij uitdagingen in gedrag neem ik – heel kort gezegd – de voorwaardes voor dit gedrag weg. Ik geef ook suggesties hoe je paard hierin te begeleiden, zodat je met tips & tricks zelf aan de slag kan. Dat vraagt soms een andere aanpak van jouzelf waarin je je weg met je paard mag gaan vinden. En vaak is het ook zo, dat je hulpen en grenzen juist meteen al beter worden opgepakt door je paard. Je paard ziet je meer staan, hormonen komen wanneer nodig meer in balans en ‘zurig’ of minder fijn gedrag verdwijnt. Hoewel een behandeling fysiek en mentaal een grote uitwerking en impact kan hebben, zal je als eigenaar dus afhankelijk van de situatie ook zelf mee mogen gaan stappen om het resultaat te bevestigen.

�� Dit is wat Iris de weken na de behandeling van Juro ervaarde:

‘Ik heb mijn paard weer terug. Na een jaar dokteren in alle vormen en maten tipte een vriendin mij om eens naar Gary te gaan. Dezelfde dag nog, een paar uur naar de behandeling, kreeg ik een appje wat er met mijn paard was gebeurd. Hij stond rustig te grazen in de weide, zonder hysterisch heen en weer te rennen. Dat was al winst nummer 1, wat voor mij het belangrijkst was! De dag er na kwam ik weer bij Juro en ik merkte meteen dat de zachte blik in zijn ogen was teruggekomen. Hij was relaxed met opzadelen en ook onder het zadel lag zijn focus veel meer bij mij. Het kijkerige was naar de achtergrond verdwenen. En dat is nu, twee maanden later, nog steeds zo! Als ik alles samen wil vatten, is voor mij het belangrijkst dat we de lol en het plezier weer terug hebben’.

Als je me kent, weet je dat ik een groot voorstander ben van ‘lol met je knol’. Ongeacht welk niveau of discipline je rijdt, of je paard (of jij) met pensioen is. Ik vind het dan ook leuk appjes zoals bovenstaande te krijgen, dat de lol en het plezier weer terug is! ��

Ik krijg naast paarden die goed in de sport lopen en slechts voor een upgrade of APK komen, ook regelmatig paarden die uitbehandeld zijn of al heel lang tegen vage klachten aanlopen. Als het lichaam al een tijd veel te verduren heeft gehad, is het logisch dat het paard ook een aantal dagen nodig heeft om de behandeling volledig te kunnen integreren.

Doordat ik ook – op mijn manier – op organen, lymfen, hormonen en andere processen in het lichaam werk, kunnen er afvalstoffen vrij komen en zal er een nieuwe balans mogen ontstaan. Soms ruim ik blokkades of andere rommel op waar het paard al jaren mee loopt. En dat volledig opruimen heeft tijd nodig. Als een zenuwstelsel op bepaalde gebieden bijvoorbeeld is afgebrand, dan heeft het wel tijd nodig om weer in balans te komen. Voor veel paarden is het een opluchting als ze na jaren kwakkelen eindelijk weer kunnen ontladen, zowel lichamelijk als geestelijk. Dit betekent dat de dagen na de behandeling je paard bezig kan zijn om dit te verwerken en integreren. Denk aan bijvoorbeeld iets meer geconcentreerde urine, of een paard wat de tijd nodig heeft om de afvalstoffen uit de spieren af te voeren. Waar nodig geef ik dan ook suggesties mee om dit met (natuurlijke) supplementen te ondersteunen. Soms komt tijdens de behandeling zelf eenmalig alles er even uit (zeker als ik op de buik/darmgedeelte werk �� ) en is bijvoorbeeld opgeblazenheid en spanning in spieren direct verminderd. Ieder paard heeft hierin zijn eigen tempo en sommigen zijn gewoon dieseltjes, die weer even op gang moeten komen. En zijn ze eenmaal op gang, dan gaan ze opeens weer als een trein!

Eenmalig of traject?

Ik werk niet met trajecten, wel geef ik na elke behandeling advies over een vervolgbehandeling en het nut hiervan voor jou en je paard. Je bent altijd vrij dit advies op te volgen. Bij een vervolgbehandeling kan ik dieper op bepaalde zaken die naar boven zijn gekomen inwerken en de ‘puntjes op de i’ zetten. Een uitdaging waar je al langere tijd tegenaan loopt met je paard, kan niet altijd in 1 keer opgelost worden en ik werk dan ook graag door de fysieke en mentale lagen heen, om bij de kern te komen. We gaan immers voor een langdurige oplossing!

Een vervolgbehandeling plannen we meestal binnen 6-8 weken, zodat je paard en jij ook echt de tijd hebben gehad om de eerste behandeling goed te verwerken en te integreren in de training of herstel. In veel gevallen adviseer ik om gewoon op gevoel weer een vervolg te plannen: de welbekende APK behandeling, waar veel klanten gebruik van maken om de flow erin te houden (halfjaarlijks of jaarlijks).

Ben je nieuwsgierig geworden waar ik nog meer aan werk tijdens een behandeling en of dit ook wat is voor jouw paard? Lees dan rustig verder op www.paardenbehandelen.nl .

Daarnaast kan je daar en ook op Facebook ervaringsverhalen lezen, zodat je kan voelen of dit bij jou en je paard aansluit.

Meteen een afspraak plannen? Dan mag je een appje sturen naar 06 – 527 320 52.

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

Het verhaal van Alice

75b318ec7592ec13d9a2fda899820d0f5c3604b0 — Tue, 17 Oct 2023 07:19:31 GMT

�� ‘Ik heb de afstandsbediening van de achterhand eindelijk gevonden!

En er is ook nog eens een extra vonkje �� tussen ons overgeslagen’ ��

Dit vertelde Alice met een grote smile op haar gezicht. Ik was een half jaar geleden bij haar geweest voor een eerste behandeling voor haar paard Donut ��. Ze vertelde dat ze Donut als ‘projectje’ 2 jaar geleden had gekocht en dat ze het liefst alles in haar uppie deed. Dit betekende voor haar dat ze het met haar eigen rijervaring en kennis wilde doen. Ze vertelde dat dit voor haar gevoel ook goed ging, de bekende ups en downs waren er natuurlijk, maar er zat een stijgende lijn in. En naast het rijden was de band tussen haar en Donut ook steeds beter geworden, hij was echt ‘haar’ paard geworden. Kortom; de dingetjes waar ze tegenaan liepen op de grond of in het rijden, dat losten ze samen als team op. �� Een uitgangspunt wat Alice erg fijn vond, omdat er volgens haar ‘zoveel meningen’ waren over van alles en nog wat in de paardensport. En dus besloot ze het met Donut in haar uppie aan te pakken.

En toch, na 2 jaar samen groeien en proberen, besloot ze zomaar een behandeling van mij in te gaan zetten. Haar stalgenoten hadden een afspraak gemaakt en ze kon nog aansluiten. En op de een of andere manier had ze meteen ‘ja’ gezegd tegen dit voorstel, ondanks dat dit voor haar en Donut de eerste keer was dat ze hulp accepteerde. Wat ze kon verwachten? �� Ze had geen flauw idee toen, vertelde ze. Maar ergens voelde het goed, ergens viel er een puzzelstukje op de plek.

Toen ik voor de APK behandeling langs kwam na een half jaar, vertelde ze allereerst uitbundig en enthousiast wat ze in het half jaar na de eerste behandeling had ervaren met Donut. Het eerste wat ze zei was: ‘Ik heb éindelijk de afstandsbediening van Donut’s achterhand gevonden!’ ��. Nadat we even moesten lachen om haar woordkeuze, vertelde Alice verder:

‘Ik bedoel daarmee, dat ik veel meer controle heb over de achterhand tijdens het rijden. Donut pakt mijn beenhulpen eindelijk goed op, zoals ik het bij andere paarden gewend ben geweest. Hij zet ze er echt onder, als ik wat vraag dan krijg ik het ook. Dat was voor mij het teken dat het hem eerst echt fysiek niet lukte. Snappen deed hij het zeker wel, want we zijn met sprongen vooruit gegaan! En eerlijk, de eerste paar keer rijden moest ik echt wennen dat hij deed wat ik van hem vroeg. Ik moest het zelf ook even verwerken, want het bracht me zoveel meer kansen en mogelijkheden om nieuwe oefeningen met hem op te gaan pakken. En wat ik ook heel erg gemerkt heb, is dat Donut zachter is geworden naar mij. Niet dat er eerst wat mis was met onze band, daar twijfelde ik echt niet aan. Maar ik merk dat er een extra vonkje �� tussen ons is overgeslagen, om het maar zo te noemen. We zijn weer verder naar elkaar toegegroeid en ik heb echt het gevoel, dat ik hem nog meer begrijp. Daarom heb ik weer een afspraak gemaakt, want ik moest opeens aan je denken. Dat was mijn teken om voor een onderhoudsbehandeling te kiezen’.

Alice kon alles wat ze had opgemerkt in geuren en kleuren beschrijven (dit was echt de verkorte versie) en ik merkte tijdens de tweede behandeling zeker wat ze bedoelde. �� Donut had meer bespiering gekregen, voelde hierin soepeler aan en ook mentaal merkte ik op dat zijn emmertje nog niet vol was. Er was geen sprake meer van een paard wat uit losse stukjes bestond. Er stond meer ‘paard’ voor me, iets wat ik altijd fijn vind om te zien. Dat zowel zij als Donut meer controle hadden over de achterhand, was voor mij een logisch gevolg. Bij de eerste behandeling trof ik Donut namelijk in goede conditie aan, met enkele kleine aandachtspunten. Er was dus zeker ruimte voor verbetering. Aangezien Alice alles op eigen tempo deed met Donut, was ze eerder nog niet tegen te grote problemen aangelopen. Toch was het tijdens de eerste behandeling duidelijk dat Donut uit ‘losse stukken’ bestond (hier heb ik eerder al eens over geschreven). Lichamelijk werkte niet alles in harmonie mee, wat Alice onder het zadel ook merkte. Naast enkel het lichamelijke deel besteedde ik ook aandacht aan het goed werken van de interne motor, zodat ook deze het geheel kon ondersteunen. Alice vertelde daarnaast dat Donut zich minder afsloot als iets niet lukte of ze elkaar een keer niet begrepen. Zijn houding kon ze beschrijven als een stukje meer ‘open’ en zelfs: ‘avontuurlijker’.

Nu, tijdens de onderhoudsbehandeling/APK, kon ik zoals verwacht dieper ingaan op enkele dingen die ik tijdens de eerste behandeling nog niet beet kon pakken bij Donut. Immers, als we zelf werken aan iets (lichamelijk of psychisch), gaan we ook niet direct van 0 naar 100. Voor mij is het belangrijk dat er een stevige basis en fundering wordt gelegd tijdens de eerste behandeling. Zowel Alice tijdens het rijden als ik tijdens de tweede behandeling kunnen daar verder op bouwen.

Kortom; Donut had de eerste behandeling super opgepakt en ook Alice had de signalen en veranderingen opgemerkt, zodat ze hier haar training op aan kon passen en met Donut mee kon groeien. �� Nu was het tijd voor een stukje verdieping en ‘onderhoud’. Soms adviseer ik een vervolgbehandeling (afhankelijk van wat speelt en wat ik tegenkom), meestal zeg ik: ‘plan weer een afspraak in op je eigen gevoel’. En Alice had haar gevoel in deze gevolgd ��

Wil je meer lezen over mijn behandelingen voor paarden of over mij, of heb je vragen?

Dan ga je hier meer informatie vinden.

Liever meteen een afspraak plannen of een vraag stellen?

Dat kan via WhatsApp op 06 – 527 320 52. Voel je welkom!

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

Met dank aan Alice voor het mogen delen van haar verhaal en woorden ��

Vertel mij dit altijd vooraf

Fri, 17 Mar 2023 15:43:07 GMT

�� Vertel mij dit altijd vooraf!

Of nou ja, in de praktijk zit het anders… meestal wordt het niet vertelt. Dan kom ik een stal binnen en begroet ik de eigenaar. Samen lopen we naar de stal van het paard in kwestie en spreken we voor de stal nog een paar dingen door. Dan heb ik het vaak al door; ‘iets wordt er niet vertelt’. Meestal hebben we de uitdagingen of het medisch verleden wel al besproken, dus dat kan het niet zijn. Goed, verder gaan en de behandeling starten…

En dan, als ik al in stal sta en soms pas halverwege de behandeling, komt het hoge woord er uit:

‘Ze houdt niet van mannen!’

‘Oh, normaal had hij je alláng de stal uitgetrapt’!

Of, helemaal aan het eind van de behandeling:

‘Goh, heb haar nog nooit zo relaxt gezien. Wat bijzonder! Meestal doet ze *noemt gevaarlijk gedrag op, zoals bijten en slaan* en kan je niet in haar buurt komen. Fijn dat ze jouw behandeling wel accepteert!’.

Ja, heel fijn. Achteraf ��

Want verdorie, daar sta ik dan als typische man – met toch wel een mannelijk uiterlijk, denk ik zo - , bij een potentieel woest paard in stal die me hoogstwaarschijnlijk de stal uit had willen zetten – uhhh, trappen. Omdat hij of zij niet ‘van mannen houdt’ of bijna niemand zou ‘accepteren’. Hoe ga ik dit oplossen?

Nou, niet. De enige oplossing was geweest dat het vooraf gemeld was, zodat ik er rekening mee kon houden. Natuurlijk merk ik het vrijwel altijd direct al op als een paard aanwezigheid (vaak ook van de eigenaar zelf) echt niet kan waarderen. Daar heb ik mijn oplossing voor en dat werkt gelukkig goed, zodat zowel paard als eigenaar (en ik) de behandeling goed in kunnen zetten en veilig kunnen afronden. Maar ik heb het geluk dat vrijwel alle paarden goed reageren op mijn aanwezigheid, ook paarden die normaal een ‘hekel hebben aan mannen’ en niet bang zijn om daarnaar te handelen.

Wanneer een paard over het algemeen, dus niet specifiek, gevaarlijk gedrag vertoont, zijn de meeste eigenaren wel eerlijk en is dit ook de reden waarom een behandeling ingezet wordt. Maar er blijven altijd mensen die het als een soort test zien (zo voelt dat dan voor mij) en vooraf niet deze belangrijke informatie met mij delen.

Gelukkig heb ik een zeer goed instinct en weet ik dit feilloos te lezen, vaak al voorafgaand aan het betreden van de stal. Maar in veel gevallen denk ik achteraf: ‘ik had het toch wel willen weten’. Het beïnvloed mijn behandeling namelijk niet negatief, als ik vooraf weet dat een paard iets kan doen en dit algemeen bekend is. Ik ga elke behandeling open in en ik heb snel genoeg door wanneer er iets niet klopt of er belangrijke informatie niet vertelt wordt.

De moraal van dit verhaal; vertel het mij – vooraf – als je paard wel eens losse hoeven heeft of tanden wil laten zien en gebruiken. Dat is fijn voor mijn eigen veiligheid en ook voor de ervaring van het paard. Niets is vervelender dan dat een paard weer de bevestiging krijgt dat – bijvoorbeeld ik als man – uit de stal kan worden gezet door middel van bijvoorbeeld dreigen en slaan. Het schaadt potentieel vertrouwen, terwijl dat vertrouwen juist opgebouwd had kunnen worden en ik je paard een positieve ervaring had kunnen geven. Nu is het in al die jaren dat ik dit meemaak altijd goed afgelopen, maar better safe than sorry, toch?

Voor iedereen die dit leest en dit thema in het verleden voor mij heeft achtergehouden of zich herkent in dit verhaal; no hard feelings hoor Alleen maar fijn dat je op deze manier de bevestiging hebt gehad (en je paard ook) dat het ook anders kan.

Wil je meer lezen over mijn behandelingen voor paarden of over mij, of heb je vragen?

Dan ga je hier meer informatie vinden.

Liever meteen een afspraak plannen of een vraag stellen?

Dat kan via WhatsApp op 06 – 527 320 52. Voel je welkom!

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

Ervaringen & Succesverhalen

Tue, 22 Nov 2022 11:24:14 GMT

�� Nieuwsgierigen & twijfelaars opgelet! Deze is voor jullie��

✅ Ben je iemand die graag ervaringen & succesverhalen van anderen leest?

✅Wil je liever vooraf wat lezen en weten wie er bij je paard langskomt?

Dan heb je vast al eens op mijn Facebook pagina gekeken of hier op de website verhalen gelezen, toch? ��

En waarschijnlijk ben je dan ook de enthousiaste reacties van paardeneigenaren die je voorgingen tegen gekomen! Ik word er altijd blij van, de updates die ik zowel voor als achter de schermen toegestuurd krijg. Enthousiaste reacties met een update worden bijvoorbeeld overal, spontaan, neergezet onder berichten op mijn pagina. Want naast de WhatsApp updates en succesverhalen die ik privé krijg, hoor en meemaak, vind ik het ook superleuk dat er openbaar enthousiaste verhalen te lezen zijn die spontaan gedeeld worden. Dat maakt het plaatje compleet voor mij��

Zo kan ook jij als je twijfelt of nieuwsgierig bent meekijken door de ogen en het gevoel van andere paardeneigenaren, zodat je zelf een beter beeld kunt vormen of een behandeling bij jou & je paard past. Misschien denk je wel: ‘hé, hier moet ik nu iets mee!’ en is het de perfecte timing… ��

Dus voel je ergens dat een behandeling wat voor je paard zou zijn? Of ben je nieuwsgierig geworden wat ik doe?�� Struin dan gerust over mijn website (tip: ga meteen naar deze pagina ) en kijk waar je uit komt. Lees een langer ervaringsverhaal die ik heb mogen delen of lees direct de spontane berichten van anderen op mijn Facebook pagina .

Kijk maar wat bij jou past en: voel je welkom!

En heb je nog vragen? Dan mag je mij een WhatsApp sturen op 06 – 527 320 52. Ik probeer berichten binnen 1 werkdag te beantwoorden, door drukte en het rijden van routes kan dit soms iets langer duren.

Voor mij is geen vraag, uitdaging of paard te gek.

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

PS: dank aan iedereen die spontaan een berichtje of update achterlaat, privé of openbaar! ��

Veelgestelde vragen: 'Kun je ook iets met ... ?'

Tue, 31 May 2022 16:14:47 GMT

‘Kan je ook iets met gedrag?’��‍♀️

‘Kan je ook iets met lastig inbuigen of scheefheid’?

‘Kan je ook iets met de weerstand?’

‘Kan je ook iets met … ?’

➡️ Wat zou jij hier invullen, als het om jouw paard gaat? ��

Karen stuurde mij zo’n ‘kan je iets met’ appje, waarin ze in een lijst opsomde waar ze tegenaan liep met haar paard Jovi ��. Niet willen inbuigen, vasthouden op 1 kant, een achterhand die ze er maar niet goed onder kreeg en die nu toch écht wel eens sterker zou moeten worden. Hulpen en aanwijzingen die – soms zelfs boos – werden afgeslagen door Jovi… De lijst was lang en ik merkte dat Karen alles goed in de gaten had. Verder was Jovi volgens Karen af en toe wel een eigenwijze merrie, maar een die zich goed gedroeg op stal en in de omgang. ‘Wel met een kleine gebruiksaanwijzing ��’, sloot Karen haar verhaal af.

Na alles wat Karen al had geprobeerd en de tijd die ze in Jovi stopte (met liefde, dat wel), bleef het gevoel dat er ‘iets’ niet klopte bij Karen hangen. Was het karakter, was er toch lichamelijk iets over het hoofd gezien? Deed ze zelf toch iets verkeerd? Het maakte Karen inmiddels onzeker, ook omdat het met haar andere paarden juist zo goed ging in de training. Waarom lukte het met Jovi dan niet? Met Karens eigen berg aan ervaring én deskundigen om haar heen, zou ook Jovi sprongen vooruit moeten maken. Uiteindelijk zuchtte Karens instructrice Joyce dat ook zij niet helemaal goed meer wist hoe ze Jovi verder kon begeleiden. Ze zag hoe toegewijd Karen was, maar de vorderingen die Jovi & Karen zouden moeten maken, bleven echt uit…

En zo raakte Karen in gesprek met Joyce over mij en mijn behandelingen. ‘Wie weet wat dit nog bij kon dragen, niet geschoten is altijd mis’, was het motto van Joyce. Op de vraag wat ik dan precies deed, kon ze geen antwoord geven want dat wist ze zelf ook niet. Ze had meerdere goede ervaringen gehoord en gezien in haar omgeving, in sommige gevallen was ze zelfs ronduit verbaasd geweest over de vorderingen van haar lesklanten. En ondanks dat wat Joyce wel wist te vertellen iets ontastbaars en ‘ver van mijn bed’ gevoel opriep bij de nuchtere Karen, waren ze het er beiden over eens: ‘wie weet helpt het…’.

Een paar weken na Karens gesprek met Joyce kwam ik bij Karen langs voor de eerste behandeling van Jovi ��. Karen begroette me enthousiast en vertelde meteen dat ze na het maken van de afspraak een stukje opluchting voelde, wat haar nieuwsgierig had gemaakt. Ze vertelde ook dat ze niet wist wat ze moest verwachten, ze had immers nog geen idee wat een behandeling dan precies was en hoe het dan zou gaan. Wel gaf ze aan dat ze open stond voor de behandeling van Jovi. Ik moest van binnen een beetje lachen toen Karen dit vertelde, want ik krijg regelmatig klanten die ‘van niets weten’ en enkel op aanraden van bijvoorbeeld stalgenoten of instructie mij inschakelen. Ik vind het altijd mooi om te zien dat mensen toch hun gevoel volgen en een behandeling inplannen, ook al weten ze niet wat ik precies doe en hoe ik te werk ga en hebben ze vooraf meer vragen dan antwoorden, zoals Karen. Dat er dan toch een afspraak wordt gemaakt voelt voor mij als een soort vertrouwen wat kostbaar is en dat waardeer ik!

De behandeling van Jovi verliep goed. Voor Karen was het een ‘eye-opener’, zoals ze het zelf beschreef. Ze kon goed de punten volgen waar ik Jovi aan het behandelen was: bij elk gevoelig punt waar een (fysieke) blokkade zat, had Karen een uitleg over hoe ze dit wellicht voelde tijdens het rijden en bij welke oefening. Samen konden we daarover mooi sparren en ik kon Karen laten zien waar Jovi nog meer blokkades kon hebben (en ook duidelijk had). Het waren maar hele kleine blokkades, die voor de deskundigen waar Karen normaal mee samenwerkt onzichtbaar waren geweest. En juist die kleine dingen kunnen voor bijvoorbeeld stagnatie in de training en ontwikkeling zorgen.

Voor mij was het duidelijk dat Karen gevoelig was en ze goed wist wat ze deed in de trainingen met Jovi: dat betekende ook, dat ze het verschil snel zou gaan opmerken. Karen kreeg een lach op haar gezicht toen ik haar dit vertelde: mijn compliment raakte haar, omdat ze zichzelf niet als 'gevoelig' beschouwde. Ergens merkte ze dat dit toch met haar resoneerde en ze sprak uit, dat dit misschien wel de reden was geweest dat ze toch deze afspraak had gemaakt: ze voelde dat er 'iets' niet klopte en dat ik er wellicht wat mee kon.

Het werd daarop stil tussen ons en ik merkte dat dit het juiste moment was om het diepere geestelijke werk te gaan doen. Dit pak ik ook altijd mee, ook al lijkt er ‘niets aan de hand’. Alle tools die ik aan boord heb, zet ik al tijdens de eerste behandeling in. Van daaruit ontstaat een krachtige basis op alle vlakken, waarop verder gebouwd kan worden.

En nadat ik klaar was met het diepere werk, zag ik Karen rustig naast Jovi staan. Ze friemelde wat met het halstertouw, terwijl Jovi relaxed haar hoofd liet hangen. Ik zag dat het diepere werk ook wat met Karen had gedaan (daarom zeg ik altijd vooraf: ‘je kan zelf ook wat voelen!’ �� ). Rustig begon ik te vertellen over de dingen die mij waren opgevallen tijdens de gehele behandeling. Karen schudde bij alles ‘ja’ en uiteindelijk zei ze: ‘wat een herkenning en bevestiging! Hier kan ik wat mee’. Toen ik haar uiteindelijk vroeg of ze zelf wat gevoeld had en of ze hier iets over wilde delen, antwoordde Karen: ‘Ja, ik heb wat gevoeld. Maar ik kan het niet delen, het is niet in woorden te omschrijven. Ik wist niet dat ik op zo’n manier gevoelig was. Ik moet het nog even laten zakken’. En dat was natuurlijk prima. Als je voor mijn komst nog niet veel over de behandelingen en mij weet, kan ik nog wel eens ‘een b.ommetje laten ontploffen’, zoals ik het zelf noem (positief �� ). Aan Karens verraste en ontspannen blik zag ik dat dit bij haar ook het geval was en dat ze het allemaal nog even wilde laten bezinken.

Verbaasd was Karen ook, toen ik voor Jovi geen vervolgbehandeling adviseerde. Het was voor mij vrij duidelijk dat Jovi op bepaalde gebieden wat aansporing nodig had, wat ondersteuning en ik had sterk de indruk dat Jovi dit heel goed op ging pakken. Zeker met de goede begeleiding die Karen al gaf. Ik denk dat ik Karen hiermee zelfs een beetje overrompelde, want ze had verwacht dat er wel een handjevol behandelingen nodig was gezien de lijst aan dingen waar ze tegenaan liep. Mijn suggestie voor Karen was om haar gevoel te volgen en weer een afspraak te plannen, wanneer ze er aan dacht.

Een maand of drie later kreeg ik weer een appje van Karen. Zeg maar gerust app, want waar ze eerst een lijst met ‘kan je ook iets met …’ stuurde bij het maken van de eerste afspraak, kreeg ik nu een uitgebreide update toegestuurd. Hierin had ze alle veranderingen opgeschreven, die ze niet alleen bij Jovi maar ook bij zichzelf had gemerkt. De rij-technische uitdagingen die Karen had, zoals het inbuigen en vasthouden en de ‘losse’ achterhand, waren compleet naar de achtergrond verdwenen.

Karens eerste reactie toen ze na de behandeling weer op Jovi stapte? ‘Goh, volgens mij is mijn paard opeens recht en ik ook!’. Haar instructrice Joyce was hier toevallig bij en moest lachen om haar opmerking, totdat ze met Karen en Jovi aan de slag ging en besefte dat er echt zo snel al wat veranderd was. Jovi wist beter wat ze met haar lichaam aan moest, ze leek zelfs zuiverder te lopen.

Joyce en Karen konden de weken erna goed de vorderingen van Jovi zien, voelen en bespreken: wat Karen voelde vanaf Jovi’s rug, kon Joyce perfect vanaf de grond uitleggen. Ook Joyce zag direct het vooral lichamelijke verschil bij Jovi en ze vond zelfs, dat de merrie vrolijker oogde. De enkele behandeling maakte dat Jovi een transformatie had ondergaan in slechts 3 maanden tijd: de training wierp eindelijk haar vruchten af! En ook Karen merkte dat ze een andere instelling naar Jovi had gekregen na de behandeling: ze voelde zich meer open en was zo blij en trots, dat Jovi eindelijk goed naar haar hulpen luisterde. Zelf schreef ze in haar appje, dat ze ook met een geruster gevoel op Jovi stapt tegenwoordig.

Het enige waar ze even aan moest wennen, was haar eigen lichaamshouding op Jovi. Doordat Jovi letterlijk anders in haar vel zit, moest Karen ook haar houding aanpassen en dat vond Karen de beste bevestiging die ze kon krijgen. ��

Karen eindige haar appje met de vraag voor een vervolgafspraak voor Jovi en een algehele check voor haar andere vier paarden. En ze voegde toe, dat ze de 'kleine gebruiksaanwijzing' die Jovi had, nu nog makkelijker kon lezen. Dat was toch ook opmerkelijk en het vermelden waard, volgens Karen.

Tijdens de vervolgafspraak voor Jovi had ik een heel ander paard voor me staan: Jovi had inderdaad de behandeling super opgepakt. Haar spieren voelden soepeler aan en vooral in haar achterhand had ze een stuk meer kracht gekregen. Duidelijk was dat er een paard voor me stond, wat veel meer een ‘geheel’ was en zich nu dus ook kon laten begeleiden. Karen bevestigde dit enthousiast: ze vond het zo fijn, dat haar hulpen en aanwijzingen nu werden verwelkomt door Jovi (zoals ze het zelf beschreef �� ) in plaats van dat ze met een boze merrie te maken kreeg. Hier en daar kon ik nog een kleine blokkade vinden bij Jovi en ook kon ik nog wat mentale en fysieke spanning af laten vloeien. Het was niet meer dan een soort ‘puntjes op de i’ en op deze manier kan Karen vol vertrouwen de training nog verder blijven doorzetten. Met de Grand Prix als ultiem doel heeft Karen een trouwe partner aan Jovi en niets is mooier dan ook te merken, dat Jovi deze aanleg en ambitie (ook mentaal gezien!) in zich heeft. Niet elk paard is voor elk doel geschikt en met zo’n groot doel, was het voor Karen fijn om dit bevestigd te krijgen.

➖

De ‘Kan je ook iets met … ?’ vraag is een populaire vraag en wordt mij dan ook regelmatig gesteld. Vanuit daar gaat het balletje rollen, zoals ook bij Karen het geval was. Ik moet altijd glimlachen als ik deze vraag weer hoor of lees, want mijn antwoord is vrijwel altijd een volmondige ‘ja!’ en de succesverhalen zoals die van Karen schieten dan weer even door mijn hoofd.

Hoe een behandeling dan kan bijdragen aan een uitdaging die jijzelf misschien hebt met je paard? Dat zou je zelf mogen gaan ervaren �� Tijdens de behandeling krijg je vanzelf meer inzicht in hoe een behandeling nu echt in zijn werk gaat en wat ik doe. En aangezien alleen jij jouw paard super goed kent, zal je ook de subtiele maar zichtbare veranderingen kunnen gaan opmerken. Vaak al tijdens de behandeling zelf! Een standaard antwoord en standaard aanpak ken ik niet. Een behandeling is naast het fysieke werk wat wordt gedaan, ook vaak voelbaar voor jou als eigenaar. En een gevoel laat zich lastig in woorden omschrijven en is voor iedereen anders, toch? ��

Als je nieuwsgierig bent geworden en je ook zo’n ‘kan je iets met …?’ vraag of een andere uitdaging hebt, nodig ik je graag uit verder te lezen op mijn website. Hier kan je naast ervaringsverhalen van klanten ook een introductie lezen over de behandeling.

Voel maar of het bij jou en je paard past!

Liever meteen een afspraak plannen of vraag stellen? Dan mag je appen naar 06 - 527 320 52

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

*Met dank aan Karen voor het mogen delen van haar verhaal!

Help! Mijn paard schrikt & staakt ...

Tue, 23 Feb 2021 16:45:40 GMT

‘Help! Mijn paard schrikt & staakt…’

‘Ik weet niet meer wat ik moet doen’, zuchtte Renee toen ze me belde. ‘Voor mij is een behandeling van jou de laatste optie, ik heb goede verhalen over je gehoord en wil het een kans geven. Anders denk ik er over na om mijn paard een jaartje op de wei te laten. Of misschien toch verkoop… Zo onderhand heb ik het allemaal wel geprobeerd en ik kan echt geen aanleiding vinden voor het staken!’ ��‍♀️

Renee’s verhaal is er een die ik regelmatig voorbij zie komen in de praktijk. Haar paard Joker, een nog groene en enthousiaste ruin, was er volgens Renee’s woorden ‘in 1 keer mee opgehouden’. Ze vertelde dat hij van de een op de andere dag begon met staken tijdens het rijden. Renee was er vroeg bij: ze vroeg hulp in de vorm van les, de tandarts was langs geweest en ook haar zadelmaker had een check gedaan.

Achteraf gezien waren er al wat kleine signalen geweest die Joker had gegeven: Renee vertelde dat hij kijkerig was tijdens het zadelmak maken en vervolgens af en toe schrikkerig begon te worden. Vanuit daar was er opeens het staken ontstaan. Renee vertelde aan de telefoon: ‘De vooruit zit er echt helemaal niet meer op. Hij wil vaak gewoon niet meer lopen en komt omhoog, wat ik ook doe. Ik denk echt niet dat het aan mij ligt, bij anderen doet hij het ook. Maar of het nu de puberteit is en hij me uit probeert, of dat er echt iets is… Ik weet het gewoon niet meer.’ Renee wilde graag een afspraak inplannen voor een behandeling voor Joker, om eens echt verder te kijken waar Jokers gedrag vandaan kwam. Had hij pijn of ergens last van, of zat het toch echt ‘tussen zijn oren’?

Toen ik Renee en Joker kwam bezoeken, merkte ik dat Renee best een druk van haar omgeving voelde. Inmiddels had ze zoveel adviezen en meningen gehoord, dat ze er zelf toch ook van overtuigd raakte dat Joker een loopje met haar nam en hij in de puberteit was. En dat Renee het maar ‘even op moest lossen’, door hem goed aan te pakken, zo luidde het advies van stalgenoten.

Ze vertelde het hele verhaal nogmaals aan mij en ik merkte dat ze best gespannen was. Ik stelde voor om meteen de behandeling te starten bij Joker. Ik kom namelijk vanzelf tegen waar het om gaat en voor mij is het fijn om meteen te starten met behandelen.

En al heel snel werd er een hoop duidelijk voor zowel Renee als voor Joker. Joker reageerde namelijk op een positieve manier erg heftig op de behandeling. Hij voelde elke kleine correctie en doorstroming in zijn lichaam, volgde aandachtig waar ik mee bezig was en zijn concentratie was volgens Renee nog nooit zo lang geweest. En ook voor Renee was veel zichtbaar. Ik kon haar een paar gevoelige punten in Joker’s lichaam laten zien, waar zijn spieren duidelijk op reageerden. Zo kon ik Joker’s hele lichaam langs gaan en tot op diep niveau werk verrichten. Joker werkte hierin goed mee en gaf goed aan wat er was; een fijn, gevoelig paard voor mij om mee te werken. Renee kon mijn werkwijze mooi volgen en ze herkende het gedrag van Joker als ik een gevoelig punt gevonden had. Hij liet namelijk hetzelfde gedrag zien wat hij deed als hij staakte onder het zadel.

Nadat ik wat dieper werk had gedaan in de psyche om o.a. de geestelijke druk te verminderen, waarmee ik vaak afsluit, stond Joker er na drie kwartier ontspannen bij. Een hangend hoofd, achterbeen op rust en een zachtjes trillende onderlip, af en toe een gaap… Een hele andere Joker dan hoe zowel Renee als ik hem bij de start van de behandeling zagen. Renee’s eerste opmerking: ‘Ik heb hem nog nooit zo ontspannen zien staan! Ik voel me zelf ook een stuk rustiger, vooral van binnen. Echt heel fijn, zeg!’.

Wat voor Renee belangrijk was, was dat ze weer het vertrouwen in zichzelf terug had én in Joker. Dat er toch lichamelijk het een en ander aan de hand was, was voor haar letterlijk zichtbaar geworden tijdens de behandeling. Ze vertelde na de behandeling dat ze het nog wel spannend vond om er weer op te gaan, om die eerste keer te rijden, dat er bij haar natuurlijk ook een knop om moest en ze niet met al die twijfels weer naar stal wilde gaan. Ik legde haar uit dat dat een hele logische en menselijke reactie is en dat tegelijkertijd de voorwaardes voor het gedrag van Joker waren behandeld. Dat had Renee zelf ook gezien, zo bevestigde ze. Ik stelde haar voor om Joker eerst even te longeren voordat ze weer opstapte, zodat ook hij aan zijn lichaam kon wennen. Er was namelijk veel opgelost tijdens de behandeling, veel in werking gezet… En dat heeft ook voor het paard vaak even tijd nodig om weer helemaal in balans te komen. Want een lichaam wat weer vrij is van blokkades, dat voelt heel fijn en tegelijkertijd ook anders. Vaak werkt een behandeling ook nog een tijdje door, zodat correcties ook later nog plaats kunnen vinden wanneer het lichaam daaraan toe is. Teveel in 1 keer zorgt niet voor de lange termijn oplossing.

Renee snapte mijn uitleg en vond het fijn om ook hierin ondersteuning te krijgen. Ik liet haar daarna dan ook gerustgesteld achter: ze had een plan van aanpak en keek met een frisse blik naar haar en Jokers ontwikkeling. Dat Joker nog het een en ander moest leren door zijn leeftijd, was duidelijk. Dat zijn staken een lichamelijk probleem was, wat zich op had gebouwd, was ook duidelijk. En met die geruststelling ging Renee aan de slag met Joker.

Een maand later trof ik Renee weer. Ze begroette me met een grote glimlach en liep enthousiast naar Jokers stal. Ik vroeg haar naar hoe de afgelopen weken waren gegaan. Renee vertelde dat het voor haar het meest belangrijk was geweest om te weten waar Jokers gedrag vandaan kwam. Veel hoop had Renee eerst niet, gaf ze toe. Ze had het al een beetje opgegeven, ze kon niet bedenken hoe Jokers stakende gedrag opeens een positieve wending kon nemen.

En toch was dat precies wat er gebeurd was! Volgens Renee al tijdens de eerste keer dat ze weer in het zadel zat na de behandeling. ‘Als sneeuw voor de zon verdwenen’, zei Renee lachend. Wat haar het meest opviel, naast dat het staken was gestopt: de soepelheid in Jokers lichaam. Ze vertelde dat ze Joker nog nooit zo soepel had gevoeld en dat dit elke week nog verbetert. Hij gebruikt zijn lichaam meer, reageert stukken beter en ook aan de longe is een groot verschil zichtbaar. Renee’s conclusie was dat Joker van het begin af aan misschien al ergens last van had gehad, wat zich steeds verder had opgebouwd tijdens het doorrijden. En het schrikkerige gedrag waren de eerste signalen geweest voor Renee.

Daarnaast vertelde ze dat de behandeling had ervaren als een totaalplaatje: ze dacht dat de behandeling voor Joker was, maar het had haar ook geholpen. Ons gesprek na de behandeling had haar aan het denken gezet en vooral de bevestiging en het vertrouwen wat ze voelde na dit gesprek zorgde ervoor dat ze ook met een frisse blik verder kon met Joker.

En tijdens de tweede behandeling merkte ik ook een groot verschil in Jokers lichaam. Er was zelfs meer bespiering aanwezig, op de juiste plaatsen. Joker gaf hier en daar nog wat kleine punten aan en dat betekende dat ik vooral aandacht kon besteden aan het diepere werk. Hierin mocht ik Renee zelf ook een stukje betrekken, omdat ze toch erg nieuwsgierig was geworden naar de rust die ze na de eerste behandeling had ervaren. En vanuit die rust was het voor Renee makkelijker om de band met Joker te voelen en verder op te bouwen.

Zorgt dit verhaal ergens bij jou voor herkenning? Dat is goed mogelijk, want Renee’s verhaal is er een waar best wat vraagstukken in zitten die ik regelmatig tegen kom. Ieder paard, iedere ruiter en daarmee ieders verhaal is uniek en vraagt ook om een unieke en individuele aanpak. Elk gedrag en elk lichamelijk probleem, hoe identiek misschien ook, kan een andere oorsprong hebben. Het is belangrijk om die kern te vinden en van daaruit verder te behandelen, waarbij ook naar alle andere mogelijke factoren wordt gekeken. En vaak kan in 1 behandeling al heel veel winst worden behaald!

Heb je al een keer een behandeling voor je paard gehad, dan is het goed mogelijk dat je punten uit Renee’s verhaal herkent. Ben je nieuwsgierig geworden door dit verhaal en denk je: ik ben benieuwd wat een behandeling voor mijn paard kan doen? Dan ben je welkom om een behandeling in te plannen! Ik neem graag de tijd om met jullie mee te kijken en ook van jullie verhaal een succesverhaal te maken

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

*Met dank aan Renee voor het mogen delen van haar verhaal

Help! Mijn paard is gevaarlijk...

Thu, 05 Nov 2020 15:04:03 GMT

‘Help! Mijn paard is gevaarlijk…’ ��

Met deze uitspraak belde Janneke mij in augustus op. Janneke vroeg mij of ik iets kon betekenen voor haar paard Diva, die in de omgang gevaarlijk gedrag vertoonde naar mensen. Ze vertelde dat ze al veel had geprobeerd en nu actief bezig was met grondwerk lessen: ze werkte er hard aan om vanaf de grond de leider te worden van haar paard. Maar de stijgende lijn konden ze samen niet vasthouden. Diva bleef erg wisselvallig, de ene dag ging het goed en kreeg Janneke hoop, de andere dag voelde het voor haar alsof ze weer ‘terug bij af’ was. ��‍♀️

Na ons telefoongesprek planden we een afspraak in voor een behandeling van Diva. Toen ik op de vroege maandagmorgen het erf opreed, wachtte Janneke me al op. Met een voor mij bekende verslagen houding begroette ze me, waarna we doorliepen naar de stal van Diva. Diva stond in een hoekje met de oren plat en haar lichaamstaal sprak duidelijk: ‘Laat me m et rust!’. J anneke zuchtte diep en vertelde dat het dagelijks een strijd was om Diva veilig uit haar stal te halen. De staleigenaren zetten Diva inmiddels ook niet meer buiten, omdat ze Diva het stempel ‘gevaarlijk’ hadden gegeven.

Ik besloot eerst verder met Janneke in gesprek te gaan, waarbij ik op afstand al het een en ander in werking zette voor Diva. Ongemerkt betrok ik Diva bij het gesprek. Janneke vertelde ondertussen over haar ervaringen met Diva, voornamelijk over situaties waarin Diva naar Janneke’s gevoel duidelijk liet merken dat er iets aan de hand was. Maar wat was er dan aan de hand? Janneke had al een en ander lichamelijk uitgesloten voor zover dit kon en ze was uiteindelijk, op aanraden van stalgenoten, bij grondwerk lessen uitgekomen. ‘Je moet laten zien dat JIJ de leider bent!’, werd Janneke veelvuldig verteld.

En het gekke was: Janneke had tijdens het rijden vrijwel nergens last van. Zodra Janneke opstapte, veranderde Diva en was ze redelijk door lastige situaties heen te rijden. Maar op de grond, tijdens het poetsen en de hele omgang was het volgens Janneke een drama. Diva pakte elke kans aan om te dreigen naar Janneke en als ze het signaal te laat oppikte of niet op tijd weg was, kon ze een bijt of trap nog net ontwijken. Janneke’s hulpvraag en verhaal waren voor mij inmiddels duidelijk. De vraag was nu: hoe dacht Diva hier over en wat had Diva met dit gedrag te vertellen? ��‍♀️

Na ons gesprek nam ik verder de tijd om in te zoomen op Diva. Ik pakte haar bewust niet uit de stal, een voor haar veilige omgeving die ze duidelijk beschermde. Zittend op een krukje in de stalopening vervolgde ik de behandeling, met als resultaat dat Diva in haar veilige hoekje al snel begon te ontspannen. Ze accepteerde de behandeling zichtbaar, iets waar Janneke vooraf haar twijfels over had. Diva’s hoofd zakte, haar oren draaiden niet meer wild heen en weer en na een tijdje begon ze af en toe om te kijken naar ‘die gekke man op zijn krukje’. Uiteindelijk nam haar nieuwsgierigheid de overhand en kwam ze bij me staan. Met haar neus snuffelde ze aan mijn voorhoofd en handen. Op dat moment besloot ik met Janneke het gesprek aan te gaan over wat Diva met haar gedrag probeerde te vertellen.

De oorzaak van Diva’s gevaarlijke gedrag was er een die ik vaker tegenkom, hoewel het bij Diva toch wel extreem was uitgepakt. Ze had moeite met het verdragen van mensen in haar persoonlijke omgeving. Dit had verschillende oorzaken, die ik met Janneke kon bespreken. Janneke kon dit zelf weer koppelen en bevestigen aan de hand van ervaringen die ze met Diva had gehad, waarvan ze – achteraf gezien – al het gevoel had dat er iets was met Diva. De puzzelstukjes vielen voor Janneke op hun plek en dit had ook een weerslag op Janneke’s houding: ze voelde zich begrepen en ook haar houding werd meer ontspannen en open. Ze begon zelfs rustiger en langzamer te praten, iets waar Diva ook al meteen anders op reageerde. Toen ik vervolgens met Janneke besprak dat Diva haar energiebubbel en hoofd erg vol had zitten en ze dit ervaarde als een soort overspanning en kortsluiting in haar hoofd en energie, strekte Diva haar hoofd uit naar Janneke en gaf haar een duwtje. Janneke keek me daarop verward aan: normaal was Janneke aan de kant gesprongen, bang om gebeten te worden. Nu voelde het voor haar alsof ze een diepere verbinding met Diva had en ze automatisch begreep dat Diva oprecht contact zocht. Janneke noemde dit moment achteraf een van de meest bijzondere momenten die ze met Diva had gehad. ��

Die diepe verbinding tussen Janneke en Diva was er een waar ik onder andere aan had gewerkt tijdens de behandeling. Op die manier kan Janneke beter onderscheiden wanneer Diva echt contact met haar zoekt en wanneer ze liever in haar eigen bubbel zit en het haar teveel is. Ik gaf Janneke tips hoe ze met dit gedrag om kon gaan in de situaties die voor haar gevaarlijk werden. En natuurlijk hielp ik Diva ook met het afvoeren van de spanning en kortsluiting die ze ervaarde, zodat ze met een schone lei verder kon. Ruimte maken in het hoofd, zodat er ruimte is om dingen te verwerken is voor veel paarden zeker niet overbodig en zelfs een belangrijk onderdeel van een behandeling. Als Diva in een voor haar gespannen situatie kwam (dit waren voor haar situaties waar veel prikkels waren), kreeg ze die kortsluiting en vocht ze letterlijk om haar eigen veilige ruimte te behouden.

Na drie weken kwam ik weer bij Janneke en Diva langs. Toen ik de stallen inliep, trof ik Janneke met een lach op haar gezicht aan. Ze stond Diva te poetsen en begroette me vrolijk. Na de eerste behandeling had ze me een paar keer een appje gestuurd over de vorderingen van Diva. Want al na de eerste behandeling ging het een stuk beter met Diva’s gedrag. Ja, ze had af en toe nog haar bijt- en trapneigingen, maar Janneke kon hier een stuk relaxter mee omgaan. Het escaleerde niet meer. En doordat Janneke stevig in haar schoenen bleef staan en haar plannen iets aanpaste aan Diva, kreeg Diva het vertrouwen in Janneke stapje voor stapje terug. Janneke vertelde dat ze voor haar gevoel steeds meer die ‘leider’ kon zijn voor Diva, waar anderen haar zo vaak op hadden gewezen. Trots vertelde ze dat de staleigenaren inmiddels hadden aangeboden om Diva weer buiten te zetten, zodat ze het contact met de andere paarden weer kon hebben en een frisse neus kon halen. Ook zij hadden gezien dat Janneke een goed samenspel met Diva had gekregen in die drie weken tijd. En als zij voor de stal langsliepen, kwam Diva soms zelfs met haar hoofd naar buiten voor een aai. Janneke had de staleigenaren na de behandeling een stukje uitgelegd over Diva’s gedrag en daar hadden ze geïnteresseerd naar geluisterd. Een van de doelen was uiteraard ook om Diva weer door anderen op de wei te laten zetten, zodat ze eventuele spanning ook daar kwijt kon. Het stempel ‘gevaarlijk paard’ was veranderd naar ‘een paard wat duidelijk laat merken wanneer iets teveel is’. Oftewel: een fijngevoelig paard wat haar grenzen aangeeft. ��

Dit alles maakte dat ik Diva tijdens de tweede behandeling ook op haar lichaam kon behandelen. Zelfs bij de achterhand, terwijl Diva er relaxed bij stond. En natuurlijk liet ze hier en daar nog weten wat ze er van vond en juist daar kon ik verder op ingaan met Janneke. Ik gaf Janneke nog een extra oefening mee, die ze in uitdagende situaties samen met Diva kon doen. Na deze tweede behandeling vertelde Janneke dat ze ook tijdens het rijden verschil begon te merken: Diva was beter bij de les, kon langer haar focus houden en leek niet meer zo snel overrompeld te zijn. Waar het rijden eerst nog het enige was waar Janneke een klein beetje voldoening uit haalde, vertelde ze nu dat ze zowel tijdens het rijden als in de omgang enorm aan het genieten was. Toen ik haar vroeg of ze Diva nog te koop wilde zetten (tussen neus en lippen door had ze dit in het begin verteld), was het directe antwoord: ‘Voor geen goud!’. ��

Ik kom regelmatig paarden tegen die in meer of mindere mate ‘gevaarlijk’ gedrag vertonen. Soms extreem, zoals bij Diva, soms minder extreem. De eerste tekenen zijn vaak al een reden om eens te kijken naar hoe het komt dat een paard zo reageert. Natuurlijk kan er lichamelijk iets spelen, toch zie ik vaak dat er ook geestelijk veel ruimte is voor verbetering. En dat kan, zoals bij Diva, al heel snel voor een grote verbetering en vervolgens oplossing zorgen. Als je als eigenaar mee wil stappen en bereid bent te luisteren naar wat je paard te zeggen heeft, is een van de basisvoorwaardes voor verbetering al aanwezig. Met een enkele behandeling kan al enorm veel in werking worden gezet! Ik merk ook vaak dat eigenaren het fijn vinden dat ik mee kijk en gedrag - vanuit het paard gezien – uitleg. Iedereen heeft een paard om samen te kunnen groeien en die verbinding, bewust of onbewust, te kunnen voelen. En heb je er wel eens bij stil gestaan, dat hetzelfde geldt voor jouw paard?

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

*Met dank aan Janneke voor het mogen delen van haar verhaal

Waarom sommige mensen jou niet aardig vinden

Thu, 15 Oct 2020 15:15:02 GMT

“Some people will never like you, because your spirit irritates their own inner demons”…

Wat ik hiermee bedoel? Dat ga ik je uitleggen! Want als jij net als ik gevoelig bent, zal je je vast herkennen in het volgende…

Je bent vast wel eens iemand tegen gekomen waar je geen ‘klik’ mee voelde. Of misschien probeerde je wel naar een ‘klik’ te zoeken en aardig te blijven, omdat je deze persoon nu eenmaal vaker tegen zou komen tijdens je werk of in je vriendengroep bijvoorbeeld. Maar die vreemde, onverklaarbare houding van de ander naar jou en misschien ook nog dat onderbuikgevoel dat er iets niet lekker zat, ook al blijf je nog zo vriendelijk en aardig… Dat kon je misschien niet plaatsen.

Ik vroeger ook niet. �� Ook ik heb mensen leren kennen in mijn leven die bij voorbaat al een hekel aan mij hadden of mij niet mochten, zonder dat ik wist waarom. Soms werd dat letterlijk zo verteld en bereikte mij dit via-via. Ik zou dit snel kunnen gooien op mijn misschien-iets-anders-dan-anders uiterlijk of mijn persoonlijkheid. Maar ja, gekwetst was ik toch en vroeger ging ik dan moeite doen om aardig gevonden te worden (tip: niet doen, ik leg straks uit waarom). Ik kon nooit verklaren waarom mensen zo op mij reageerden, nu kan ik dit gelukkig wel en een stukje daarvan deel ik graag met je. Ik kom dit namelijk ook tegen in mijn praktijk. Ik zie opluchting bij mijn klanten als ik dit specifiek voor hun situatie uitleg. Wat het ontrafelen van zo’n situatie nog makkelijker maakt, is het feit dat ik mee kan voelen en kan benoemen wat de uitdaging is. Nu geef ik je graag een algemene uitleg, zodat je beter kan begrijpen wat er gebeurd als je ook zo’n onverklaarbaar-niet-aardig-persoon mee hebt gemaakt.

Als we iemand ontmoeten die we niet kennen, wordt er natuurlijk al snel een (voor)oordeel gevormd door de kleding die de ander aanheeft, het uiterlijk, houding en de uitstraling. ‘Wat een bijzondere kledingkeus, dat zou ik nooit aantrekken’, ‘Jeetje, hoe ongeïnteresseerd kun je erbij staan’, ‘Wanneer is die voor het laatst naar de kapper geweest?’. Dit soort gedachtes schieten bij iedereen wel eens door het hoofd bij een eerste ontmoeting. En dat gaat automatisch, iemand wordt in ons hoofd razendsnel beoordeeld aan de hand van onze eigen ervaringen, normen en waarden, overtuigingen etc. Zo zijn we als mens nu eenmaal (ook iets met ‘eerste indruk’ �� ).

Wat je daarna doet met de (voor)oordelen is natuurlijk veel belangrijker en als je je een beetje bewust bent van wat deze gedachtes over en voor jou zeggen, weet je dat het in deze niet altijd belangrijk is hoe een ander zich kleed of presenteert. Voor mij betekent dit dat ik een eventueel (voor)oordeel aan de kant kan zetten en er informatie uithaal over mezelf én ook een stukje over de ander. Er is altijd een reden waarom iemand doet zoals hij doet, overal zit een verhaal achter.

Goed, het eventuele (voor)oordeel is vanaf jouw kant uit de weg en dan ben je er klaar voor om iemand echt inhoudelijk te leren kennen. Nieuwsgierig naar wat iemand beweegt stel je misschien een paar vragen, probeer je contact te leggen en overeenkomsten tussen jullie te vinden. Misschien delen jullie wel een zelfde hobby of andere interesse… Maar dat gesprek, dat komt maar niet op gang. Je merkt dat er geen interesse lijkt te zijn of dat er iets ‘wringt’ of botst. Hetzelfde scenario herhaald zich bij volgende ontmoetingen, totdat je je afvraagt: ‘Wat heb ik mis gedaan? Ligt het aan mij?’. Anderen krijgen wel contact met deze persoon, maar zelf voel je je haast buitengesloten en lijkt zelfs een simpel ‘koetjes en kalfjes’ gesprek nog teveel of geforceerd. Conclusie: het stroomt niet.

Wat er in deze situatie aan de hand kan zijn, is dat er iets in deze persoon getriggerd wordt door jouw aanwezigheid. Want naast alle interactie die je hebt in woorden, gedrag en houding, wordt er onbewust op energie niveau ook enorm veel informatie uitgewisseld. En soms is er iets in die energie uitwisseling wat botst. Daar hoef je niet eens actief voor in een gesprek te zitten, vanaf een afstandje kan iemand al getriggerd zijn door jouw aanwezigheid. Want ergens in jouw energie zit iets, wat bij de ander steekt. Wat de ander aanzet om in beweging te komen, een thema om aan te werken of iets in zichzelf onder ogen te komen…

Het is ook goed mogelijk dat iets in jou een schaduw kant bij de ander naar boven brengt. Het afwijzen van jou betekent voor de ander dat hij of zij zijn eigen schaduw afwijst, in plaats van hiernaar te kijken en mee te werken. En geeft dat? Nee, want nu je weet wat er achter kan zitten, weet je ook dat het eigenlijk niets met jou als persoon te maken heeft. Wat je wel kan doen, is kijken naar hoe dit jou raakt. De ander heeft misschien innerlijk werk te doen en dat kan ook voor jou gelden. En daar kan je wel invloed op uitoefenen!

Als ik dus dit soort situaties tegenkom, kijk ik eerst naar eventuele (voor)oordelen die door mij heen gingen. Daar haal ik mijn informatie uit, waarna ik verder kijk naar de energie die om een persoon heen hangt en wat er daarvan op mij wordt geprojecteerd. Daar ga ik mee aan het werk, vervolgens bescherm ik me waar nodig en laat het voor de rest rusten. Zodra ik mijn energie er uit haal, merk ik vaak al dat er een positieve verandering bij de ander ontstaat. En dat allemaal door alleen aan mezelf te werken, in plaats van de ander de schuld te geven en weg te kijken van wat het met mij doet. Over dit alles hoef ik niets tegen de ander te zeggen, want dat is niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik ben alleen verantwoordelijk voor hoe ik er mee om ga ��

Gary Aikema-Petiet

Ontspannen? Hoe dan?

Sun, 13 Sep 2020 16:34:36 GMT

'Neem eens een dagje vrij, ga wat leuks doen!’, ‘Ga eens gewoon op de bank zitten met een boek’ of ‘Je bent altijd bezig en aan het werk, wanneer is er tijd voor ontspanning?’. En dan de uitspraak die je helemaal kan triggeren: ‘Je loopt jezelf voorbij, je bent veel te druk! Doe het toch eens rustig aan’.

Je omgeving weet jou te vertellen dat je toch zeker eens moet ontspannen. De boodschap in woorden is je nu wel duidelijk, zeker als ook dit bericht nog eens langs komt (toeval? ��). Maar de uitvoering ervan… Dat is even heel wat anders.

Goed nieuws: je bent niet de enige die niet de weg naar ontspanning kan vinden. Want als je jezelf de vraag stelt: ‘Hoe voelt ontspanning voor mij, hoe voelt dit echt aan in mijn lichaam en hoofd?’, kan je die vraag voor jezelf beantwoorden?

En kan je dat gevoel in je lichaam en hoofd nu omhoog halen en ervaren?

Veelal krijg ik een vragende blik en een duidelijk antwoord van klanten: ‘Nee… Ik weet eigenlijk niet hoe ik me moet ontspannen. En als ik dan zit, word ik snel onrustig. Mijn hoofd zit vol gedachten, lijstjes en weet-ik-veel-wat-nog-meer. Ik heb het gevoel dat ik altijd wat moet doen, bezig moet zijn’.

En als je dan eindelijk op die (veel te laat geboekte) vakantie bent, wordt je óf doodmoe/ziek, óf je moet ook daar in druk-bezig modus zijn, óf je vindt pas de laatste vakantiedag een vorm van ontspanning. ‘Verdorie, morgen weer naar huis…’.

Het is heel vermoeiend als je van je omgeving hoort dat je je rust moet pakken, vaker moet ontspannen en tijd voor jezelf moet nemen. Zelf weet je het inmiddels ook wel, dat er iets mag veranderen. Je wil niet overspannen raken of in een burn-out terecht komen. Je moet te allen tijde blijven functioneren, doorgaan. En toch zou het fijn zijn om ook eens gewoon stil te kunnen zitten, zonder dat gevoel te hebben dat je constant iets moét. Balans…

Heel veel mensen weten simpelweg niet hoe ze moeten ontspannen en hoe dit voor hen aanvoelt. Komen ze gedwongen in rust-modus (bijvoorbeeld een dagje vrij of vakantie), dan kan het goed zijn dat lichamelijk de vermoeidheid toeslaat of ze niet weten hoe ze kunnen ‘uitschakelen’. En het kan echt frustrerend worden als je verteld wordt dat je moet ontspannen… Maar hóe dan?!

Dan nog meer goed nieuws : als jij je in bovenstaande herkent, begeleid ik je graag om die ontspanning in jezelf te vinden en ook echt te voelen. Zowel geestelijk als lichamelijk. Misschien klinkt dit spannend, gelukkig valt dat in praktijk mee. Samen werken we ook meteen aan eventuele onderliggende oorzaken, zodat de herkomst van dat 'niet kunnen ontspannen' ook duidelijk wordt.

Mijn klanten omschrijven dit als ‘lichamelijk en geestelijk resetten’, wat voor een enorme opluchting en het gevoel van ruimte kan zorgen. Niet alleen tijdens de behandeling, maar ook zeker daarna. Voor veel van mijn klanten was de eerste keer dat ze ontspanning voelden tijdens een behandeling echt een openbaring. Want weten naar welk gevoel je op zoek bent, zorgt er ook voor dat je dat gevoel vaker op wil gaan zoeken.

Wil jij ook die stap zetten en op zoek gaan naar wat ontspanning voor jou betekent en ervaren hoe dit voelt? Dan help ik je graag tijdens een behandeling om het antwoord op die vraag in jezelf te vinden.

Onbereikbaar? Nee. Ik maak graag het onbereikbare mogelijk. �� Ook voor jou!

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

PS: Mariska is er ook zo een die vroeger nooit stil kon zitten of ontspannen... Daarom sleep ik haar nog steeds regelmatig mee naar Ameland voor de nodige praktische rust �� Stil zitten op een bankje en naar de zee kijken was ondenkbaar, maar op de foto zie je dat dit inmiddels anders is. Win-win situatie voor mij!

Trauma's oplossen & integreren vanuit je onderbewustzijn

Tue, 11 Aug 2020 17:34:05 GMT

‘Hoe kan het dat ik – na alle therapie en al het werk wat ik heb gedaan – nog steeds last heb van mijn trauma? Ik vecht zo hard!’

Met deze vraag kwam Marlieke* bij mij. In haar ogen kon ik zien dat het haar diep van binnen raakte en dat ze er nu wel eens een antwoord op wilde. Haar vraag voelde haast als een noodkreet die uit haar hart kwam. Ze had mij uitgebreid verteld wat ze allemaal had gedaan: jaren bij verschillende psychologen in behandeling geweest, mindfulness en yoga cursussen gedaan, speciale groepstherapie gevolgd en tijdens dieptepunten zelfs medicijnen voorgeschreven gekregen. Daarnaast leest ze graag en veel boeken over hoe je als mens kan bijdragen aan je eigen ontwikkeling.

Ik merkte hieruit op dat ze inderdaad veel heeft gedaan, geprobeerd en geïnvesteerd. Niet alleen qua geld, maar zeker ook aandacht, energie en focus . Ze was duidelijk nog gedreven en gemotiveerd om een oplossing te vinden voor het trauma waar ze nog last van had. Hoewel, na al die jaren zoeken en vechten zat ze nu op het punt dat ze het echt zat was en een oplossing wilde.

Nadat Marlieke haar verhaal had gedaan, vroeg ik haar: ‘Wat heeft dit alles jou opgeleverd?’. Een vraag die Marlieke direct wist te beantwoorden: ‘Nou, ik heb wel veel geleerd van alles wat ik al heb gedaan. Hoe ik dit kan doen, en dat. Hoe alles in elkaar zit, ik begrijp waarom ik doe zoals ik doe zeg maar. En dat is het ook: ik weet het allemaal wel. En ik heb ook zeker stappen gezet, vooruitgang geboekt. Toch blijf ik soms nog zo heftig reageren, zonder reden. En daar kom ik dan niet doorheen, daar wil ik graag hulp bij. Ik zou toch al veel verder moeten zijn voor mijn gevoel dan waar ik nu sta.’

Marlieke keek me hoopvol aan. Het was voor mij duidelijk dat ze alle kennis en tools die ze had gekregen, direct vanuit haar hoofd en verstand in wilde zetten. Ze begreep dingen snel, vanuit de theorie. Ze kon zichzelf goed beschrijven, ook de uitdagingen in het dagelijks leven als gevolg van haar levenservaringen somde ze makkelijk op. Het werken vanuit haar hoofd had ze zeker goed onder de knie – maar was ze al eens écht naar haar gevoel gegaan en het gesprek met zichzelf aangegaan?

Ik vroeg Marlieke hoe ze zich voelde tijdens en na de mindfulness en yoga.

‘Ja, dan voel ik wel een bepaalde rust over me heen komen. Die rust is ook snel weer weg daarna. En als ik slechte momenten heb, kan ik mezelf er helemaal niet toe aanzetten om mijn yoga oefeningen te doen.’ Marlieke keek me vragend aan.

Ik legde Marlieke daarop uit dat dit al een mooi begin was en hoe het tegelijkertijd ook kon zijn dat ze nog altijd heftig kon reageren, wat Marlieke zelf toewijdde aan haar slechts deels opgeloste trauma. Ze benaderde alle kennis die ze op had gedaan, alle gesprekken die ze had gehad vanuit haar hoofd. Het was haar nooit te binnen geschoten om ook eens een gesprek met zichzelf aan te gaan, te kijken wat er echt van binnen speelde bij haar in haar onderbewustzijn. Door de mindfulness en yoga had ze al wel een mooi begin gemaakt om dichter bij zichzelf te komen. Terwijl ik beschreef hoe dit voor Marlieke in elkaar zat en wat de mogelijke oorzaak en oplossing zou kunnen zijn voor haar, zat ze heftig ‘ja’ knikkend tegenover me. Ze voelde zich begrepen en voelde hoop in haar omhoog komen.

Na mijn uitleg stelde ik haar voor om samen tijdens de behandeling verder te gaan kijken wat er bij haar van binnen speelde en hiermee aan de slag te gaan. Marlieke stemde enthousiast in.

Wat ik bij Marlieke tegenkwam, is iets wat ik regelmatig tegenkom in mijn werk. Er kan nog zoveel gepraat worden, toch bied dit niet altijd de volledige oplossing voor een uitdaging. Het werken aan jezelf, los van je hoofd en ratio en wél vanuit je gevoel en onderbewustzijn, wordt vrijwel altijd overgeslagen. Want in je onderbewustzijn speelt zich veel af, zo niet nog méér dan in je bewustzijn. En ook negatieve ervaringen in het leven kunnen hier vorm en bodem krijgen, op allerlei manieren en gebieden. Sommigen zijn hardnekkig en moeilijk te vinden, anderen vereisen een simpelere aanpak en wil je onderbewustzijn graag naar boven brengen, zodat je eraan kan werken. En juist dit laatste was wat er bij Marlieke bleef gebeuren: haar onderbewustzijn droeg haar regelmatig dingen aan om op te lossen, om naar te kijken. Marlieke ervaarde dit als een trigger, reageerde heftig naar haar omgeving en wist vanuit haar hoofd niet goed hoe ze hiermee om kon gaan.

Nadat ik – samen met Marlieke – in haar onderbewustzijn had gewerkt aan de overtuigingen die nog in haar vast zaten en gefragmenteerde delen van haarzelf had geïntegreerd, die ver in haar zaten weggedrukt, kon ze weer ademhalen. Letterlijk! Ze keek me met frisse en rustige ogen aan en vertelde dat ze zich ook rustiger voelde. De behandeling was bijzonder voor haar, ze vertelde dat het was alsof er iemand met haar gepraat had. Ik gaf haar een knipoog en bevestigde dat er inderdaad wat interne gesprekken nodig waren.

Bij de tweede behandeling kwam er een andere Marlieke binnen. Ze zag er meer open en vrolijk uit, minder bedrukt. Toen ik haar dit vertelde, toverde ze een grote lach op haar gezicht en zei: ‘ Dat zegt mijn omgeving ook!’ . Ze vertelde hoe het de afgelopen weken was gegaan. Enthousiast vertelde ze dat ze nu doorhad wanneer er een trigger in haar omgeving was of van binnen. Met de tips en oefening die ik haar had meegegeven, kon ze makkelijk met wat haar onderbewustzijn haar aangaf werken en daarna doorgaan met waar ze mee bezig was. Dat voelde voor haar als een hernieuwd vertrouwen in zichzelf, alsof ze completer werd en er intern een samenwerking ontstond in plaats van een tegenwerking. Marlieke’s vraag, waarmee ze bij mij kwam, was beantwoord.

________

Wat doe je als je er niet uitkomt met alle kennis en tools die je hebt opgedaan? Is het dan misschien tijd om eens echt naar binnen te durven kijken? En hoe fijn is het dan als er iemand met je meekijkt en nog meer kan opmerken dan jijzelf?

Misschien mediteer je al een tijd en kom je stapje voor stapje achter nieuwe dingen en waarheden, werk je hard aan overtuigingen die je niet meer dienen… Toch kunnen er nog dingen zijn die over het hoofd worden gezien, zoals bij Marlieke het geval was. Want ook invloeden van buitenaf kunnen ervoor zorgen dat er restanten overblijven van bijvoorbeeld een overtuiging of trauma. Trauma’s verder wegstoppen doordat je er over hebt gepraat en het ‘afsluit’ is in veel gevallen niet een lange termijn oplossing. Het gaat er om dat je ermee werkt, ze integreert en alle energie die je erin hebt gestopt terugvordert.

Zo zijn er nog veel meer dingen die je in je onderbewustzijn tegen kan komen, waar ik je graag in begeleid. Werken met trauma’s is erg specifiek – iets wat ik ook uit eigen ervaring kan zeggen. Naar de kern toegaan en de interne veranderingen goed integreren is een van de meest waardevolle dingen die je in dit geval kan doen. Volledig jezelf begrijpen begint van binnen, in je onderbewustzijn. Alle antwoorden liggen in jezelf! Ik help je graag die antwoorden te vinden, als je er zelf even niet uitkomt.

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

* Gebruikte namen worden om privacy redenen gefingeerd

** Met dank aan Marlieke voor het mogen delen van haar verhaal!

'Paardrijden hoort toch leuk te zijn?' - Het verhaal van Mirthe

Tue, 23 Jun 2020 12:27:37 GMT

‘Paardrijden moet toch leuk zijn? Nou, ik ben er helemaal klaar mee. Ik denk er zelfs over om mijn paard te verkopen en alles op te geven !’

Dit was de gedachtegang van Mirthe een half jaar geleden. Ze was zich toen nog niet bewust van wat zich onder de oppervlakte bij haar en haar paard afspeelde. Stapje voor stapje was ze in een negatieve spiraal geraakt met haar paard Joy. Het rijden wilde niet meer, Joy begon steeds meer verzet te tonen. Waarom, geen idee…

Een stalgenoot raadde haar aan om een osteopaat te laten kijken naar Joy. Misschien zat er iets niet lekker in haar lichaam. Zo gezegd, zo gedaan. Joy liep haar rondjes daarna iets braver en als Mirthe verzet bij Joy voelde opkomen, kon ze daar net wat makkelijker doorheen rijden.

Toch bleef die knoop in Mirthes maag aanwezig, iets klopte nog niet…

Mirthes onderbuikgevoel bleek gelijk te hebben. Het gedrag van Joy verergerde weer en het ging steeds sneller bergafwaarts. Ze kwam in de bak helemaal niet meer vooruit en met een almaar zwaarder gevoel ging Mirthe naar stal. Joy begon ook op stal te veranderen; zo afgesloten als ze tijdens het rijden over kwam op Mirthe, zo afwezig leek ze nu ook op stal te staan. Maar; ze had wel energie genoeg om gekke sprongen te maken tijdens het rijden en er alles aan te doen om niet te hoeven luisteren naar Mirthe. Haar hooi en voer at ze ook nog, gelukkig. Dus wat kon het zijn?

Inmiddels had Mirthe al hier en daar advies gevraagd; de osteopaat was geweest, stalgenoten hadden natuurlijk ook allerlei adviezen en meningen. Haar onderbuikgevoel wist inmiddels dat er écht iets moest veranderen, maar wat…

En vond Mirthe het eigenlijk allemaal nog wel leuk met Joy? Het ‘lol met je knol’ gevoel, waar alles ooit mee begon, was voor Mirthe helemaal weg. Het was veranderd in stress, zorgen maken, frustratie, onbegrip en zelfs wat boosheid naar Joy. Het meeste stopte Mirthe allemaal ver weg, ze was bang dit onder ogen te komen. Voor zichzelf, maar zeker ook voor de buitenwereld. Want wat zouden mensen wel niet van haar denken, dat ze er niet meer uit kwam met Joy? Het liefst wilde ze een knop omzetten, in een keer. Zodat ze weer dat ‘wauw’ gevoel had tijdens het rijden, dat haar hart een sprongetje maakte als ze Joy zag en ze weer vol verlangen en enthousiasme naar stal kon.

Mirthe durfde uiteindelijk wel voor zichzelf toe te geven dat ze de verbinding met Joy kwijt was geraakt. En dat er misschien andere dingen bij Joy aan de hand waren, waar nog geen aandacht aan besteed was. Iets in Mirthe vertelde haar al een hele tijd dat ze hier wat mee moest. Totdat een stalgenoot naar haar toekwam en haar de tip gaf om Gary naar Joy te laten kijken. ‘Wat doet hij dan?’, vroeg Mirthe. Haar stalgenoot kwam met het antwoord: ‘Dat is moeilijk uit te leggen, dat moet je zelf meemaken’. Mirthes onderbuikgevoel zorgde er uiteindelijk toch voor dat ze een afspraak maakte bij Gary. En dat bleek voor zowel Joy als Mirthe zelf een hele goede stap te zijn geweest.

Nu, na twee behandelingen voor Joy, rijdt Mirthe weer met een lach op haar gezicht :) De eerste behandeling was spannend; wat moest Mirthe verwachten? Zou het echt helpen voor Joy? Stiekem had Mirthe al een besluit gemaakt: als dit niet voor de oplossing zorgde, dan werd Joy verkocht. En dat is precies wat Gary in de eerste minuten merkte bij Mirthe. Vanaf daar kon Gary samen met Mirthe teruggaan naar de afgelopen maanden. Hij benoemde wat zich af had gespeeld, onder de oppervlakte. Zowel bij Joy als bij Mirthe zelf in dit geval. Joy slaakte tijdens dit benoemen meerdere keren een diepe zucht en begon uiteindelijk aan Mirthes handen te likken; een teken van dankbaarheid. Dankbaar dat Mirthe toestond om alles te bespreken met Gary. Dankbaar voor de tweede kans die dit voor hen beiden betekende. Dankbaar dat er geluisterd werd.

Hierna bleek tijdens het behandelen dat er ook lichamelijk een en ander niet helemaal lekker zat bij Joy. Dat liet Joy dan ook duidelijk merken door met haar hoofd te slaan. Vooral in de achterhand had ze pijnlijke plekken en iets scheefstand, wat naar haar nek trok. Mirthe herkende het slaan met haar hoofd; dit deed Joy ook wel tijdens het rijden, hier was alles mee begonnen. Al snel daarop volgde het verzet en raakte Mirthe de connectie met Joy kwijt. Door dit lichamelijke probleem waren Mirthe en Joy in die neerwaartse spiraal geraakt, maar nu hadden ze samen de kans om alles weer op te bouwen en hun comeback te maken!

Tijdens de tweede behandeling, die Mirthe graag wilde om alle ‘puntjes op de i’ te zetten en te kijken wat nog meer verbeterd kon worden, trof Gary een blije Mirthe aan. Met een ontspannen blik vertelde ze over de voortgang van niet alleen Joy, maar ook wat het met haarzelf had gedaan. Tijdens deze tweede behandeling werd ook duidelijk voor Gary dat Joy ook de lichamelijke verandering goed had opgepakt: de spieren in de achterhand waren soepeler en er was zelfs sprake van spieropbouw. Joy gaf geen heftige reacties meer en was vooral aan het genieten van de behandeling. Mirthe vertelde vol trots over de plannen die ze met Joy heeft: ze wil graag meer uitdagende dingen gaan doen met Joy. Met de trailer naar het strand staat bijvoorbeeld op haar wensenlijstje. Vroeger was dit ondenkbaar, maar door de behandeling heeft Mirthe een sterkere band met Joy gekregen. Ze durft het daardoor nu aan om, samen met Joy, meer dingen te gaan ondernemen.

Mirthe heeft de ‘lol met je knol’ niet alleen teruggevonden, ze tilt hem ook meteen naar een hoger niveau !

______

Heeft dit verhaal ergens voor herkenning gezorgd bij jou?

Dan heb ik twee tips met vragen voor je waardoor je jezelf én je paard de mogelijkheid geeft om, net als Mirthe, een flinke stap in de juiste richting te zetten. Jullie zijn immers een team, dus samen gaan jullie hierdoorheen komen!

�� Verbinding maken

Wat doe jij om de verbinding – en dus de band – met je paard te onderhouden? Ik heb het hier natuurlijk niet over de juiste aanleuning tijdens het rijden… Wat ik wel bedoel, is de innerlijke verbinding die jullie samen hebben. Dat ‘wauw’ gevoel, wat ook vanaf de grond voelbaar mag zijn. Bijvoorbeeld tijdens een extra poetsbeurt, een dagje ‘niksen’ met je paard en gewoon lekker wandelen, of tijdens grondwerk. Dit helpt jullie om elkaar ook van een andere kant te leren kennen. Om de band en het vertrouwen te (her)vinden en verder op te bouwen.

Verbinding maken kan ook door even – letterlijk - stil te staan bij je paard. Je afstemmen op hem of haar, die connectie vanuit je hart voelen. Samen aarden en elkaar met beiden benen weer op de grond zetten. Uit je hoofd, naar je lichaam en gevoel en vervolgens ontladen. Dit is een krachtige oefening die je ook in stress situaties voor jezelf én je paard in kan zetten en voor direct resultaat en ontspanning kan zorgen. Ook tijdens het rijden! Gary vertelt je hier tijdens een behandeling graag meer over en doet de oefening samen met jou, als je dit wil.

�� Kijk naar jezelf

Hoe ga jij naar stal toe? Neem je een hoop ‘bagage’ mee of ben je juist positief ingesteld? Geef je je paard ook de kans om even zichzelf te zijn, of ‘moet’ hij zich gedragen? Paarden spiegelen jou als eigenaar in veel gevallen en dat maakt ze enorme leermeesters voor en van onszelf. Paarden hebben vaak geen ‘rem’, zoals wij die hebben als mens. Ze uiten alles vrijwel direct. Paarden die niet direct uiten en voor je door het vuur gaan, zichzelf aan de kant zetten, bouwen wel degelijk spanning op. En dat kan zich uiten in psychische problemen (wat jij merkt in gedrag) of fysieke problemen. Dus durf ook eens na te gaan hoe jij je voelt als je bij je paard bent. Zo krijg je inzicht in jouw mind-set en gevoel. En dat geeft je de kans om hier wat in te veranderen, zodat je paard de ware ‘jij’ weer ziet!

En als het met deze tips nog niet lukt, dan is er misschien meer aan de hand. Tijdens een behandeling kan Gary voor jou én je paard onder woorden brengen wat er speelt en die ‘missing link’ benoemen. Het zou zomaar kunnen dat je paard heel duidelijk aangeeft dat hem fysiek iets niet lekker zit. Of misschien heeft hij wel iets anders nodig van jou, wil hij jou graag wat duidelijk maken of verlangt hij zo naar een bepaalde verandering bij jou. Gary kijkt tijdens een behandeling naar zowel de fysieke als psychische uitdagingen van je paard. Wat hij benoemt, wordt ook direct behandeld. Hij is eerlijk, doortastend en ook bij jou kan een en ander in werking worden gezet. Gary neemt daarnaast graag de tijd voor jullie!

�� Wil je net als Mirthe die eerste stap zetten en een afspraak maken voor je paard? Dat kan! En heb je nog een vraag, dan mag je uiteraard ook contact met ons opnemen.

Tot snel!

Mariska Aikema-Petiet

* Gebruikte namen worden om privacy redenen gefingeerd

** Met dank aan Mirthe voor mogen het delen van haar verhaal!

Help! Ik loop vast met mijn paard

Wed, 03 Jun 2020 16:49:39 GMT

'Dus daarom lukte het mijn paard niet! Ik dacht al dat er iets niet lekker zat'.

Dat hoor ik wel vaker tijdens een behandeling!

Ik merk bijvoorbeeld tijdens een behandeling vaak dat een paard lichamelijk uit ‘2 stukken’ bestaat (soms zelfs 3!). De voorhand en achterhand voelen niet als een geheel. Vaak zwabbert de achterhand er een beetje achteraan of wil de voorhand juist niet meedoen.

Als ik dit onderwerp bespreek met de eigenaar, vallen de puzzelstukjes vaak op hun plek. De vorderingen in de training gaan niet naar wens, het paard reageert niet zoals het hoort en is bijvoorbeeld lastig bij elkaar en bergopwaarts te rijden. Ik besteed hier dan aandacht aan tijdens de behandeling, zodat het paard weer een geheel wordt en de motor in de voor- en achterhand weer fijn kunnen meedraaien en samenwerken.

De rugspieren zijn een van de dingen die lichamelijk de voor- en achterhand verbinden en ervoor zorgen dat alles een geheel wordt. Onder andere dit gebied zit in de meeste gevallen dan ook vast en voelt stijf aan voor het paard, waardoor ook het buigen en strekken moeilijk gaat. Daarbij zie ik vaak letterlijk blokkades in bepaalde delen in het lichaam, wat zich in de bespiering in de rug, buik en nek laat zien. Ook de werking van de organen kan invloed hebben op het in 2 of 3 stukken lopen. Natuurlijk zijn er nog andere factoren die een rol kunnen spelen bij dit probleem en ook daar kijk ik naar. De motor moet op alle gebieden goed draaien, dus niet alleen lichamelijk!

Het resultaat is na 1 behandeling vaak al duidelijk zichtbaar en voelbaar voor de ruiter: het paard beweegt en buigt weer soepel, de voor- en achterhand zijn in harmonie. Als gevolg is het paard vrolijker en energieker: een mooi resultaat! Zo kan er weer volop verder getraind worden.

Als je ook het gevoel hebt dat er meer resultaat uit je trainingen gehaald kan worden, is het goed om tot actie over te gaan en een behandeling te reserveren voor je paard. Ik kijk met jullie mee en zorg dat alle voorwaarden voor groei aanwezig zijn!

Tot snel!

Gary Aikema-Petiet

Is jouw energiehuishouding in balans?

Fri, 29 May 2020 12:40:42 GMT

Je energiehuishouding is een van de meest waardevolle dingen die je bezit! Het goed reguleren hiervan is belangrijk als je lekker in je vel wil blijven zitten, zowel fysiek als mentaal. Helaas laten we dit reguleren te vaak afhangen van druk van buitenaf, het welbekende ‘moeten’ en durven we geen gezonde grenzen te stellen. Dat betekent dat we aan het eind van de dag of week leeg, futloos of moe zijn en het liefst het weekend gebruiken om ‘bij te tanken’. Hoe anders zou het zijn als je ook aan het eind van de dag of week nog genoeg energie overhebt om leuke dingen te doen?

E en mooi voorbeeld hiervan kwam deze week van een klant. Zij werkt nu vanuit huis en dat betekent voor haar dat ze nóg langere uren maakt dan voorheen. Wel was ze begonnen – naast de afstandsbehandelingen van Gary - met het oppakken van online yoga lessen om weer grip te krijgen op haar leven. En laat die yoga les nu nét na een online meeting van haar werk gepland staan. Je raad het al: die meeting liep enorm uit en de yoga les begon al bijna. Ze stond voor de keus om bij de meeting te blijven of uit te loggen en met haar online yoga les te beginnen.

Spannend voor haar: zou ze ‘nee’ zeggen tegen haar werk, een grens trekken en voor zichzelf kiezen? Wat als haar collega’s haar niet meer accepteerden als ze uit zou loggen? En hoe zou deze keus haar eigen perfectionisme en dat kritische stemmetje van binnen gaan beïnvloeden?

Toch was ze resoluut en maakte in dit geval de keus voor zichzelf. Ze klapte de laptop dicht en begon haar yoga les. Een stap die ze voor aanvang van de afstandsbehandelingen nooit zou hebben gemaakt. Toen ze dit met trots vertelde, zag ik dat ze zich ook best een ‘badass’ voelde om haar keus. Ze had bewust voor zichzelf gekozen, want die yoga lessen zijn voor haar een van de dingen die haar weer opladen na een lange werkdag. Daar krijgt ze de nodige energie van na een lange werkdag, zodat haar energiehuishouding weer in balans kan komen.

Had ze niet voor zichzelf gekozen, dan was er de kans geweest dat ze zich naderhand nog vermoeider en ‘leeg’ voelde. Ze had dan niet geluisterd naar wat ze nodig had, met als gevolg alsnog een kritisch stemmetje van binnen. Nu ze had gekozen voor zichzelf, was dat kritische stemmetje naderhand niet eens meer aanwezig. Hoe dan? Omdat ze zoveel energie kreeg door voor zichzelf te kiezen, dat dit het stemmetje helemaal overstemde. Mooi hoe dit werkt als je voor jezelf kiest, toch?

Je energiehuishouding in de gaten houden is enorm belangrijk om op alle vlakken gezond te blijven. Ook kritische stemmetjes (mentaal) kunnen je een lading energie kosten. Je bewust worden van waar je op leeg loopt en waar je juist van ‘bijtankt’ is de eerste stap. Van daaruit kan je andere keuzes gaan maken. En vaak betekent dit ‘nee’ leren zeggen, het woord ‘moeten’ uit je woordenboek schrappen en jezelf op nummer 1 zetten. Weerstand van je omgeving is vaak een gevolg en dat kritische stemmetje van binnen steekt ook nog wel eens de kop op. En toch, als je daar doorheen gaat… Zou het zomaar kunnen dat je enorm trots op jezelf gaat zijn en juist energie & zelfvertrouwen van je keuzes krijgt!

Waar ben jij deze week op leeggelopen? En waar kreeg je juist een fijne energie boost van?

Zomaar 2 vragen waar je even bij stil kunt staan. En wellicht vindt je een eerste stap om je energiehuishouding meer in balans te brengen. Heb je daar hulp bij nodig, dan weet je de weg naar ons te vinden. Energie boost gegarandeerd!

Tot snel !

Mariska Aikema-Petiet

Eva & Bodi's afstemming

Thu, 07 May 2020 15:57:53 GMT

Eva kwam bij mij met een vraag voor haar paard Bodi. Bodi was al wat op leeftijd en was – na een periode van ‘kwakkelen’ met zijn gezondheid – aan de beterende hand. Ter ondersteuning van het herstel en eventuele pijn kreeg hij een dagelijkse dosis pijnstilling. En zo kwam Eva met de vraag die haar bezighield bij mij terech t: 'Heeft Bodi het eigenlijk nog wel naar zijn zin?'.

Toen ik de afstemming in ging, had Bodi zelf een paar andere dingen bovenaan zijn lijstje staan die hij eerst graag wilde uitspreken. Zo vertelde hij bijvoorbeeld vol liefde en respect over hoe hij de band met Eva ervaarde. En er kwam een gevoelig thema o mhoog wat hem op dit moment bezighield. Rustig werkten we samen door de lagen van dit thema heen. Luisteren, vragen stellen, voelen of er verandering ontstond, of Bodi al iets los kon laten… En dat deed Bodi gelukkig. Samen merkten we dat zijn thema ook een stukje van Eva spiegelde. Dat gaf voor Bodi een gevoel van doorbraak – hij en Eva konden nu stapje voor stapje kijken wat dit thema met hen deed. Hij voelde daarnaast ook meer begrip voor Eva en hoe zij de dingen in het leven doet – puur doordat de link werd gelegd met hun thema als middelpunt.

Nadat dit alles aandacht en ruimte had gekregen, besloot ik Bodi de vraag van Eva voor te leggen.

‘ Heb je het nog naar je zin? ’, vroeg ik hem.

Daarop antwoordde Bodi: ‘Ik heb het zeker nog naar mijn zin. Ik ben op mijn plek. Wel voel ik me de laatste tijd wat afgevlakt qua gevoel, alsof ik een beetje door de dag heen zweef. Ik loop voor mijn gevoel achter de tijd aan: als we ’s avonds gevoerd worden bijvoorbeeld, denk ik dat het ochtend eten is. Dan moet ik me weer wakker schudden en denk ik ‘Oh ja, het is avond’.’

Terwijl Bodi dit vertelde, voelde ik met hem mee wat hij precies bedoelde en waar dit gevoel vandaan kon komen. En op het moment dat ik in Bodi’s gevoel zat, merkte ik dat dit in verband kon staan met de pijnstilling die hij kreeg. Ik legde dit dan ook voor aan Bodi en, ondanks dat hij deze link nog niet had gelegd, kon dit best wel eens kloppen en voelde hij herkenning. Hij vertelde dat hij zich met de pijnstilling echter wel fijn voelde, maar het hem tegelijkertijd ook een ‘rush’ gevoel bezorgde. En die rush die hij beschreef was voor mij duidelijk voelbaar.

Nadat Eva de afstemming las, besloot zij in overleg met de dierenarts de pijnstilling te verlagen. Ze had namelijk veranderingen in het gedrag van Bodi opgemerkt, die wellicht door de pijnstilling kwamen. Na de verlaging werd Bodi weer ‘de oude’, zoals Eva omschreef in haar mailtje naar mij.

Voor Eva was deze vertaling snel gemaakt en ze kon direct actie ondernemen. Zoals ze zelf zei, kon de afstemming op geen beter moment komen. Ze volgde haar gevoel naar aanleiding van de afstemming. Dat maakt dat Bodi zich ook ná zijn gesprek met mij gehoord voelde. En dat gaf weer een stukje verdieping aan de band die Eva en Bodi al hadden.

Dit waren enkele ‘highlights’ uit een afstemming voor een paard, waarbij Eva als eigenaar ook een stukje betrokken werd. Wil je zelf graag een afstemming voor jouw paard, hond of kat aanvragen? Of misschien voor jezelf? Dat kan via info@crystal-vision.nl of via het contactformulier. Ik stuur je graag het begeleidend schrijven, waar je alles in kan lezen. Wil je alvast een kleine introductie lezen, kijk dan onder het kopje 'Afstemmingen'.

Tot snel !

Mariska Aikema-Petiet

* Gebruikte namen worden om privacy redenen gefingeerd

Oefening: Meditatiemomentje voor jou & je paard

Sun, 19 Apr 2020 17:32:39 GMT

Ga jij deze uitdaging ook aan?

Een meditatiemomentje voor jou en je paard & mentale warming-up in 1!

Geïnspireerd door een oefening uit het boek ’55 Corrective exercises for horses’ is de #onepolechallenge ontstaan. Mariska is de uitdaging samen aangegaan met Grace & Goliath, wat beiden heel fijn oppakten! Naast een stuk grondwerk, vertrouwen & de band met je paard verdiepen, heeft deze oefening ook lichamelijke én geestelijke voordelen voor je paard. Mariska heeft haar draai aan de oefening gegeven, gecombineerd met onze technieken en we delen dit graag met jou!

In het filmpje hieronder kan je de eerste pogingen van onze merrie Grace zien.

Wat is er zo bijzonder aan deze oefening?

Doordat je paard goed moet opletten waar hij zijn hoeven plaatst en zijn benen moet coördineren, wordt hij zich bewuster van zijn lichaam. Dat kan je heel goed merken in het filmpje, waar Grace onder begeleiding heel bewust haar lichaam gebruikt, voelt wat er gebeurd en de balans aan het zoeken is. En omdat ze zo geconcentreerd bezig is, krijgt ze de kans spanning los te laten en kan het parasympatisch zenuwstelsel – want ja, een paard heeft dat ook – geactiveerd worden. Dit deel van het zenuwstelsel zorgt voor rust & ontspanning. Je zal ons vast al eens vaker gehoord hebben over hoe je dit ook voor jezelf in kunt zetten. Ook Gary activeert tijdens zijn behandelingen het parasympatisch zenuwstelsel. Reminder: denk om je ademhaling!

De oefening is ook goed om de heupen van je paard te stabiliseren en een uitstekende vorm van ‘ mentale warming-up ’ voor het rijden. Of zoals wij het noemen: samen met je paard in een bubbel kruipen . Na wat oefening zal je merken dat zowel jij als je paard relaxter en met meer focus aan de training beginnen.

Eigenlijk is het wel duidelijk hoe de oefening werkt als je het filmpje bekijkt. Je paard hoort met beide linkerbenen aan een kant en beide rechterbenen aan de andere kant van een balk te staan. Stapje voor stapje kun je hem hierin begeleiden. Ook van jou vergt dit focus: voor sommige paarden (en jouw geduld) is dit een inspanning en duurt het even voordat het zowel lichamelijk als geestelijk lukt. Je zal merken dat ook jij erg ‘in het moment’ betrokken raakt: maak hier gebruik van om op jouw manier verbinding met je paard te leggen. Een meditatiemomentje voor jou en je paard samen, zo zou je het ook kunnen zien.

Deze oefening geeft dus veel mogelijkheden! En wil je het nog moeilijker maken? Dan kan de oefening ook als je er op zit, of parkeer je paard achteruit in. Nog een suggestie: hoe langzamer je je paard begeleidt, hoe beter het zal lukken in het begin. Slow it down!

Wij zijn heel benieuwd hoe jouw paard (en jij!) reageert op deze oefening! Geef het daarom eens een week de kans om voor elke training deze oefening te doen. En ken je iemand die samen met zijn of haar paard baat kan hebben bij deze oefening? Of zeg je gewoon: challenge accepted! Dan mag je dit bericht in zijn geheel delen. Wie weet inspireer je naast jezelf ook anderen!

Veel plezier met oefenen!

Mariska Aikema-Petiet

Een nuchtere kijk op mediteren

Tue, 31 Mar 2020 15:10:37 GMT

Hoe zou het voelen om aan je psychologische immuunsysteem te werken?

Die vraag ga je beantwoord krijgen door middel van meditatie. Naast ons lichamelijke immuunsysteem is het evenzo belangrijk om aan ons interne immuunsysteem te werken. Negatieve invloeden in de breedste zin van het woord moeten zowel intern als in onze energie goed verwerkt worden. Dat heeft een positieve invloed op onze psychische staat – en daarmee beïnvloed dit ook weer ons lichamelijke immuunsysteem. Want psychisch kunnen we alleen ‘sterk’ zijn, als we ons diep van binnen ook daadwerkelijk zo voelen en er geen interne conflicten spelen.

Mediteren is gelukkig haar ‘zweverige’ karakter aan het verliezen. Ja, natuurlijk kan en mag je het nog zweverig vinden. Ieder z’n ding en wij kiezen ervoor om mediteren heel bewust in te zetten. Om een transformatie op gang te brengen, die we met een gesprek niet kunnen vinden. Om onderwerpen boven tafel te krijgen die intern spelen, die we anders over het hoofd zouden zien. Om begrepen te worden, om onszelf te horen. Dat mediteren een van de krachtigste tools is die wij als mens hebben om groei door te maken, zal je zelf moeten ervaren. Ik help je hierin graag een stukje op weg door een paar dingen over meditatie te delen die vaak niet besproken worden!

Het doel van mediteren

Een meditatie heeft voor iedereen en op elk moment een ander doel. Deze kan ik grofweg in 2 doelen onderscheiden.

Het werken met emoties die aan de oppervlakte en daarmee al in je bewustzijn liggen is het eerste doel . Denk aan ontspanning bij stress, angst loslaten, verdriet wat je voelt verwerken, bijkomen van je (werk)dag of als hulp om in slaap te vallen. In dit geval begin je zo’n meditatie met een emotie of situatie die al aan de oppervlakte aanwezig is. Dit is zo duidelijk aanwezig, dat je bewust besluit iets met deze emotie of situatie te willen doen: je hebt dus een duidelijk doel voor ogen en daarmee creëer je vaak, soms ongemerkt, ook een verwachting. Want wat wil je dat een meditatie jou oplevert? Rust, ontspanning, iets verwerken, een boost krijgen of wil je juist in contact komen met jezelf, zodat je beter geaard verder kunt met je dag? Let hierbij op dat je je niet téveel laat leiden door de gewenste uitkomst. Die kan namelijk anders zijn dan je vooraf, bewust of onbewust, voor ogen had. Als een meditatie niet het gewenste resultaat geeft, is er wellicht nog meer aan de hand. Een onderliggende emotie of boodschap van je onderbewustzijn kan je dan uitdagen om nog verder te zoeken en dieper naar jezelf te kijken. Ons onderbewustzijn communiceert constant met ons en op basis hiervan functioneren en reageren wij. Hoe mooi zou het dus zijn als dit ook echt een open communicatie wordt, in plaats van eenrichtingsverkeer? Welke voordelen zou jou dit geven?

En daarmee kom ik op het tweede doel : het ‘diepere werk’. Echt aan het werk gaan in je meditaties is iets waar veelal overheen gekeken wordt en de meesten afhaken. Toch is het juist hier waar (blijvende) transformatie tot stand komt. En dat betekent dat je bereid moet zijn om ook naar oude emoties en gevoelens te kijken en ze te voelen, waarna je ermee kunt werken en ze kunt integreren. Hoe je die vindt? Nou, zo bijvoorbeeld: soms heb je het idee dat er ergens in je iets is wat jouw aandacht vraagt, bijvoorbeeld doordat je de spreekwoordelijke ‘knoop in je maag’, ‘brok in je keel’ of ander niet te plaatsen lichamelijk gevoel ervaart. Ook een - voor jouw gevoel - overdreven reactie op een situatie geeft aan dat er ergens in je iets zit wat aandacht vraagt. Deze momenten vragen om actie : liefst direct of op korte termijn. Luister je hier niet naar, dan stop je het verder weg in je onderbewustzijn. Iedereen wil graag gehoord worden, dus durf je ook te luisteren naar deze boodschappen die je onderbewustzijn naar boven brengt ? Geen aandacht hieraan geven betekent jezelf negeren en de kans is heel groot dat een zelfde situatie, emotie of gevoel in de toekomst nog harder gaat schreeuwen – tot je er niet meer omheen kunt.

Waar het bij dit tweede doel om gaat, is het integreren van alle onderdelen die in je psyche en onderbewustzijn aanwezig zijn. Allemaal zijn we van binnen gefragmenteerd. We hebben hokjes en kamertjes, muren om ons hart. Als dit niet zo zou zijn, zou de wereld er heel anders uitzien. Die fragmentatie ontstaat door stress en trauma’s die we in ons leven meemaken. Onze psyche moet hier op reageren (zo zitten we in elkaar) en doet dit door een stukje van onszelf ‘af te scheiden’ en naar een diepere laag weg te sturen. Daar wacht het tot het weer naar boven wordt gehaald en we het accepteren en integreren, het weer een onderdeel van onszelf maken. En daarmee worden we weer een stukje completer. Overigens is het belangrijk dat hetgeen we integreren ook ná de meditatie nog aandacht krijgt: ons lichaam heeft de tijd nodig zich aan te passen en de energie die vrij is gekomen af te voeren. Want soms kan ons lichaam dat niet in een keer kwijt. Regelmatig aarden (EGR) is daarom enorm belangrijk na een intensieve meditatie.

Gary werkt tijdens zijn behandelingen onder andere met de fragmenten van jou die in deze diepere lagen liggen en ook ik raak hier onderdelen van aan in mijn afstemmingen. Het doel is om een stukje completer te worden en fragmenten uit je psyche/onderbewustzijn te integreren. Hierdoor ga je letterlijk beter in je vel zitten vanuit een goede basis. En dat heeft ook een positieve weerslag op je energieniveau in het dagelijks leven.

Er zijn veel verschillende manieren om dit diepere werk zelf te doen en daarmee blijvende transformatie te krijgen. Voor ons betekent dit dat we veelal stiltemeditaties doen; begeleid door muziek op een bepaalde frequentie. Een begeleide meditatie kan je hierbij even op weg helpen, zodat je het later zelf kan doen op je eigen tempo. Want niets is zo vervelend als de stem je alweer naar een volgende stap begeleid en je nog lang niet klaar was met de vorige stap. Overigens spreek ik uit eigen ervaring dat de meditaties die ik bedoel en echt verdieping geven, moeilijk te vinden zijn. Zelf heb ik onder andere een ‘Transformational Program’ in Amerika gevolgd, wat nog dagelijks van onschatbare waarde is. Zowel in mijn werk, als persoonlijk. Een groot stuk theorie met slechts weinig meditaties in verhouding; dit omdat je het werk zélf moet doen en zelf moet ervaren. Toepassen en actie ondernemen zijn de sleutelwoorden als je effectief wil mediteren.

Hoe benader je jezelf?

Zoals waarschijnlijk al duidelijk is geworden, is mediteren iets heel persoonlijks en verschilt het van moment tot moment, afhankelijk van je doel. Het effect en 'slagen' van je meditatie is voor een groot deel afhankelijk van hoe je jezelf benaderd. Wordt je boos of teleurgesteld als het voor jouw gevoel niet lukt? Komt er een emotie of lichamelijk gevoel omhoog die je liever helemaal niet voelt? Of voel/merk je dat er ergens weerstand omhoog komt? In dat geval kan je het ezelsbruggetje met de afkorting "AAN" gebruiken, die ik hieronder uit zal leggen.

- A cceptatie. Ook een vervelend gevoel, oude emotie of het gevoel ‘vast’ te zitten kan omhoog komen, zeker bij dieper werk. Probeer zonder te vechten of het weg te stoppen toch te accepteren dat wat je voelt een natuurlijk gevoel is wat ook een onderdeel is van jou. Het zit immers toch al in je.

- A anwezig. Aanwezig zijn bij wat je voelt. Niet (ver)oordelen of wegvluchten in je hoofd, maar je aandacht en focus houden!

- N ieuwsgierig. Benader wat je in een meditatie tegenkomt met een nieuwsgierige en vriendelijke houding. Op deze manier blijf je open staan voor wat zich in jou afspeelt en gooi je de spreekwoordelijke deur niet dicht.

Zet jezelf bij elke vorm van weerstand gewoon even in de "AAN" modus !

Tot slot

Mediteren is niet in een dag geleerd. Dat hoeft ook niet, leg de lat vooral niet te hoog en maak er geen overmatig mentaal iets van. Durf voor jezelf wel de belofte te maken dat wanneer je begint, je het ook echt even volhoud om te merken hoe het op lange termijn voor je voelt. Bijvoorbeeld 7 dagen lang, 5 minuten per dag. Er is altijd wel een moment op de dag dat je die 5 minuten in kunt zetten. Begin zoveel mogelijk zonder verwachtingen en wees lief voor jezelf; ook iemand die al jaren mediteert heeft baaldagen. Dagen waarop je hoofd er maar tussendoor blijft komen of het gewoon allemaal heel ‘vervelend’ aanvoelt. Herinner jezelf er dan aan dat je toch even die tijd hebt gepakt voor jezelf. Elke keer dat je een meditatie moment voor jezelf kiest geef je aan je onderbewustzijn het signaal af dat je luistert; dat je gehoord wordt. En wat is er fijner dan gehoord worden?

Dit alles is slechts een kleine introductie met een zo nuchter mogelijke insteek, gebaseerd op zowel onze persoonlijke als werk gerelateerde ervaringen. Onze ervaringen zullen we in de toekomst bundelen in meditaties die je zelf kan beluisteren, zodat je na een behandeling of afstemming zelf verder kunt werken naar behoefte.

Stay tuned!

Mariska Aikema-Petiet

Waar luister jij naar?

Tue, 24 Mar 2020 10:09:02 GMT

Het zal je niet verbazen: veruit de meeste mensen luisteren als eerst naar hun hoofd. Of het gaat om het maken van grote of kleine beslissingen, op werk- of privégebied… We zijn er haast verslaafd aan geraakt, om direct naar ons hoofd te luisteren. Dat wordt ons geleerd in de maatschappij, het wordt doorgegeven van generatie op generatie. Maar zijn alle keuzes die je vanuit je hoofd hebt gemaakt ook de meest verstandige geweest, als je terugkijkt? En luister je naar je hoofd, naar je hart, naar je buik of is de mening van je omgeving allesbepalend?

Als maatschappij zijn we zo ‘afgehard’ en van ons gevoel af gaan staan, dat we vrijwel alleen nog maar ‘in ons hoofd’ kunnen zitten en vanuit hier functioneren. Het lichaam heeft geen inspraak meer en daarmee ook onze andere hersenen (buik en hart!) niet. Deze twee komen hier en daar in je leven heel licht omhoog, om je toch iets te vertellen. Vaak stoppen we dit (ongemerkt) weer ver in de dieptes van ons onderbewustzijn en daarmee raken we keer op keer verder van onszelf verwijderd. Hoe zou het zijn als ook je hart en buik inspraak mogen hebben in je leven? Zou je daarmee bewuster naar je eigen behoeftes kunnen luisteren?

Elke keer dat je voor een keus komt te staan, is het goed om na te gaan wat je hoofd, hart en buik er van vinden. Even afstemmen op deze drie krachtige centra in je lichaam kan je enorm helpen. Dat ‘onderbuikgevoel’ ontwikkelen, net als je ‘hartsgevoel’ , is haast nog belangrijker dan alles benaderen vanuit je hoofd. Want: door meer naar deze twee te luisteren en te voelen wat deze te vertellen hebben, kom je veel meer te weten over jezelf. Elke situatie of keus vraagt weer om naar een van deze drie te luisteren, of naar een combinatie hiervan, afhankelijk van het thema. Kies dus bewust: wat voelt mijn buik, wat vertelt mijn hart en wat bedenkt mijn hoofd?

Je buik en hart zijn twee enorm krachtige centra in je lichaam (en energie!) die goed in verbinding dienen te staan met je hoofd. Door dagelijks regelmatig stil te staan bij wat zich afspeelt in deze centra, creëer je de mogelijkheid om veel beter signalen van je onderbewustzijn op te vangen die via deze centra geuit worden. Kortom; je leert naar jezelf te luisteren en naar wat er van binnen speelt. Je geeft je innerlijke wereld een stem, een stem die enorm krachtig is als je leert luisteren. En dat heeft een enorm positieve weerslag op alles in je leven.

Sta er ook zeker vaker bij stil wat je lichaam – en daarmee je onderbewustzijn- je wil vertellen als je ergens pijn, beklemming of ander ongemak voelt. Die knoop in je maag wil je heel graag wat duidelijk maken! In plaats van dit soort ongemakken weg te stoppen (vanuit je hoofd!), bied het ook iedere keer een kans om naar jezelf te luisteren en jezelf meer te begrijpen, je intuïtie te ontwikkelen.

Ben je een keer met iemand in gesprek en merk je dat er ‘iets niet klopt’? Kijk dan eens naar wat deze persoon vertelt en wat jouw buik en hart hiervan vinden. Het kan best zijn dat de woorden niet kloppen met hoe diegene zich werkelijk voelt of denkt. Jouw buikhersenen weten hier na wat training feilloos antwoord op te geven, vaak in combinatie met je hoofd en hart. Voor iedereen ligt dit natuurlijk net iets anders en ook elke situatie vraagt weer om een andere aanpak en combinatie. Wees je er van bewust dat alle informatie die ‘achter de woorden’ gezegd wordt, direct gecommuniceerd wordt via elkaars energie. En ook al merk je hier niets van, toch gebeurd het. Op dit niveau valt er dus niets te verstoppen voor elkaar; er is een directe uitwisseling en als je je hier op leert af te stemmen, kan dit een schat aan informatie geven. En het kan confronterend zijn, dat ook… Want je hoofd wil soms maar al te graag de stem van je buik & hart wegdrukken. Omdat het ongemakkelijk is, ‘toch niet waar zal zijn’, je ‘het vast verkeer d zult hebben, want…’. Bij deze gedachtegangen is het des te belangrijker om eens verder te kijken naar wat je andere hersenen denken.

Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen dat ons hoofd genoeg getraind is. Durf daarom ook vaker te kiezen om naar je buik en hart te luisteren, hoe ongemakkelijk de boodschappen soms ook zijn. Of het nu gaat om die ene belangrijke keus die je moet maken of een lichamelijk gevoel als je met iemand praat. Je lichaam weet precies wat er aan de hand is en pikt zoveel signalen op, dat je jezelf enkel nog hoeft te trainen in het luisteren en vertalen hiervan.

Ik spreek uit eigen ervaring als ik zeg dat dit een enorme transformatie op gang gaat brengen!

Mariska Aikema-Petiet

Achter jouw masker liggen mooie facetten!

Thu, 20 Feb 2020 12:49:44 GMT

Een mooi facet van mijn behandelingen naar buiten brengen!

Als ik voor het eerst kennis maak met een cliënt, zie ik hoe hij of zij zich toont naar de buitenwereld. Laten we dit voor het gemak even een masker noemen die wij opzetten om te kunnen functioneren c.q. overleven in onze samenleving. Na enkele minuten zie ik dit masker verdwijnen. Ik kan dan naar de ware toestand kijken waar de persoon zich in bevindt; dit gaat dieper dan enkel het ‘achter het masker’ zoals we dat allemaal wel kennen, maar dat laat ik even buiten beschouwing.

Laat ik het zo zeggen: het masker kan misschien nog prima functioneren naar de buitenwereld, maar de innerlijke beleving, bewust én onbewust , kan heel veel andere dingen aangeven. En juist daar ligt vaak een (van de) oplossing(en). Overigens hoeft dit niet allemaal negatief te zijn; ook positieve, mooie eigenschappen kunnen achter zo’n masker verscholen liggen. De persoon is dan bang om deze kwaliteiten in te gaan zetten, omdat er ergens in het leven iets gebeurd is waardoor het weggestopt is. Bewust, maar in de meeste gevallen compleet onbewust. Gevoelens dat er ‘iets niet klopt’ of ‘iets hen tegenhoud’ zijn dan wel weer bewust aanwezig. Grote kans dat je dit gevoel herkent!

Het is per persoon anders, maar vaak zie ik achter dat masker ‘persoonlijkheden’ naar boven komen met de volgende thema’s: opgebrand, leeg, vol verdriet, zielspijn, niet begrepen voelen, niet meer weten welke richting het op moet in het leven. Doordat ik hier naar kan kijken, krijg ik vaak te zien waar de herkomst van eventuele lichamelijke klachten/pijnen zich bevinden en waar bewuste of onbewuste trauma’s van invloed kunnen zijn.

Doordat ik deze kwaliteit bezit en hier dagelijks mee werk, kan ik het ellenlang oprakelen van bijvoorbeeld traumatische gebeurtenissen voorkomen. In plaats daarvan ga ik er direct mee aan de slag. Dit scheelt vanzelfsprekend een behoorlijke lading stress bij de cliënt! Ik houd daardoor ook meer tijd en ruimte over om op andere vlakken te behandelen. Zo kan ik de cliënt ook laten voelen wat echte ontspanning is en hoe het voelt als er écht een last van hen af is gevallen door dit werk. Ik ga ervoor om zoveel mogelijk uit een behandeling te halen wat op dat moment mogelijk is.

Er wordt mij aansluitend vaak gevraagd of en wat ik gezien heb als ik bijvoorbeeld een trauma ben tegengekomen. Ik leg dan uit dat ik hier in microseconden doorheen ga. Ik zie en ervaar dingen heel snel, maar ga er niet ‘in zitten’, ik ontleed het niet en pak de informatie die ik nodig heb om tot een oplossing te komen. Dit zou mij anders te veel tijd kosten, waardoor ik ander belangrijk werk moet laten liggen. Effectiviteit en efficiëntie staan bij mij hoog op het lijstje. Ik behandel zogezegd buiten het begrip ‘tijd’ om. Het werk wat ik doe op dit gebied kan hierdoor krachtiger zijn dan een half jaar gesprekken voeren. En daarnaast hóef je niet alles her te beleven!

Betekent het dan dat de cliënt zelf niets meer hoeft te doen?

Nee, een cliënt moet ook in beweging komen. Als je bijvoorbeeld met je armen over elkaar blijft zitten op een stoel, kom je nooit op een andere plek. Of het moet heel hard stormen en je zit toevallig buiten, dan heb je een kleine kans om in beweging gezet te worden. Daarom geef ik regelmatig een oefening mee, zodat je ook zelf onderhoud kunt doen en een steun hebt. En daarnaast, ondanks dat ik liever aan het werk ben, worden er genoeg dingen besproken. Zo krijg je ook inzicht in wat je bijvoorbeeld in je gedrag mag gaan veranderen. En dat sluit vaak weer aan op hetgeen behandeld is!

Ondanks dat wat achter het masker ligt vaak niet mooi en fijn is, vind ik dit toch een mooi facet van mijn behandelingen. Want het resultaat is wel degelijk mooi, de interne en externe groei is vaak al snel zichtbaar en op veel vlakken kan er een veel positievere blik op de wereld worden ervaren. Ik heb hier een grote mate aan respect voor!

Ik sluit af met de woorden:

Het voor de cliënt ongrijpbare grijpbaar maken!

Gary Aikema-Petiet

Behind the scenes: Luisterpaard afstemming

Thu, 13 Feb 2020 14:06:47 GMT

Vraag jij je wel eens af wat er in het hoofd van je paard rond gaat? Ik deel graag een stukje uit een afstemming, zodat jij mee kan kijken. Hier vertelt paard Bella wat zij van haar nieuwe plek vindt na een stal- en eigenaarswissel . Ze geeft een verrassend ander antwoord dan je zou denken. Lees maar mee!

'Als ik Bella vraag hoe het met haar gaat en wat ze van haar nieuwe plekje vindt, zegt Bella als eerste dat ze zich wankel voelt. Ze vertelt dat ze voor haar gevoel haar eerste levensjaren ‘heen en weer gesleept’ is. Dit bedoelt ze niet eens zozeer op fysiek vlak, maar vooral op mentaal vlak. Ze voelde zich niet echt thuis, ze voelde geen stabiliteit van haar omgeving, ze had behoefte aan ‘weten waar ze aan toe was’. Bella vult aan dat ze van haar omgeving weinig liefde voelde, ze was op zoek naar verbinding. Er is goed voor haar gezorgd, dat wil ze zeker gezegd hebben. Maar enkel in de fysieke basis en die mentale basis, dat verbinding maken vanuit het hart, dat is wat Bella gemist heeft. Dit maakte dat ze zich een vreemdeling voelde op de plekken waar ze stond. En bij tijde heeft ze zich zelfs een vreemdeling in haar eigen lichaam gevoeld. Het was voor haar moeilijk om enkel fysieke zorg te ontvangen, omdat die connectie, die verbinding… Die miste en die was voor haar misschien nog wel belangrijker dan de fysieke verzorging. Het gevolg hiervan is dat Bella zich op momenten heeft ‘gescheiden’ van haar lichaam; ze vluchtte in haar eigen hoofd en kon daardoor als een afgesloten paard overkomen. Bella zegt verdrietig: ‘Maar dat werd niet opgemerkt…’.

Bella vervolgd: ‘Daarom ben ik naar andere paarden ook directer en wil ik mijn ruimte hebben. Ik wil letterlijk en figuurlijk met rust gelaten worden en alleen paarden toelaten als ik dat wil. Ik heb mijn ruimte nodig, ik vind het niet fijn als andere paarden op sommige momenten te dicht bij of in mijn energie staan. Daar heb ik ook een haat-liefde verhouding mee, met deze kant van mij. Want eigenlijk hoort dit niet bij mij, ik wil tot op zekere hoogte wel graag contact met andere paarden. De verbinding die ik gemist heb heeft ervoor gezorgd dat ik onzeker ben geworden, onzeker over hoe ik me moet gedragen en of ik het wel goed doe, of ik het wel waard ben . Gelukkig snap ik nu waardoor dat komt en dat het niet aan mij heeft gelegen.’

Zo, als je dit stukje met je gevoel aan hebt gelezen, kan je merken dat dit best heftig was voor Bella. Gelukkig werden er later in de afstemming mooie verbindingen gelegd, waar zowel de eigenaar als het paard mee aan de slag konden. Het mooie is dat paarden/dieren hiermee sneller en flexibeler zijn dan wij mensen, ze staan dichter bij de natuur en daarmee bij henzelf. Met als gevolg dat het ‘uitspreken van’ en linkjes leggen in hun hoofd al voor meer dan slechts een opluchting kan zorgen; het geeft hen de kans om oude wonden te genezen. Ik noem dit vaak ‘aha!’ momentjes , die veel in beweging kunnen zetten . En het mooie aan een afstemming is, dat aan het einde vaak een heleboel puzzelstukjes bijeen komen en het een afgerond geheel wordt bomvol inzichten en tools om mee aan de slag te gaan.

Ik deel weinig over de afstemmingen en de inhoud er van, toch wil ik jullie een kijkje geven in een aantal afstemmingen en hoe verschillend deze kunnen zijn. Ik ga de komende tijd daarom een aantal -anonieme- stukjes uit een afstemming delen, zodat de vele nieuwsgierige vragen hiernaar beantwoord worden en jullie inzicht kunnen krijgen in de gedachtewereld en psyche van mens & dier.

Stay tuned!

Mariska Aikema-Petiet

* Gebruikte namen worden om privacy redenen gefingeerd

De kracht van je eigen essentie

Thu, 06 Feb 2020 17:26:40 GMT

Yes, let’s go! Tijd om mijn licht eens te laten schijnen op dit onderwerp: het ‘kopiëren’ van andermans werk en daarmee hun essentie. Wat zit hier achter en hoe kan je zelf authentiek & integer blijven?

Eerst een klein stukje persoonlijke ervaring, want dit komt niet uit de lucht vallen. Ik ben hier open en eerlijk over, ondanks dat het niet fijn voelt het te delen. Ik stel me immers kwetsbaar op, doe een boekje open (zo voelt het althans), het voelt alsof ik niet toe mag geven dat ik dit voel en denk, weet… En dan besef ik me ook meteen weer dat kwetsbaarheid kracht is.

Door de jaren heen zijn Gary en ik mensen tegen gekomen met opmerkingen die in de kern zeiden: ‘ Wat jij doet, doe ik ook ’. Soms letterlijk, soms tussen de regels door. Verbaasd en verward reageerden we dan op deze uitspraak, niet helemaal snappend wat hier mee bedoeld werd. ‘Ja, ik doe ook wat jij doet!’, volgde dan als aanvulling, zonder enige verdere inhoudelijke uitleg. Of er kwam een uitleg die volledig de plank missloeg en juist een uitleg was van alles waar wij niet voor stonden. Soms kregen we zo’n uitspraak via via te horen, zodat er geen kans was te reageren.

Ondanks dat we dit soort gesprekken meestal snel op een ander onderwerp brachten of beëindigden, voelde het toch niet goed. Het hart van ons bedrijf zijn wij, Gary & Mariska. De weg die wij, zowel samen als alleen, in ons leven hebben afgelegd is nooit identiek aan die van een ander. De ervaringen, de kennis, de opleidingen, de persoonlijke groei, karakters… Al deze kennis die wij samen bundelen maakt ons werk uniek en succesvol. Die formule die wij samen hebben kan nooit 1-op-1 nagedaan worden. Er is geen boek, cursus of opleiding die kan leren wat wij weten. Net zoals wij nooit een ander kunnen nadoen, omdat ieder zijn eigen unieke kwaliteiten, levenservaringen, overtuigingen en kennis heeft die opgedaan zijn in het leven. Dat is het mooie en unieke van de mens. Dat is ook het mooie en unieke aan jou, want voor jou geldt dit net zo. Het betekent voor mij dat ik zoveel mogelijk authentiek & integer ben, naar mezelf en naar de buitenwereld.

Een mens die zoveel mogelijk zichzelf probeert te zijn, vanuit eigen ervaringen schrijft en handelt, geïnspireerd raakt door anderen en ook de unieke kwaliteiten in ieder ander ziet en benadrukt… Zo’n mens mag je naast integer en authentiek ook gevoelig noemen. In mijn geval betekende dit dat ik het me enorm aan kon trekken als de zoveelste ‘Ik doe wat jij doet’ om de hoek kwam of hele stukken van mijn website en artikelen gekopieerd werden. Zichtbare en onzichtbare 'copy cats' die op verschillende manieren proberen te infiltreren om Gary te kopiëren passeerden de revue. De een slinks, de ander overduidelijk. Pijnlijk in het begin, zeker. Want je stopt zoveel tijd en liefde in je werk, wat onlosmakelijk verbonden staat met je leven en volledig uit je hart, uit je gevoel komt. Zoveel investering, zoveel onderzoek en persoonlijke ontwikkeling, van waaruit je je werk vormgeeft op je eigen unieke manier. En dat wordt dan afgedaan met een ‘Ik doe wat jij doet’, zonder dat je deze pe rsoon kent of ooit gesproken hebt. ' Zie het als compliment ', hoor je dan wel eens. Get out of here!

Na wat onderzoek en verbanden leggen en -jawel- mijn werkwijze erop loslaten, zag ik dat daar vaak een stuk jaloezie, onzekerheid, erbij willen horen en een lading aan beperkende overtuigingen achter verscholen ging. Maar er was meer. De kern van dit gedrag had ik nog niet bereikt en vandaag kwam ik daar een stuk dichterbij.

Ik ontdekte dat dit soort mensen als het ware de energetische handtekening, de essentie van een ander kopiëren en op zichzelf toepassen, alsof het ‘eigen’ is. Dit kan zowel op onbewust niveau als op een zeer bewust niveau gebeuren, waarbij deze laatste vaak vanuit ego wordt aangestuurd.

‘Waarom gebeurd dit?’ , vraag je je waarschijnlijk af. Nou, ik kwam er achter dat niet iedereen de kans heeft gehad in het leven om een gezond gevoel van eigenwaarde te ontwikkelen. Of er is nooit behoefte geweest om dit te helen, want beschadigd zijn we bijna allemaal. And I get it , werken aan jezelf kan heel eng zijn. Been there, done that, still doing it . Vanuit die beschadigde eigenwaarde is het vervolgens moeilijk een gezonde relatie met de eigen essentie aan te gaan, wat vaak gepaard gaat met een hele lading aan beperkende overtuigingen etc. Komt zo'n 'copy cat' iemand tegen die wel zijn unieke essentie uitdraagt, dan wordt door de copy cat geprobeerd de ‘korte route’ te nemen en wordt simpelweg de essentie van die persoon overgenomen, zonder dat er zelf geïnvesteerd wordt in het vinden van de eigen essentie. Maar, zoals waarschijnlijk al duidelijk is geworden… De essentie en zelf expressie van ieder persoon is uniek, gevormd door de levenservaringen en persoonlijke ontwikkeling. Dat kan gewoon niet overgenomen worden.

Natuurlijk is er een verschil tussen echt geïnspireerd raken en het ‘stelen’ en toepassen van andermans essentie. Door het ervaren van andermans essentie kan je in aanraking komen met die van jezelf. Dan kan je die inspiratie uit gaan dragen in jouw eigen unieke vorm. Maar als je de essentie van een ander steelt en toe probeert te passen op jezelf, kan het voor de ander aanvoelen alsof ze een vervalste vorm van hun essentie voor zich zien. Zonder dat er een sterke basis is waarop die valse essentie is gevormd, de hele weg die eraan vooraf ging ontbreekt. Dit kan voelen alsof het meest waardevolle aspect van jezelf afgepakt wordt, waarna er een vervalste versie van gemaakt wordt. Plagiaat van de ziel , zou ik het misschien ook kunnen noemen. Voor de buitenwereld kan zo’n persoon aanvoelen als nep en vermoeiend. Qua energie kunnen ze je helemaal leeg achterlaten, omdat ze zoveel moeite moeten doen om het masker op te houden en die valse essentie te blijven uitdragen. Want die valse essentie heeft immers geen basis. En die energie moet ergens vandaan komen.

Authentiek & integer zijn en onze eigen essentie vinden kunnen we alleen doen als we in contact staan met ons eigen bewustzijn – en onderbewustzijn. Want in je onderbewustzijn vindt je de echte kwaliteiten die jou maken tot wie je werkelijk bent. Wat we opbouwen vanuit integriteit, zal natuurlijk aanvoelen en balans en structuur uitstralen. Wat niet met integriteit gebouwd wordt, zal onprettig aanvoelen, wringen en een disbalans uitstralen.

Als je aan je eigen essentie voorbij gaat en die ‘korte route’ neemt door een ander te kopiëren, leef je enorm uit verbinding met jezelf. Het beeld hoog houden van die ‘nep-versie’ kost enorm veel energie. And I get it , vaak zijn deze mensen erg beschadigd in het leven en gefragmenteerd. Het uit de schaduwen trekken van goede kwaliteiten kost nu eenmaal tijd, energie en inspanning. Daarentegen creëert elk moment dat we ervoor kiezen om vanuit onze essentie te leven, zo authentiek en integer als mogelijk, een enorme energie boost. En daar ga ik elke dag voor, ondanks dat dit mij kwetsbaar maakt en moed kost.

Gelukkig kwam ik erachter dat kwetsbaarheid kracht is. En dat geldt ook voor jou.

Mariska Aikema-Petiet

Dierengeheimen

Mon, 13 Jan 2020 15:45:17 GMT

Zonder te oordelen, kunnen onze (huis)dieren de beste geheimen bewaren. We zeggen dan ook vaak : ‘dieren zijn de beste therapeuten!’ . Maar hoe gaat een hond of kat zelf om met geheimen die hun baasjes hen (on)bewust toevertrouwen?

Vorige week kwam een lieve, stoere hond op mijn pad. Het baasje had een afstemming aangevraagd, niet omdat er per sé wat mis was, maar ze was gewoon nieuwsgierig naar wat haar hond te vertellen had. Toen ik de afstemming ging maken, bleek de hond in het begin niet zoveel te vertellen te hebben. Na wat geduld, wachten en vragen stellen kwam de hond toch los. Hij vertelde dat hij heel goed met zijn lichaamstaal kon aangeven wat er mis was of wat hij juist fijn vindt. Een prater was hij niet, hij legde op dieper niveau weinig tot geen verbinding met mensen of andere dieren.

Daar ging voor mij een lampje branden, omdat dieren in het algemeen meer op dieper niveau communiceren. De hond vertelde dat hij dit niet deed, omdat er in huis door zijn baasjes ook weinig gecommuniceerd werd. ‘Er zijn teveel geheimen in dit huis’, was de letterlijke uitspraak van de hond. Hij bedoelde hiermee dat zijn baasjes wel communiceerden met elkaar, maar veel grote geheimen verborgen hielden en geen diepgaande, hoognodige gesprekken met elkaar voerden. Daardoor voelde de hond ook niet de behoefte om een echte verbinding te leggen met zijn baasjes. Het voelde zelfs voor hem alsof er ‘bommetjes’ in huis rondliepen, omdat er zoveel binnen werd gehouden door de baasjes. En dat deed de hond pijn, waardoor hij zich afsloot en het liefst met zijn lichaam communiceerde. Hij wilde graag dat zijn baasjes meer gingen praten met elkaar, zodat hij zich ook meer kon openstellen. Nu voelde hij een beklemming als hij op dieper niveau wilde praten, fysiek voelde dat voor hem als een brok in de keel. Nadat ik samen met de hond hieraan werkte en wat tips & handvaten voor de baasjes kon opschrijven, was de hond een stuk opgeluchter. Ook al was er eigenlijk niets aan de hand, toch had de hond voor het hele gezin voor een waardevolle omslag gezorgd.

In dit geval had het binnenhouden van geheimen door de baasjes ervoor gezorgd dat de hond zich niet meer goed kon en wilde verbinden. Ook op zo’n manier kunnen onze huisdieren ‘last’ hebben van onuitgesproken geheimen. Het tegenovergestelde komt echter vaker voor. Een dier kan zich een ‘energiedump’ voelen, doordat de baasjes bewust of onbewust al hun zorgen en ellende over het dier uitstorten en het dier daardoor met een hoop negatieve energie achterblijft. Natuurlijk kun je je verdriet of geheimen met je dier delen, maar het moet wel in balans zijn. Je dier moet ook de kans krijgen dit te verwerken. En als je bedenkt dat veel dieren sponzen zijn, die alle energie in hun omgeving opzuigen, snap je dat dit voor problemen kan zorgen. Niet ieder dier kan zich makkelijk afsluiten of openstellen. Dan kan een afstemming heel verhelderend zijn voor de baasjes en het dier.

Zo blijven mijn afstemmingen altijd een verrassing. Ik weet nooit hoe een gesprek met mens of dier gaat verlopen. Iedere keer laat ik dat weer helemaal open en de manier van spreken is bij iedereen weer anders. Verveelt nooit!

Mariska Aikema-Petiet

Angst voor vuurwerk bij dieren

Thu, 26 Dec 2019 15:45:15 GMT

Met het einde van het jaar in zicht kwamen deze maand ook een aantal vuurwerk-gerelateerde vragen voor in mijn afstemmingen.

De vragen waren vaak hetzelfde: ‘Waarom is mijn dier bang voor vuurwerk?’ Dit is een vraag waar ik graag een draaiboek voor zou willen schrijven: ‘Wat te doen bij angst voor vuurwerk bij je dier’. Helaas verschilt dit enorm per dier en kan ik hier geen standaard oplossing voor schrijven. De basis waarop elk dier deze angst heeft, is namelijk anders. Wel ‘snappen’ de meeste dieren vuurwerk niet, iets wat logisch te bedenken is voor ons als mens. Net als de logische oplossingen die wij bedenken: radio wat harder, net doen alsof er niets aan de hand is...

Als ik uitleg wat vuurwerk voor ons betekent aan het dier, snappen ze de ‘lol’ ervan nog steeds niet, maar kunnen ze wel beter onze kant van het verhaal bekijken. Ze krijgen inzicht in hoe wij dit beleven. En als ik aansluitend vertel dat ook ik wel eens schrik van al dat geknal en hoe ik hier mee omga, hebben ze een klein handvat om aan vast te houden. Ik vertel ze dan graag dat vuurwerk ook mooi kan zijn en mooie kleuren in de lucht kan geven. Dat maakt sommige dieren van ‘angstig voor’ al een stuk nieuwsgieriger naar vuurwerk.

Soms komt die angst voor vuurwerk pas op latere leeftijd tot ontwikkeling. Dit kan komen door een nare ervaring, een luide onverwachtse knal (dit hoeft niet eens van vuurwerk zelf te zijn) of door een proces waarin het dier zelf op dat moment zit.

Wat veel dieren wel gemeen hebben, is dat ze naast het geknal een hekel hebben aan de vibratie die ze in hun lichaam voelen, wat natuurlijk nog sterker doortrilt in hun energieveld en dit kan verstoren. Ga maar eens bij jezelf na: als er een knal is met een zware ‘dreun’ die je in je lichaam voelt, voelt een dier dit nog veel sterker. En nog veel bewuster voelen ze dit in hun energie, omdat dieren vaak veel gevoeliger zijn dan wij. Dat verstoort hun energie en ze hebben vaak tijd nodig om dit weer op orde te krijgen en van die verstoring bij te komen. Ook onweer kan een vervelende trilling geven voor sommige dieren, waardoor ze in hun energie verstoort kunnen worden. Het is dan letterlijk de ‘spanning die in de lucht hangt’, die ze voelen.

Een kant-en-klare oplossing heb ik dus helaas niet voor dieren die deze angst hebben. Het verschilt per dier, wat de basis was voor deze angst. En vuurwerk weghalen kan ik helaas niet voor ze, maar ik kan ze wel uitleggen wat vuurwerk precies voor ons als mens betekent en wat het is. Dat ze er niet bang voor hoeven te zijn en lekker bij zichzelf mogen blijven. Dat ze veilig zijn en er niets gebeurd. En waar mogelijk los ik graag samen met het dier de angst op die hieraan ten grondslag lag en geef ik suggesties hoe ze er mee om kunnen gaan, waar mogelijk ook voor de baasjes.

Ik meng me niet in de vuurwerk discussie. Maar als ik de kant hoor van dieren die hier bang voor zijn en voel hoe heftig zo’n angst door kan werken in hun lichaam, moet ik wel eens slikken…

Mariska Aikema-Petiet

De top 3: Verhalen van paarden in Luisterpaard afstemmingen

Sun, 27 Oct 2019 15:45:17 GMT

Tijdens de Luisterpaard afstemmingen kom ik de meest uiteenlopende en voor ieder paard unieke verhalen tegen. In een afstemming ga ik op afstand een gesprek aan met het paard, met eventuele vragen van de eigenaar als leidraad. Net als wij hebben paarden (en alle dieren) ook een verleden en een eigen kijk op het leven. Ook het karakter van een paard is deels bepalend hoe zij met situaties en de wereld om hen heen omgaan. Uit alle afstemmingen heb ik een top 3 samengesteld, want sommige thema's komen in de Luisterpaard afstemmingen regelmatig omhoog!

1. Vraag van het paard: 'Waarom denken mensen zo moeilijk?'.

Duidelijk op nummer 1! Deze vraag stellen veel paarden aan zichzelf en in een afstemming stellen ze deze vraag vaak aan mij. De aanleiding voor deze vraag is vaak het feit dat het paard van de eigenaar de, voor het paard, moeilijke gedachtegang van de mens oppikt. Paarden snappen niet waarom we als mens bijvoorbeeld piekeren of in ons hoofd zo druk bezig zijn met problemen en dus niet alle aandacht erbij hebben. Het ene paard stelt de vraag verwonderd, het andere paard kan er zelfs boos om worden. Dit laatste omdat wij als mens onszelf daar enorm mee beperken en paarden van deze vaak negatieve en afleidende gedachtegangen last kunnen hebben.

De eerste keer dat ik deze vraag in een afstemming met een paard tegenkwam, was ik best verbaasd over de directheid van de vraag. Ik was dit soort vragen in afstemmingen met jonge kinderen inmiddels wel gewend, maar het gaf mij echt inzicht in het feit dat paarden ook dit soort vragen kunnen hebben. Tegenwoordig leg ik het paard het verschil tussen de gedachten van mens en paard uit, met de situatie waar het over gaat als voorbeeld. Het paard vindt mijn uitleg fijn en snapt het tot op zekere hoogte. Het is wel altijd mooi te zien dat een paard respect heeft dat wij anders in elkaar zitten, ondanks dat hij/zij het voor zichzelf niet kan voorstellen hoe dit is. Op enkele paarden na, want er komen ook paarden op mijn pad die net zo'n moeilijke gedachtegang als wij hebben (vaak overgenomen/gespiegeld van de eigenaar). Ik blijf dit tot nu toe een van de meest verwonderlijke vragen vinden die een paard kan hebben!

2. Het paard als therapeut: 'Nee!'

Ik heb veel paarden horen roepen: nee! Iedereen heeft wel eens een quote gezien met iets in de trant van 'Je paard is je beste therapeut'. En dat dit voor ons als mens zeker zo kan voelen, betekent het niet dat het paard dit fijn vindt. Iedere eigenaar weet dat een uurtje op stal erg kan opluchten als je niet lekker in je vel zit. Maar als je regelmatig je slechte bui naar stal meeneemt of je hart bij je paard gaat luchten, kan het paard dit erg vervelend gaan vinden. Afhankelijk van hoe gevoelig (niet te verwarren met afgehard!) het paard is, heeft elk paard hier zijn/haar grens in. Want wie zorgt ervoor dat het paard die negatieve spanning kwijt kan raken? Sommige paarden zijn hier makkelijk in, anderen weten niet wat ze er mee aan moeten. Natuurlijk kun je af en toe stoom afblazen bij je paard, maar als je veranderingen merkt in gedrag of lichamelijk, wees er dan van bewust dat jij daar een hand in kan hebben gehad. Er zijn best wat paarden die dit thema aangeven in een afstemming. Vaak geef ik de eigenaar dan een persoonlijke opdracht of oefening mee om zonder spanning naar stal te kunnen gaan. En soms heeft het paard ook wat tips nodig om zelf de spanning die nog aanwezig is te verwijderen. Met deze kleine bewustwording kunnen problemen voorkomen worden! Spanning en stress bij je paard kwijt raken is prima, mits je erop let dat het in balans blijft en geen gewoonte wordt.

3. Mededeling van het paard: 'Dat weet ik al'.

Paarden weten vaak heel goed wat er diep van binnen bij ons als mens speelt. Met welke vragen we rondlopen, welke gedachtes we hebben, hoe we ons écht voelen... Dat hoef je een paard niet te vertellen. Voor mij wordt dit iedere keer bevestigt als ik aan het eind van een afstemming de vragen die een eigenaar mee heeft gegeven doorlees. Ik doe dit met opzet pas aan het eind van een afstemming (en bij de aanvraag), zodat ik zo zuiver mogelijk een afstemming in ga en het paard echt aan het woord kan laten. Vrijwel altijd blijkt dat alle vragen beantwoord zijn. Dat betekent dat een paard duidelijk weet wat er speelt bij de eigenaar, dit is voor mij vergelijkbaar met afstemmingen op jonge kinderen. Vaak vraagt een eigenaar bij een afstemming ook om iets aan het paard door te geven, bijvoorbeeld een naderende stalwissel, uitbreiding van de kudde of iets anders wat op het paard invloed kan hebben. Paarden reageren dan vaak met 'Dat weet ik al' (op een liefdevolle manier). Natuurlijk is het voor het paard het fijnst als je hem dit persoonlijk (bijvoorbeeld in gedachten) tegen hem vertelt, want ook paarden kunnen wel eens wat over het hoofd zien.. De meeste paarden zijn zich erg bewust van wat er in het leven van de eigenaar speelt, je hebt als eigenaar immers altijd een verbinding met je paard. Of je je daar bewust van bent of niet!

Natuurlijk zijn niet alle paarden hetzelfde en is er altijd een uitzondering op de regel. Het blijft altijd een verassing voor mij en de eigenaar waar een paard over wil praten. Vaak heeft het paard al door wat er bij de eigenaar wat vragen betreft speelt, maar er is ook zeker ruimte voor eigen inbreng van het paard en dit is ook het uitgangspunt waar ik een afstemming mee begin. Dat levert de meest uiteenlopende verhalen op. Soms met een stukje verwerking van een trauma bij het paard, de andere keer wil het paard graag wat aan de eigenaar kwijt of wil hij/zij iets zien veranderen. Ook is het mooi om de verschillende karakters van paarden voorbij te zien komen, net als bij de mens. Het blijft iedere keer een verassing!

Mariska Aikema-Petiet